Adhyaya 15

ഈ അധ്യായത്തിൽ വാസുദേവസ്തുതി പല വക്താക്കളിലൂടെ ഒഴുകുന്ന സ്തോത്രചക്രമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ബ്രഹ്മാവ്, ശങ്കരൻ, ധർമ്മൻ, പ്രജാപതികൾ, മനുക്കൾ, ഋഷികൾ, കൂടാതെ ഇന്ദ്രൻ, അഗ്നി, മരുതുകൾ, സിദ്ധർ, രുദ്രർ, ആദിത്യർ, സാധ്യർ, വസുക്കൾ, ചാരണർ, ഗന്ധർവ-അപ്സരസുകൾ, സമുദ്രൻ, ദിവ്യപരിചാരകർ, സാവിത്രി, ദുര്‍ഗ, നദികൾ, ഭൂമി, സരസ്വതി മുതലായ വ്യക്തശക്തികൾ—എല്ലാവരും പരസ്പരം പൂരകമായ വാദങ്ങളാൽ വാസുദേവന്റെ പരമത്വം സ്ഥാപിക്കുന്നു. പ്രധാന ആശയങ്ങൾ: സ്ഥിരമായ ഭോഗത്തിനും മോക്ഷത്തിനും നിർണായകം ഭക്തിയാണ്; ഭക്തിയില്ലാത്ത വെറും പുണ്യാധിഷ്ഠിത കർമകാണ്ഡത്തിന് പരിമിത ഫലം മാത്രം. വാസുദേവൻ മായയെയും കാലത്തെയും അതീതനായ സർവനിയന്താവാണ്; അവനോടുള്ള ബന്ധം മൂലം സാമൂഹികമായി അറ്റത്തുള്ളവർക്കും ഉയർന്ന സ്ഥാനം ലഭിക്കും എന്ന ഉൾക്കൊള്ളൽഭാവവും വ്യക്തമാകുന്നു. തുടർന്ന് ദൃശ്യഫലം—വാസുദേവൻ ദേവന്മാരെ അംഗീകരിച്ച് ശ്രീദേവിയെ അവരുടെ മേൽ കൃപാദൃഷ്ടി ചെയ്യാൻ നിയോഗിക്കുന്നു; അതോടെ ത്രിലോകങ്ങളിലും സമൃദ്ധി പുനഃസ്ഥാപിതമാകുന്നു. സമുദ്രനിധിയിൽ നിന്ന് ദാനവും ഐശ്വര്യവും ഒഴുകി വ്യാപിക്കുന്നു. അവസാനം ഫലശ്രുതി: ഈ കഥ ശ്രവണം/പഠനം ഗൃഹസ്ഥർക്കു സമൃദ്ധിയും സന്ന്യാസികൾക്ക് ഇഷ്ടസിദ്ധിയും നൽകുന്നു; ഭക്തി, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം പരിപക്വമാകുന്നു.