
ഈ അധ്യായത്തിൽ ബ്രഹ്മാവ് തുളസിയുടെ മഹത്വം ക്രമമായി വിവരിക്കണമെന്നു അപേക്ഷിക്കുന്നു. ഭഗവാൻ മറുപടി നൽകി—രത്നം, സ്വർണം മുതലായ വിലയേറിയ വസ്തുക്കളേക്കാൾ തുളസി‑അർപ്പണം ശ്രേഷ്ഠം; തുളസി‑മഞ്ജരികളാൽ ചെയ്യുന്ന പൂജ മോക്ഷോന്മുഖ പദം നൽകുകയും വിഷ്ണുധാമത്തോടും ശ്വേതദ്വീപത്തോടും സാന്നിധ്യം/പ്രാപ്തി ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നു പറയുന്നു. ശേഷം ശുചിത്വനിയമങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു—പഴകിയ പുഷ്പവും പഴകിയ ജലവും ഒഴിവാക്കണം; എന്നാൽ തുളസിയിലയും ഗംഗാജലവും ഒരിക്കലും വജ്ര്യമല്ല—ഇങ്ങനെ പ്രായോഗികമായ ആരാധനാനിയമങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നു. ബിൽവ, ശമീ മുതലായ പത്രാർപ്പണങ്ങളിൽ വ്യത്യാസം പറഞ്ഞാലും തുളസിയെ വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപ്രിയയായി ഉയർത്തിപ്പറയുന്നു; കൃഷ്ണാ/സിതാ തുളസിയുടെ രൂപഭേദവും പ്രത്യേകിച്ച് ‘കൃഷ്ണ‑തുളസി’ പൂജയുടെ ഫലവും വിവരിക്കുന്നു. തുടർന്ന് ധൂപദാനവും ദീപദാനവും—അഗരു, കർപ്പൂരം, ഗുഗ്ഗുലു, ‘ദശാംഗ ധൂപം’ എന്നിവ ശുദ്ധികരവും രക്ഷാകരവും ഇഷ്ടസിദ്ധികരവും ആണെന്ന് പറയുന്നു. ആരാത്രിക/നീരാജന ദീപകർമ്മം അപൂർണ്ണ പൂജയെയും പൂർണ്ണമാക്കി സ്വർഗ‑വൈകുണ്ഠ പ്രാപ്തി നൽകുന്നു. അവസാനം അർപ്പിച്ച ദീപങ്ങളെ നശിപ്പിക്കലും മോഷ്ടിക്കലും നിരോധിച്ച്, അതിന്റെ ദുഷ്ഫലം ഫലശ്രുതി രീതിയിൽ മുന്നറിയിപ്പായി പറയുന്നു।
No shlokas available for this adhyaya yet.