Adhyaya 17

ഈ അധ്യായത്തിൽ സ്കന്ദൻ സർവ്വവ്യാപിയായ, മനസ്സിനെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന ദിവ്യപ്രഭയെ വിവരിക്കുന്നു—അത് അക്ഷരബ്രഹ്മവും സത്-ചിത്-ആനന്ദലക്ഷണവുമാണെന്ന് പറയുന്നു. യോഗസിദ്ധർ വാസുദേവന്റെ കൃപയാൽ ഷട്‌ചക്രങ്ങളെ അതിക്രമിച്ച് ആ പരമതത്ത്വം ദർശിക്കുന്നു എന്നും പ്രതിപാദിക്കുന്നു. തുടർന്ന് നാരദന് അത്ഭുതധാമദർശനം ലഭിക്കുന്നു—രത്നനിർമ്മിതമായ ക്ഷേത്രവും മണിമയസ്തംഭങ്ങളാൽ ദീപ്തമായ സഭാമണ്ഡപവും. അവിടെ അദ്ദേഹം കൃഷ്ണൻ/നാരായണനെ നിർഗുണപ്രഭുവായി ദർശിക്കുന്നു—പരമാത്മാവ്, പരബ്രഹ്മം, വിഷ്ണു, ഭഗവാൻ എന്നീ നാമങ്ങളാൽ അറിയപ്പെടുന്നവൻ. യുവസൗന്ദര്യം, കിരീട-ആഭരണങ്ങൾ, പദ്മനേത്രങ്ങൾ, ചന്ദനസൗരഭ്യം, ശ്രീവത്സചിഹ്നം, വേണു, കൂടാതെ രാധയും മറ്റ് പൂജ്യരുടെയും സാന്നിധ്യം; ഗുണങ്ങളുടെ വ്യക്തിരൂപങ്ങളും ദിവ്യായുധങ്ങളും കൂടെയുണ്ടെന്ന് വർണ്ണിക്കുന്നു. അവസാനം നാരദൻ സാഷ്ടാംഗപ്രണാമം ചെയ്ത് സ്തുതി അർപ്പിക്കുന്നു—ശുദ്ധിക്കും മോക്ഷത്തിനും മറ്റ് മാർഗങ്ങളെക്കാൾ ഭക്തിയേ ശ്രേഷ്ഠമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച്, അചഞ്ചലഭക്തി അപേക്ഷിക്കുന്നു. സ്കന്ദൻ, ഭഗവാൻ അമൃതസമാനമായ വാക്കുകളാൽ കൃപാപൂർവ്വം മറുപടി നൽകിയതായി സമാപിപ്പിക്കുന്നു.