Adhyaya 7

ഈ അധ്യായം ഉപദേശാത്മക സംവാദരൂപത്തിലാണ്. വിവിധ പുഷ്പാർപ്പണങ്ങളാൽ ലഭിക്കുന്ന ആത്മീയ ഫലങ്ങളെ ക്രമബദ്ധമായി വിശദീകരിക്കണമെന്ന് ബ്രഹ്മാവ് അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു; ഭഗവാൻ അതിനെ ശാസ്ത്രീയമായ വർഗ്ഗീകരണമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. പൂജയ്ക്ക് അനുയോജ്യമായ പുഷ്പജാതികൾ പട്ടികപ്പെടുത്തുകയും, തുളസിയും ചില ജലകമല/ഉത്പലാദികളും പ്രത്യേകമായി പ്രീതികരമായ അർപ്പണങ്ങളായി പ്രശംസിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. പുഷ്പങ്ങളുടെ ഗുണനിലവാര മാനദണ്ഡങ്ങൾ—വർണം, സുഗന്ധം, പുതുമ, കീടരഹിതത്വം, ശുചിത്വം—വ്യക്തമാക്കുന്നു. സുഗന്ധമില്ലാത്ത ചില പുഷ്പങ്ങളും ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ സ്വീകര്യമാണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ചിലത് ഒഴിവാക്കേണ്ടതായും പറയുന്നു. ഇതേ അർപ്പണതർക്കം ഇലകളിലേക്കും വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു—ബില്വം, ശമീ, ഭൃംഗരാജം, തമാലം, ആമലകി മുതലായവ—അനുയോജ്യമായിടത്ത് ഫലങ്ങളും പകരമായി അംഗീകരിക്കുന്നു. പുഷ്പഭേദങ്ങളിൽ പുണ്യത്തിന്റെ താരതമ്യക്രമം ‘ആയിരമടങ്ങ്’ വർധനവായി നിരത്തിക്കാട്ടി, എണ്ണിപ്പറഞ്ഞ പുഷ്പങ്ങളിൽ ‘ജാതി’ (മുല്ല/ജാസ്മിൻ) ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമെന്ന് നിശ്ചയിക്കുന്നു. ഫലശ്രുതിയിൽ, ഈ മാസത്തിൽ ചെയ്യുന്ന അർപ്പണങ്ങൾ ദൈവകൃപയാൽ ഭക്തി നൽകുമെന്നും, പുരാണീയ പുണ്യ-വ്യവഹാരഭാഷയിൽ ധനം, കുടുംബസൗഖ്യം തുടങ്ങിയ ഇഷ്ടലൗകിക ഫലങ്ങളും ലഭിക്കാമെന്നും പറയുന്നു.