Adhyaya 17

ഈ അധ്യായത്തിൽ ബ്രഹ്മാവ് മാർഗശീർഷ മാസത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ഠതയും അതിന്റെ ഫലം ഏറ്റവും ശക്തമായി പ്രകടമാകുന്ന ക്ഷേത്രവും ഏതാണ് എന്ന് ചോദിക്കുന്നു. ഭഗവാൻ മറുപടിയായി മധുപുരിയായ മഥുരയെ പരമ പുണ്യക്ഷേത്രമായി, നിത്യ മംഗളകരമായും സർവ്വർക്കും പ്രിയമായും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു; അവിടെ പാദംപാദം തീർത്ഥഫലം ഉദിക്കുന്നു, നഗരസമീപം എത്തുന്നതുമാത്രത്തിൽ പാപങ്ങൾ വീണൊഴിയും എന്നും പറയുന്നു. മഥുരയെ കാണുക, കേൾക്കുക, നാമം ഉച്ചരിക്കുക, സ്മരിക്കുക—ഇവയൊക്കെയും ശുദ്ധികരമാണെന്ന് പ്രതിപാദിക്കുന്നു. മറ്റു പ്രസിദ്ധ തീർത്ഥങ്ങളെയും ദീർഘവ്രതങ്ങളെയും അപേക്ഷിച്ച് മഥുരയുടെ പുണ്യം ഉന്നതമെന്ന് ആവർത്തിച്ച് വിലയിരുത്തുന്നു. തീർത്ഥങ്ങളിൽ ചെയ്ത പാപം കഠിനമാകാം എന്ന മുന്നറിയിപ്പിനൊപ്പം, മഥുരയിൽ ചെയ്ത ദോഷം അവിടെത്തന്നെ ശമിക്കുന്നു എന്ന പ്രത്യേകതയും പറയുന്നു. മഥുരയിൽ വാസം, അവിടെ മരണം, അപ്രതീക്ഷിത മരണമുപോലും ഉന്നത ഗതി നൽകുന്നു എന്ന് വർണ്ണിക്കുന്നു. മാർഗശീർഷത്തിൽ പ്രത്യേകിച്ച് മഥുരയെ ശുപാർശ ചെയ്യുകയും, അതില്ലെങ്കിൽ പുഷ്കരം നിർദേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പൗർണ്ണമിയിൽ സ്നാനം, ദാനം, ശ്രാദ്ധം, പൂജ, ബ്രാഹ്മണഭോജനം, ഉത്സവസമാപനം എന്നിവ യഥാവിധി ചെയ്താൽ അക്ഷയഫലം ലഭിക്കും എന്ന് ഉപദേശം.