Adhyaya 8

അധ്യായം 8-ൽ സാവർണി ചോദിക്കുന്നു—ദേവന്മാരും ഋഷിമാരും ഹിംസാപരമായ യാഗരീതികളെ നിയന്ത്രിച്ചിട്ടും അവ വീണ്ടും എങ്ങനെ ഉയർന്നു വരുന്നു? ശാശ്വതമായ ശുദ്ധധർമ്മം പ്രാചീനരിലും പിന്നീടുള്ളവരിലും എങ്ങനെ വിപരീതമാകുന്നു? സ്കന്ദൻ പറയുന്നു: കാലത്തിന്റെ പ്രഭാവം വിവേകത്തെ മങ്ങിക്കുന്നു; കാമം, ക്രോധം, ലോഭം, മാനം എന്നിവ പണ്ഡിതരുടെ നിർണയബുദ്ധിയെയും ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ സാത്ത്വികരും ക്ഷീണവാസനരുമായവർ അചഞ്ചലരായി നിലകൊള്ളുന്നു. പിന്നീട് ഹിംസ്രകർമ്മപ്രവൃത്തിയുടെ പുനരുജ്ജീവനകാരണം വ്യക്തമാക്കാനും നാരായണന്റെയും ശ്രീയുടെയും മഹിമ പ്രസ്താവിക്കാനും സ്കന്ദൻ ഒരു പുരാതന ഇതിഹാസം പറയുന്നു. ശങ്കരാംശ തപസ്വിയായ ദുര്വാസൻ സുഗന്ധമാലയുമായി വന്ന ഒരു ദിവ്യസ്ത്രീയെ കണ്ടുമുട്ടി ആ മാല സ്വീകരിക്കുന്നു. തുടർന്ന് വിജയയാത്രയിൽ ഇന്ദ്രനെ കണ്ടപ്പോൾ, ഇന്ദ്രന്റെ അശ്രദ്ധയും ആസക്തിയും മൂലം മാല ആനയിൽ വെക്കപ്പെടുന്നു; അത് വീണ് ചവിട്ടപ്പെടുന്നു. ദുര്വാസൻ കടുത്ത ശാസനയോടെ ശപിക്കുന്നു—ഇന്ദ്രന് ത്രിലോകാധിപത്യം നൽകുന്ന ശ്രീ അവനെ വിട്ട് സമുദ്രത്തിൽ ലയിച്ച് വസിക്കും; തപസ്വിയുടെ അധികാരത്തെ അവമതിക്കുന്നത് മംഗലശക്തി നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനുള്ള കാരണമാകുന്നു എന്ന് സ്ഥാപിക്കുന്നു.