Adhyaya 9

സ്കന്ദൻ കാലബലത്തിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ ധർമ്മവിപര്യാസം സംഭവിച്ച ഒരു കാലഘട്ടം വിവരിക്കുന്നു. അപ്പോൾ ത്രിലോകങ്ങളിൽ നിന്ന് ശ്രീ—സമൃദ്ധി—പിന്മാറി; ദേവലോകങ്ങളും ക്ഷീണിച്ചതുപോലെ തോന്നി. അന്നം, ഔഷധം, പാൽ, ധനരത്നങ്ങൾ, സുഖസാധനങ്ങൾ എന്നിവ കുറഞ്ഞതോടെ ദുര്ഭിക്ഷം പടർന്നു, സമൂഹം അസ്ഥിരമായി. വിശപ്പിൽ പലരും മൃഗവധം ചെയ്ത് മാംസം ഭക്ഷിച്ചു; എന്നാൽ ചില സദ്ധർമ്മനിഷ്ഠ മുനിമാർ മരണസന്നിധിയിലും അത്തരം ആഹാരം സ്വീകരിച്ചില്ല. വൃദ്ധ ഋഷിമാർ വേദപ്രമാണം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി “ആപദ്ധർമ്മം” ഉപദേശിച്ചെങ്കിലും, അർത്ഥഭ്രാന്തി എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു എന്ന് കഥ കാണിക്കുന്നു—അസ്പഷ്ട പദങ്ങളും പരോക്ഷ വൈദിക ഭാഷയും വാക്കുതോന്നൽ പോലെ പിടിച്ചാൽ ഹിംസാത്മക യജ്ഞം സാധാരണമാകുന്നു. പശുബലി വർധിച്ച് “മഹായാഗ”ങ്ങളെന്നപോലുള്ള വലിയ കർമങ്ങളും നടക്കുന്നു; യജ്ഞശിഷ്ടം ഭക്ഷണത്തിന് ന്യായമായി മാറുന്നു; പ്രേരണ ധനം, ഗൃഹസ്ഥലക്ഷ്യങ്ങൾ, ജീവൻ രക്ഷിക്കൽ എന്നിവയിലേക്കു വഴിമാറുന്നു. ഫലമായി സാമൂഹിക മര്യാദകൾ ക്ഷയിച്ച്, ദാരിദ്ര്യവും കലാപവും മൂലം മിശ്രവിവാഹങ്ങൾ വർധിച്ച്, അധർമ്മം പടരുന്നു; പിന്നീടു ചില ഗ്രന്ഥങ്ങൾ പരമ്പരയുടെ പേരിൽ ഈ പ്രതിസന്ധി-നീതിയെ തന്നെ പ്രാമാണ്യമാക്കുന്നു. ദീർഘകാലത്തിനു ശേഷം ദേവേന്ദ്രൻ വാസുദേവാരാധനയാൽ വീണ്ടും ശ്രീ പ്രാപിക്കുന്നു; ഹരികൃപയാൽ സദ്ധർമ്മം പുനഃസ്ഥാപിതമാകുന്നു, എങ്കിലും ചിലർ പഴയ അടിയന്തരനിയമത്തെയാണ് മുൻ‌തൂക്കം നൽകുന്നത്. ഹിംസാത്മക യജ്ഞത്തിന്റെ വ്യാപനം ദുരന്തകാലബന്ധിതമായ, സാഹചര്യജന്യമായ ചരിത്രമാണെന്ന് കഥ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു.