Adhyaya 16

ഈ അധ്യായത്തിൽ വെങ്കടാദ്രിയിൽ ജലദാനം (ദാഹാർത്തര്ക്ക് വെള്ളം നൽകൽ/വെള്ളവിതരണം) നിർണായക ധർമ്മകർമ്മമായി പ്രശംസിക്കുന്നു. ശ്രീസൂതൻ പറയുന്നു: പ്രത്യേകിച്ച് ദാഹമുള്ളവരോടുള്ള ജലദാന അവഗണനം ദുഷ്ടജന്മങ്ങൾക്ക് കാരണമാകും; വെങ്കടാചലത്തിൽ ചെയ്ത ജലദാനം പലമടങ്ങ് ഫലം നൽകും. ഇതിഹാസ ഉദാഹരണമായി ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിലെ രാജാവ് ഹേമാംഗൻ ഗോദാനം, ധനദാനം, യജ്ഞപോഷണം എന്നിവയിൽ ദാനശീലനായിരുന്നെങ്കിലും “വെള്ളം എളുപ്പം ലഭ്യമാണ്” എന്ന് കരുതി ജലദാനം പുണ്യമല്ലെന്ന് വിചാരിച്ചു. അവൻ അപാത്രരെ ആദരിച്ചു, വിദ്യയും വ്രതശീലവും ഉള്ള ബ്രാഹ്മണരെ അവഗണിച്ചു—പാത്രവിവേകത്തിലെ പിഴവ്. അതിന്റെ ഫലമായി അവൻ ക്രമേണ അധമയോനികളിൽ വീണ് മിഥിലയിൽ ഗൃഹഗോധിക (വീട്ടുപല്ലി)യായി ജനിച്ചു. ഒരു ദിവസം ഋഷി ശ്രുതദേവൻ വന്നപ്പോൾ ദേശരാജാവ് അദ്ദേഹത്തെ പൂജിച്ചു. പാദപ്രക്ഷാളനത്തിലെ പാദോദക തുള്ളികൾ പല്ലിയെ സ്പർശിച്ചതോടെ ജാതിസ്മരണം ഉണർന്നു. ഹേമാംഗൻ തന്റെ തെറ്റ് സമ്മതിച്ചു. ശ്രുതദേവൻ—വെങ്കടാദ്രിയിൽ ജലദാനം ചെയ്യാതിരുന്നതും അപാത്രദാനവും തന്നെയാണ് കാരണമെന്ന് വിശദീകരിച്ച്, പുണ്യസംക്രമണവും ജലസ്പർശശുദ്ധിയും വഴി അവനെ മൃഗാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ചു. അവൻ സ്വർഗാരോഹണം, പിന്നെ രാജജന്മം, ഒടുവിൽ വിഷ്ണുസായുജ്യം പ്രാപിക്കുന്നു. അവസാനം വെങ്കടാദ്രിയുടെ പാവനതയും ജലദാനത്തിന്റെ വിഷ്ണുലോകപ്രദത്വവും വീണ്ടും ഉറപ്പിക്കുന്നു।