Adhyaya 6

അധ്യായം 6-ൽ സാവർണി സ്കന്ദനോട് ചോദിക്കുന്നു—മഹാൻ വസു രാജാവ് ഭൂമി/പാതാളത്തിലേക്ക് എങ്ങനെ വീണു, ശാപവും മോചനവും എന്തുകൊണ്ടാണ് ഉണ്ടായത്. സ്കന്ദൻ മുൻകഥ പറയുന്നു—ഇന്ദ്രൻ (വിശ്വജിത് എന്ന പേരിൽ) അശ്വമേധസദൃശമായ മഹായജ്ഞം ആരംഭിച്ചു; അവിടെ അനേകം മൃഗങ്ങളെ ബന്ധിച്ചു, അവ കരുണകരമായി നിലവിളിച്ചു. തേജസ്സുള്ള ഋഷിമാർ എത്തി ആദരിക്കപ്പെട്ടിട്ടും, യജ്ഞത്തിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഹിംസ കണ്ടു അത്ഭുതവും കരുണയും കൊണ്ട് ദേവന്മാർക്ക് ധർമ്മോപദേശം നൽകുന്നു. ഋഷിമാർ സനാതനധർമ്മം വിശദീകരിക്കുന്നു—അഹിംസയാണ് ശ്രേഷ്ഠതത്ത്വം; വേദത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം മൃഗവധമല്ല, ധർമ്മത്തിന്റെ ‘നാലു പാദങ്ങൾ’ സ്ഥാപിക്കലാണ്, ഹിംസയാൽ അതിനെ തകർക്കലല്ല. രജസ്-തമസ് പ്രേരിതമായ തെറ്റായ വ്യാഖ്യാനങ്ങളെ വിമർശിച്ച് ‘അജ’ എന്ന പദം വെറും ‘ആട്’ എന്നർത്ഥത്തിൽ പിടിച്ച് ബലി നൽകുന്നത് വേദതാത്പര്യമല്ല; അത് വിത്ത്/ഔഷധി മുതലായ സാങ്കേതികാർത്ഥത്തിലും ഗ്രഹിക്കാവുന്നതാണെന്ന് പറയുന്നു. സാത്ത്വിക ദേവന്മാർ വിഷ്ണുവിനോട് യോജിച്ചവരാണ്; വിഷ്ണുപൂജയ്ക്ക് അഹിംസായജ്ഞം തന്നെയാണ് അനുയോജ്യം എന്നും അവർ ഉറപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ ദേവന്മാർ ഋഷികളുടെ അധികാരം അംഗീകരിക്കുന്നില്ല; അഹങ്കാരം, ക്രോധം, മോഹം എന്നിവയാൽ അധർമ്മത്തിന്റെ വിടവുകൾ വ്യാപിക്കുന്നു. അപ്പോൾ രാജോപചാരിചര വസു എത്തുന്നു; യജ്ഞം മൃഗങ്ങളാൽ ചെയ്യണമോ, ധാന്യ-ഔഷധികളാൽ ചെയ്യണമോ എന്ന് വിധി പറയാൻ ദേവരും ഋഷികളും ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ദേവന്മാരുടെ ഇഷ്ടം അറിഞ്ഞ് വസു മൃഗബലിയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു; ഈ വാഗ്ദോഷം മൂലം അവൻ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വീണ് ഭൂമിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു, എങ്കിലും നാരായണാശ്രയത്താൽ സ്മൃതി നിലനിർത്തുന്നു. ഹിംസാഫലഭീതിയാൽ ദേവന്മാർ മൃഗങ്ങളെ വിട്ടയച്ച് പിരിയുന്നു; ഋഷിമാർ ആശ്രമങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു—ശാസ്ത്രാർത്ഥവിവേകം, നൈതിക യജ്ഞാചാരം, അധികാരവാക്കിന്റെ കർമഭാരം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള മുന്നറിയിപ്പാണ് ഈ അധ്യായം.