Adhyaya 17

ഈ അധ്യായത്തിൽ സൂതൻ വേങ്കടാദ്രി/വേങ്കടാചലത്തിന്റെ മഹത്വം തുടർന്നും വിശദീകരിക്കുന്നു. ഭൂമിയിലെയും ദിവ്യലോകങ്ങളിലെയും എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും വേങ്കടപർവതത്തിനകത്ത് സന്നിഹിതമാണെന്ന് പ്രസ്താവിച്ച്, ഈ ക്ഷേത്രത്തെ സർവതീർത്ഥമയമായ പുണ്യധാമവും ഒരു ദിവ്യ സൂക്ഷ്മ-ബ്രഹ്മാണ്ഡവും ആയി പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു. ദേവന്റെ രൂപം ശാസ്ത്രീയ വൈഷ്ണവ ചിഹ്നങ്ങളോടെ—ശംഖചക്രധാരി, പീതാംബരധാരി, കൗസ്തുഭഭൂഷിതൻ—ഭക്തരക്ഷകനായും വേദാധിഷ്ഠിത പാവിത്ര്യത്തിന്റെ ആധാരമായും വർണ്ണിക്കപ്പെടുന്നു. തുടർന്ന് വാർഷിക സേവയ്ക്കായി വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഭക്തജനസമാഗമവും ഭാദ്രപദോത്സവസന്ദർഭവും, ദർശന-സേവകൾ ശുദ്ധി നൽകുന്നതുമാണ് പറയുന്നത്. പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രഹ്മോത്സവം—കന്യാമാസത്തിൽ ബ്രഹ്മാവ് ധ്വജാരോഹണ (കൊടി ഉയർത്തൽ) ആചാരം സ്ഥാപിച്ചതായി, ആ വാർഷിക മഹോത്സവത്തിൽ മനുഷ്യർ, ദേവന്മാർ, ഗന്ധർവ്വർ, സിദ്ധർ, പണ്ഡിത ദ്വിജർ എന്നിവർ ഒന്നിച്ചു കൂടുന്നതായി വിവരണം ഉണ്ട്. ഗംഗ നദികളിൽ ശ്രേഷ്ഠംപോലെ, വിഷ്ണു ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠംപോലെ, വേങ്കടം ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ‘ഉത്തമോത്തമം’ എന്ന് ആവർത്തിച്ച് പ്രശംസിക്കുന്നു. അവസാനം ഫലശ്രുതിയിൽ ഭക്തിയോടെ ഈ മഹിമ ശ്രവിക്കുന്നവന് വിഷ്ണുലോകത്തിൽ ഉന്നത പദവി ലഭിക്കും എന്ന് പറയുന്നു; കൂടാതെ ശ്രീസ്വാമി-പുഷ്കരിണിയെ പ്രധാന തീർത്ഥമായി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി, അതിന്റെ സമീപം ലക്ഷ്മീസഹിത ദേവൻ വരദാനപ്രദനായി സന്നിഹിതനാണെന്ന് വർണ്ണിക്കുന്നു.