Adhyaya 7

ഈ അധ്യായത്തിൽ കർമ്മഫലം, ഭക്തിയാൽ ശുദ്ധീകരണം, മോക്ഷഗതിയിലേക്കുള്ള പുരോഗതി എന്നിവ ഘട്ടംഘട്ടമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നു. ഒരു അപരാധം മൂലം ഭൂമിക്കുള്ളിൽ ബന്ധിതനായ വസുരാജൻ, ത്ര്യക്ഷരീ ഭഗവത്‌മന്ത്രം മനസ്സിൽ നിരന്തരം ജപിച്ച്, കാലവും ശാസ്ത്രവും അനുസരിച്ച പഞ്ചകാലവിധിയാൽ അത്യന്തഭക്തിയോടെ ശ്രീഹരിയെ ആരാധിക്കുന്നു. വാസുദേവൻ പ്രസന്നനായി ഗരുഡനോട് കല്പിച്ച് ഭൂമിയിലെ വിള്ളലിൽ നിന്ന് വസുവിനെ ഉയർത്തി ഉന്നതസ്ഥാനത്ത് പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നു; ദിവ്യ മധ്യസ്ഥൻ മുഖേന ഭഗവദനുഗ്രഹം പ്രവർത്തിക്കുന്നതും ഇവിടെ തെളിയുന്നു. വാക്കാപചാരം/അവമാനം ഗുരുതരഫലം നൽകുമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടും, ഹരിയുടെ ഏകാന്തസേവ വേഗത്തിൽ പാവനമാക്കി സ്വർഗ്ഗഗതിയും ബഹുമാനവും നൽകുന്നു; വസു ദേവലോകത്തിൽ ആദരം അനുഭവിക്കുന്നു. തുടർന്ന് പിതൃബന്ധമുള്ള അച്ചോദാ പ്രസംഗം, തിരിച്ചറിയൽഭ്രമം, പിതാക്കന്മാരുടെ ശാപം എന്നിവ വരുന്നു—ആ ശാപം തന്നെ ക്രമബദ്ധമായ വിമോചനപദ്ധതിയായി മാറുന്നു: ദ്വാപരയുഗത്തിലെ ഭാവിജന്മങ്ങൾ, തുടർച്ചയായ ഭക്തി-ഉത്കർഷം, പാഞ്ചരാത്രമാർഗ്ഗാരാധന, ഒടുവിൽ ദിവ്യലോകപ്രാപ്തി. അവസാനം വസു ഭോഗത്തിൽ നിന്ന് വൈരാഗ്യം നേടി രമാപതിയെ ധ്യാനിച്ച്, യോഗധാരണയാൽ ദേവദേഹം ഉപേക്ഷിച്ച് സിദ്ധയോഗികൾക്കുള്ള ‘മോക്ഷദ്വാരം’ എന്നു വർണ്ണിക്കപ്പെടുന്ന സൂര്യമണ്ഡലത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു; അവിടെ നിന്ന് ക്ഷണികദേവതകളുടെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശത്തോടെ അത്ഭുതമായ ശ്വേതദ്വീപിലെത്തുന്നു—ഗോലോക/വൈകുണ്ഠം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഭക്തരുടെ സീമാധാമം. ‘ശ്വേതമുക്തർ’ എന്ന നിലയും നിർവചിക്കുന്നു—ഏകാന്തികധർമ്മത്തോടെ നാരായണനെ ആരാധിക്കുന്നവർ.