Adhyaya 5

സ്കന്ദപുരാണത്തിൽ വസുവംശവുമായി ബന്ധമുള്ള മാതൃകാ രാജാവായ അമാവാസുവിനെ വിവരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം ധർമ്മനിഷ്ഠൻ, പിതൃഭക്തൻ, ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണമുള്ളവൻ, അഹിംസകൻ, വിനയശീലൻ, സ്ഥിരചിത്തൻ. അദ്ദേഹം നിരന്തരം നാരായണമന്ത്രജപം ചെയ്യുകയും പഞ്ചകാലക്രമത്തിൽ പൂജ നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു—ആദ്യം വാസുദേവനു നൈവേദ്യം, തുടർന്ന് ദേവന്മാർക്കും പിതൃകൾക്കും ബ്രാഹ്മണർക്കും ആശ്രിതർക്കും പ്രസാദവിതരണം, അവസാനം ശേഷിപ്പു സ്വയം സ്വീകരിക്കൽ; ഇത് പരിശുദ്ധഭോജനനീതിയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മാംസഭക്ഷണത്തിലൂടെ സംഭവിക്കുന്ന ജീവഹിംസയെ അദ്ദേഹം ഗുരുതര ദോഷമായി കാണുന്നു; ഭരണത്തിൽ അസത്യം, ദ്വേഷം, സൂക്ഷ്മ അപരാധങ്ങൾ പോലും കുറയ്ക്കുന്ന മാതൃക സ്ഥാപിക്കുന്നു. പാഞ്ചരാത്ര ആചാര്യരെ ആദരിച്ച്, കാമ്യ-നൈമിത്തിക-നിത്യ കർമ്മങ്ങൾ സാത്ത്വത/വൈഷ്ണവ രീതിയിൽ അനുഷ്ഠിക്കുന്നു. ഭക്തിഫലമായി ഇന്ദ്രാദി ദേവന്മാരിൽ നിന്ന് ദിവ്യദാനങ്ങൾ ലഭിച്ചാലും, ദേവലോകത്തിൽ പക്ഷപാതമോ വാക്കുദോഷമോ മൂലം പതനം സംഭവിക്കാമെന്ന് കഥ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. പിന്നീട് അദ്ദേഹം വീണ്ടും ദൃഢ മന്ത്രസാധനയിലൂടെ സ്വർഗസ്ഥിതി വീണ്ടെടുക്കുന്നു; പിതൃശാപം മൂലം പുനർജന്മം പ്രാപിച്ച്, അവസാനം ഋഷിമാരിൽ വാസുദേവാരാധന വളർത്തി വാസുദേവന്റെ നിർഭയ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു.