Adhyaya 32

അധ്യായം 32 വാസുദേവകേന്ദ്രിതമായ ഉപദേശത്തെ വക്താവ്–ശ്രോതാവ് പരമ്പരയായി ഉറപ്പിക്കുന്നു. സ്കന്ദൻ പറയുന്നു—നാരദൻ ഈശാനനെ സ്തുതിച്ച് ശമ്യാപ്രാസയിലെ വ്യാസാശ്രമത്തിലേക്ക് ചെന്നു ജിജ്ഞാസുവിന് ‘ഏകാന്തിക ധർമ്മം’ ഉപദേശിക്കുന്നു. തുടർന്ന് ഈ വചനങ്ങൾ ബ്രഹ്മസഭയിൽ സ്ഥാപിതമാകുന്നു; ദേവന്മാർ, പിതൃകൾ, ഋഷിമാർ എന്നിവർ ബോധനം സ്വീകരിക്കുന്നു; ഭാസ്കരൻ (സൂര്യൻ) നാരദൻ മുൻപ് നാരായണനിൽ നിന്ന് കേട്ടതേ വീണ്ടും കേൾക്കുന്നു എന്നും പറയുന്നു. പിന്നീട് ഈ ഉപദേശധാര വാലഖില്യരിൽ, മേരു പർവതത്തിൽ ഇന്ദ്രനോടുകൂടിയ ദേവസമൂഹത്തിൽ, അസിതൻ മുഖേന പിതൃകളിൽ, അവിടെ നിന്ന് രാജാ ശാന്തനുവിലേക്കും ഭീഷ്മനിലേക്കും, ഒടുവിൽ ഭാരതയുദ്ധാന്തത്തിൽ യുധിഷ്ഠിരനിലേക്കും എത്തുന്നു. ഈ മഹാത്മ്യം ശ്രവിക്കുന്നത് മോക്ഷലക്ഷ്യമായ പരാഭക്തി ജനിപ്പിക്കുന്നു; വാസുദേവൻ പരമകാരണം, വ്യൂഹങ്ങളുടെയും അവതാരങ്ങളുടെയും മൂലസ്രോതസ്സ് എന്നും പ്രതിപാദിക്കുന്നു. ഘനമായ ഫലശ്രുതിയിൽ ഇതിനെ പുരാണകഥയുടെ സാരം, വേദ–ഉപനിഷത്തുകളുടെ ‘രസം’, കൂടാതെ സാംഖ്യ–യോഗ, പാഞ്ചരാത്ര, ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളുടെ നിഷ്കർഷം എന്നും പുകഴ്ത്തുന്നു. മനശ്ശുദ്ധി, അമംഗളനാശം, ധർമ്മ–കാമ–അർത്ഥ–മോക്ഷ ഫലങ്ങൾ, വർണാശ്രമാനുസൃത ഫലങ്ങൾ, രാജാക്കന്മാർക്കും സ്ത്രീകൾക്കും ശുഭഫലങ്ങൾ എന്നിവ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. അവസാനം സൂതൻ പണ്ഡിത ശ്രോതാക്കളെ ഏക വാസുദേവനെ ആരാധിക്കുവാൻ പ്രേരിപ്പിച്ച്, ഗോളോകാധിപതി, തേജോമയൻ, ഭക്ത്യാനന്ദവർധകൻ ആയ വാസുദേവനു നമസ്കാരം അർപ്പിച്ച് സമാപനം കുറിക്കുന്നു.