Adhyaya 11

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । ततो गच्छेद्द्विजश्रेष्ठास्तीर्थं विष्णुपदोद्भवम् । यस्य दर्शनमात्रेण गंगास्नानफलं लभेत्

പ്രഹ്ലാദൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ! തുടർന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ പാദത്തിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിച്ച ആ തീർത്ഥത്തിലേക്കു പോകണം; അതിന്റെ ദർശനമാത്രം കൊണ്ടു ഗംഗാസ്നാനഫലം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 2

यस्योत्पत्तिर्मया पूर्वं कथिता द्विजसत्तमाः । यस्य संस्मरणादेव कीर्तनात्पापनाशनम्

ഹേ ദ്വിജസത്തമന്മാരേ! അതിന്റെ ഉദ്ഭവം ഞാൻ മുമ്പേ വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്; അതിനെ വെറും സ്മരിക്കുകയും കീർത്തിക്കുകയും ചെയ്താൽ പാപനാശം സംഭവിക്കുന്നു.

Verse 3

हरिणा या समानीता रुक्मिण्यर्थे महात्मना । यस्या गण्डूषमात्रेण हयमेधफलं लभेत्

മഹാത്മാവായ ഹരി രുക്മിണിക്കായി കൊണ്ടുവന്ന ആ പുണ്യജലം—അതിന്റെ ഒരു ഗണ്ഡൂഷമാത്രം (ഒരു കുളുക്ക്) പാനം ചെയ്താൽ അശ്വമേധയാഗഫലം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 4

विष्णोः पादप्रसूताया वैष्णवीति च विश्रुता । तत्र गत्वा महाभाग गृहीत्वाऽर्घ्यं विधानतः

വിഷ്ണുവിന്റെ പാദത്തിൽ നിന്നു പ്രസൂതയായതിനാൽ അവൾ ‘വൈഷ്ണവീ’ എന്നു പ്രസിദ്ധയാണ്. ഹേ മഹാഭാഗ! അവിടെ ചെന്നു വിധിപ്രകാരം അർഘ്യം (ജലാർപ്പണം) സ്വീകരിച്ച് സമർപ്പിക്കണം.

Verse 5

नमस्ये त्वां भगवति विष्णुपादतलोद्भवे । गृहाणार्घ्यमिदं देवि गंगे त्वं हरिणा सह

ഹേ ഭഗവതീ! വിഷ്ണുവിന്റെ പാദതലത്തിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിച്ച നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഹേ ദേവി ഗംഗേ! ഹരിയോടുകൂടെ ഈ അർഘ്യം സ്വീകരിക്കണമേ.

Verse 6

इत्युच्चार्य द्विजश्रेष्ठा मृदमालभ्य पाणिना । प्राङ्मुखः संयतो भूत्वा स्नानं कुर्यादतन्द्रितः

ഇങ്ങനെ ഉച്ചരിച്ച്, ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! കൈയിൽ ശുദ്ധികരമായ മണ്ണെടുത്തു, കിഴക്കോട്ടു മുഖം തിരിച്ച്, സംയമത്തോടെ, അശ്രദ്ധയില്ലാതെ ശ്രദ്ധാപൂർവം സ്നാനം ചെയ്യണം.

Verse 7

देवान्पितॄन्मनुष्यांश्च तर्पितव्यं तिलाक्षतैः । उपहृत्योपहारांश्च ह्याहूय ब्राह्मणांस्ततः

എള്ളും അക്ഷതവും കൊണ്ടു ദേവന്മാർക്കും പിതൃക്കൾക്കും മനുഷ്യർക്കും തർപ്പണം ചെയ്യണം; തുടർന്ന് ഉപഹാരങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്ന് അതിനുശേഷം ബ്രാഹ്മണരെ ക്ഷണിക്കണം.

Verse 8

श्रद्धया परया युक्तः श्राद्धं कुर्याद्विचक्षणः । यथोक्तां दक्षिणां दद्यात्सुवर्णं रजतं तथा

പരമശ്രദ്ധയോടെ യുക്തനായ വിവേകി ശ്രാദ്ധം നടത്തണം; കൂടാതെ വിധിപ്രകാരം ദക്ഷിണയായി സ്വർണ്ണവും വെള്ളിയും യഥാവിധി നൽകണം.

Verse 9

दीनान्ध कृपणानाञ्च दानं देयं स्वशक्तितः । विशेषतः प्रदातव्यं सुवर्णं द्विजसत्तमाः

ദീനരും അന്ധരും കൃപണരും (ദരിദ്രരും) ആയവർക്കു സ്വന്തം ശേഷിയനുസരിച്ച് ദാനം നൽകണം; ഹേ ദ്വിജസത്തമാ! പ്രത്യേകിച്ച് സ്വർണ്ണദാനം നൽകേണ്ടതാണ്.

Verse 10

उपानहौ ततो देये जलकुम्भं द्विजातये । दध्योदनं सलवणं शाकजीरकसंयुतम्

അതിനുശേഷം ദ്വിജാതിക്കു പാദുകയും ജലകുംഭവും ദാനം ചെയ്യണം; ഉപ്പോടുകൂടിയ ദധ്യോദനം, ശാകം, ജീരകം ചേർത്ത് നൈവേദ്യമായി അർപ്പിക്കണം.

Verse 11

रक्तवस्त्रैः कंचुकीभी रुक्मिणीं परिधापयेत् । विप्रपत्नीश्च विप्रांश्च विष्णुर्मेप्रीयतामिति

രുക്മിണീദേവിയെ രക്തവസ്ത്രങ്ങളും കഞ്ചുകികളും ധരിപ്പിക്കണം; ബ്രാഹ്മണപത്നിമാരെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ആദരിച്ചു—‘വിഷ്ണു എനിക്കു പ്രസന്നനാകട്ടെ’ എന്നു പ്രാർത്ഥിക്കണം.

Verse 12

एवं कृते द्विज श्रेष्ठाः कृतकृत्यो भवेन्नरः । पितॄणामक्षया तृप्तिर्गयाश्राद्धेन वै यथा

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ! ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ മനുഷ്യൻ കൃതകൃത്യനാകുന്നു; പിതൃകൾക്ക് അക്ഷയ തൃപ്തി ലഭിക്കുന്നു—ഗയാശ്രാദ്ധം പോലെ തന്നെ।

Verse 13

वैष्णवं लोकमायान्ति पितरस्त्रिकुलोद्भवाः । जीवते स श्रियायुक्तः पुत्रपौत्रसमन्वितः

ത്രികുലത്തിൽ നിന്നുദ്ഭവിച്ച പിതൃകൾ വൈഷ്ണവ ലോകത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു; കർത്താവും പുത്രപൗത്രസഹിതം ശ്രീസമ്പന്നനായി ജീവിക്കുന്നു।

Verse 14

प्रीतः सदा भवेत्तस्य रुक्मिण्या सह केशवः । यच्छते वाञ्छितान्सर्वानैहिकामुष्मिकान्प्रभुः

അവനോടു രുക്മിണീസഹിതം കേശവൻ സദാ പ്രസന്നനാകുന്നു; പ്രഭു ഇഹലോക-പരലോക സംബന്ധമായ എല്ലാ അഭിലഷിത വരങ്ങളും നൽകുന്നു।

Verse 15

एतन्माहात्म्यमतुलं विष्णुपादोद्भवं तथा । यः शृणोति हरौ भक्त्या सर्वपापैः स मुच्यते

ഇത് വിഷ്ണുവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ നിന്നുദ്ഭവിച്ച അതുലമായ മഹാത്മ്യമാണ്. ഹരിയോടുള്ള ഭക്തിയോടെ ഇത് ശ്രവിക്കുന്നവൻ സകലപാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും.

Verse 16

श्रुत्वाऽध्यायमिमं पुण्यं सर्वपापैः प्रमुच्यते

ഈ പുണ്യാധ്യായം ശ്രവിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ സകലപാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും.