Adhyaya 13

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ गौरी पुरारातिं प्रणम्य जगदंबिका । अयाचत्तादृशा शंभुमविनाभावमात्मनः

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ ജഗദംബികയായ ഗൗരി ത്രിപുരാരിയെ നമസ്കരിച്ചു, ശംഭു തനോടു അവിനാഭാവമായി, ഒരിക്കലും വേർപെടാതെ ഇരിക്കണമെന്ന വരം അപേക്ഷിച്ചു।

Verse 2

इदं विज्ञापयामास लोकानुग्रहकारणात् । कृपया परया पूर्णा गौरी संवादसुंदरी

ലോകാനുഗ്രഹത്തിനായി, പരമകരുണയാൽ പൂർണ്ണയും വചനത്തിൽ മനോഹരിയുമായ ഗൗരി ഈ അപേക്ഷ അറിയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു।

Verse 3

न त्याज्यमेतत्ते रूपमत्र दृष्टिमनोहरम् । अहं त्वया न च त्याज्या सापराधापि सर्वदा । मनोहरमिदं रूपमेतत्ते लोकमंगलम्

“ഇവിടെ ദർശനത്തിന് അതിമനോഹരമായ നിങ്ങളുടെ ഈ രൂപം ഉപേക്ഷിക്കരുത്. ഞാൻ അപരാധിനിയായാലും നിങ്ങൾ എന്നെ എപ്പോഴും ഉപേക്ഷിക്കരുത്. നിങ്ങളുടെ ഈ മനോഹര രൂപം ലോകമംഗളത്തിനായുള്ളതാണ്.”

Verse 4

आलोक्यतां सदा सर्वैर्दिव्यगन्धसमन्वितम् । भुजंगगरलब्रह्मकपालशिवभस्मभिः

“ദിവ്യസുഗന്ധം നിറഞ്ഞതും, സർപ്പം, വിഷം, ബ്രഹ്മകപാലം, ശിവന്റെ പവിത്ര ഭസ്മം എന്നിവകൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഈ രൂപം എല്ലാവരും സദാ ദർശിക്കട്ടെ.”

Verse 5

भीषणैरलमीशान जय वेषपरिग्रहैः । सुकुमारो भवेर्दिव्यमाल्यगंधांबरादिभिः

“ഹേ ഈശാനാ! ഈ ഭീകര വേഷോപകരണങ്ങൾ മതി; ദിവ്യമാലകൾ, സുഗന്ധങ്ങൾ, ഉത്തമാംബരങ്ങൾ മുതലായവ ധരിച്ചു സുകുമാരനും പ്രസന്നനുമായ രൂപം കൈക്കൊള്ളുക.”

Verse 6

भूषितो रत्नभूषाभिर्विहरस्व महेश्वर । आगता नित्यमीशान देवगन्धर्वकन्यकाः

ഹേ മഹേശ്വരാ! രത്നാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കൃതനായി ഇവിടെ വിഹരിക്കണമേ. ഹേ ഈശാനാ! ദേവ-ഗന്ധർവകന്യകൾ നിത്യവും നിന്റെ സേവനത്തിനും ആദരത്തിനുമായി വരുന്നു.

Verse 7

सेवंतामत्र देवेशं नृत्यवादित्रगीतिभिः । गणाश्च मानुषा भूत्वा सेवंतां त्वामहर्निशम्

ഇവിടെ നൃത്തം, വാദ്യങ്ങൾ, ഗീതങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ദേവേശനെ സേവിക്കട്ടെ. നിന്റെ ഗണങ്ങളും മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ചു പകലും രാത്രിയും നിന്നെ സേവിക്കട്ടെ.

Verse 8

त्वत्प्रसादादयं देव सुगंधिः पुष्टिवर्द्धनः । आवयोः संगमो दृष्टो भूयात्सर्वार्थदायकः

ഹേ ദേവാ! നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ ഈ സുഗന്ധം പുഷ്ടിദായകവും ബലവർധകവുമാകുന്നു. ഞങ്ങളിരുവരുടെയും ഈ സിദ്ധമായ സംഗമം സർവാർത്ഥദായകമാകട്ടെ.

Verse 9

गृहीतमत्र देवेश सर्वमंत्रात्मकं वपुः । चरितं तव कैंकर्यमस्तु भक्तिः सदा तव

ഹേ ദേവേശാ! ഇവിടെ ഞാൻ സർവമന്ത്രസാരമായ നിന്റെ ദിവ്യവപുവിനെ ആലിംഗനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. എന്റെ ചര്യം സദാ നിന്റെ കൈങ്കര്യസേവയായിരിക്കട്ടെ; നിനക്കുള്ള അചഞ്ചല ഭക്തി എനിക്കുള്ളിൽ എന്നും നിലനില്ക്കട്ടെ.

Verse 10

ज्ञानाज्ञानकृतं नित्यमपराधसहस्रकम् । क्षम्यतां तव भक्तानामनन्यशरणेक्षणात्

ജ്ഞാനത്താലോ അജ്ഞാനത്താലോ നിത്യം ചെയ്തുപോകുന്ന അപരാധസഹസ്രങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെടട്ടെ. കാരണം നിന്റെ ഭക്തർ അനന്യമായി നിന്നെയേ ഏകശരണമായി നോക്കുന്നു.

Verse 11

इति देव्या वचः श्रुत्वा शम्भुः शोणाचलेश्वरः । तमेव वरदः प्रादाद्वरं सर्वमभीप्सितम्

ദേവിയുടെ വചനം കേട്ടിട്ട്, അരുണാചലേശ്വരനായ ശംഭു വരദായകനായി അവൾ ആഗ്രഹിച്ച വരങ്ങളെല്ലാം നൽകി.

Verse 12

आभाष्य गौरीं कुतुकाद्रंतुकामः स्वयं शिवः । धारय त्वं मृगमदं मनोज्ञमिदमूचिवान्

വിനോദത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ച ശിവൻ ഗൗരിയെ നോക്കി ഇപ്രകാരം മനോഹരമായി പറഞ്ഞു: "നീ ഈ കസ്തൂരി ധരിച്ചാലും."

Verse 13

महादेव उवाच । पुलकाख्यो महान्दैत्यो मृगरूपी तपोधिकम् । कृत्वा प्राप वरं मत्तः सौगन्ध्यं परमाद्भुतम्

മഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: "പുലകൻ എന്ന വലിയ അസുരൻ മാനിന്റെ രൂപത്തിൽ കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്ത്, എന്നിൽ നിന്ന് അത്ഭുതകരമായ സുഗന്ധം വരമായി നേടി."

Verse 14

लब्ध्वा वरं स्वगन्धेनामोहयत्सुरयोषितः । तथैवाधर्मसंप्राप्तो बबाधे सकलं जगत्

വരം ലഭിച്ച ശേഷം, അവൻ തന്റെ സുഗന്ധത്താൽ ദേവസ്ത്രീകളെ മോഹിപ്പിച്ചു; അതുപോലെ അധർമ്മിയായിത്തീർന്ന് അവൻ ലോകത്തെ മുഴുവൻ ഉപദ്രവിച്ചു.

Verse 15

देवैरभ्यर्थितः सोहमाहूयासुरनायकम् । विमुंच लोकरक्षार्थमासुरं देहमित्यशाम्

ദേവന്മാരാൽ അപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഞാൻ, ആ അസുരരാജാവിനെ വിളിച്ചുവരുത്തി കല്പിച്ചു: "ലോകരക്ഷയ്ക്കായി നീ ഈ അസുരശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുക."

Verse 16

पुलक उवाच । त्यक्ष्यामि देवदेवेश देहमेतं त्वदाज्ञया । प्रणम्य भक्तिमनसा मामप्यर्चेदमूचिवान्

പുലകൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവദേവേശ്വരാ! നിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഞാൻ ഈ ദേഹം ഉപേക്ഷിക്കും. ഭക്തിമനസ്സോടെ നമസ്കരിച്ചു, എന്നെയും ആരാധിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

Verse 17

मदंगसंभवं दिव्यं सौरभं विश्वमोहनम् । धार्यतां देव देवेश सदा सादरचेतसा

ഹേ ദേവാ, ഹേ ദേവദേവേശ്വരാ! എന്റെ ദേഹത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ഈ ദിവ്യവും ലോകമോഹിനിയുമായ സുഗന്ധം നീ സദാ സാദരമനസ്സോടെ ധരിക്കണമേ.

Verse 18

पुलकस्वेदजातो हि सदा प्रख्यायतां तव । अयं मृगमदो लोके शृङ्गाररसवर्द्धनः

പുലകന്റെ വിയർപ്പിൽ നിന്നു ജനിച്ച ഈ മൃഗമദം സദാ നിന്റേതായി പ്രസിദ്ധമാകട്ടെ. ലോകത്തിൽ ഇത് ശൃംഗാരരസം വർധിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 19

त्वत्प्रियः कांतिसौभाग्यरूपलावण्यदायकः । विसृजामि निजं देहं देवदेव जगत्पते

ഹേ ദേവദേവാ, ഹേ ജഗത്പതേ! നിനക്കു പ്രിയനായും കാന്തി, സൗഭാഗ്യം, രൂപം, ലാവണ്യം നൽകുന്നവനായും ഉള്ള ഞാൻ ഇപ്പോൾ എന്റെ ദേഹം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.

Verse 20

सदा बहुमतो देव्या दिव्यसौरभलुब्धया । मदंशसंभवा ये स्युर्मत्तपोलब्धसौरभाः

ദിവ്യസുഗന്ധത്തിൽ ആസക്തയായ ദേവിയാൽ സദാ ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്നവരാകട്ടെ—എന്റെ അംശത്തിൽ നിന്നു ജനിക്കുന്നവർ എന്റെ തപസ്സാൽ ലഭിച്ച സുഗന്ധം ധരിക്കട്ടെ.

Verse 21

लीयंतां तव देवेश मूर्तावालेपनच्छलात् । तथेति मय्युक्तवति स दैत्यः पुलकाभिधः

“ഹേ ദേവേശാ! ലേപനത്തിന്റെ വ്യാജേന ഇവർ നിന്റെ മൂർത്തിയിൽ ലയിക്കട്ടെ.” എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ പുളകനാമ ദൈത്യൻ “തഥാസ്തു” എന്നു പറഞ്ഞു.

Verse 22

विससर्ज निजं देहं मयिसन्यस्तजीवितः । ततस्तदंगसंभूतं मदं बहुलसौरभम्

എന്നിൽ ജീവൻ ഏല്പിച്ച് അവൻ തന്റെ ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ചു. തുടർന്ന് അവന്റെ അവയവങ്ങളിൽ നിന്ന് കട്ടിയുള്ള, അത്യന്തം സുഗന്ധമുള്ള ഉബ്ടനം ഉദ്ഭവിച്ചു.

Verse 23

अधारयमहं प्रेम्णा शतशृंगारवर्द्धनम् । तपसा देवदेवेशि तप्तं तव वपुः कृशम्

ഞാൻ അതിനെ സ്നേഹത്തോടെ ലേപിച്ചു—നൂറുമടങ്ങ് ശൃംഗാരം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനെ—ഹേ ദേവദേവേശി! തപസ്സാൽ ദഗ്ധമായി ക്ഷീണിച്ച നിന്റെ ദേഹത്തിൽ.

Verse 24

मदंगं च वियोगात्त इदं निर्वापयाधुना । इति प्रशस्य बहुधा पुलकस्नेहमद्भुतम्

“ഇപ്പോൾ വിരഹം മൂലം ദഹിക്കുന്ന എന്റെ ഈ ദേഹത്തെ അതുകൊണ്ടുതന്നെ തണുപ്പിച്ച് ശമിപ്പിക്കൂ.” എന്ന് പുളകന്റെ അത്ഭുത സ്നേഹത്തെ പലവട്ടം പുകഴ്ത്തി അവൻ പറഞ്ഞു.

Verse 25

आलिलिंप महादेवः पार्वतीं प्रेममंदिराम् । अपृच्छच्च हसन्देवः पार्वतीं ललनाकृतिम्

മഹാദേവൻ പ്രേമത്തിന്റെ ആലയമായ പാർവതിയെ ലേപനം ചെയ്തു; ദേവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കന്യാരൂപം ധരിച്ച പാർവതിയോട് ചോദിച്ചു.

Verse 26

किमेतदिति हस्तोत्थं दृष्ट्वा तं जगदंबिका । अब्रवीदरुणाद्रीशमानम्य जगदंबिका

അവന്റെ കൈയിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച വസ്തു കണ്ട ജഗദംബിക പറഞ്ഞു—“ഇത് എന്ത്?” പിന്നെ അരുണാദ്രീശ്വരനെ നമസ്കരിച്ചു ലോകമാതാവ് വചനം ഉച്ചരിച്ചു.

Verse 27

आगतिं तस्य पुष्पस्य सदा स्वकरवर्तिनः

എപ്പോഴും അവന്റെ സ്വന്തം കൈയിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ആ പുഷ്പത്തിന്റെ വരവ്/ഉത്ഭവം എന്തെന്നു അവൾ ചോദിച്ചു.

Verse 28

देव्युवाच । अहं कैलासशिखराद्देवदेव त्वदाज्ञया । तपः कर्तुमनुप्राप्ता कांचीं कनकतोरणाम्

ദേവി പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവദേവാ! നിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഞാൻ കൈലാസശിഖരത്തിൽ നിന്ന് തപസ്സിനായി, സ്വർണ്ണതോരണങ്ങളാൽ ശോഭിക്കുന്ന കാഞ്ചിയിലേക്കു വന്നിരിക്കുന്നു.

Verse 29

अवाप्य मानसोद्भूतं कह्लारमिदमुत्तमम् । आराधयं महादेवमम्लानगुरुसौरभम्

മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച ഈ ഉത്തമ ശ്വേത കഹ്ലാരം ലഭിച്ച്, മങ്ങാത്ത ഗാഢസൗരഭ്യത്തോടെ പരിമളിക്കുന്ന മഹാദേവനെ ഞാൻ ആരാധിച്ചു.

Verse 30

यदक्षयमविश्रांतमर्चनायोजितं मया । अविच्छिन्नमहादीप्तिः कामधेनुघृताप्लुतः

ഞാൻ അർച്ചനയ്ക്കായി അക്ഷയമായി, അവിശ്രാന്തമായി വിനിയോഗിച്ചതത്, കാമധേനുവിന്റെ ഘൃതത്തിൽ നനഞ്ഞ, അവിച്ഛിന്ന മഹാദീപ്തിയുള്ള ദീപമായി മാറി.

Verse 31

अवेक्षणीयो भूपालैरनुपाल्यश्च सर्वदा । धर्मलक्षणमाधेयं लोकरक्षार्थमादरात्

രാജാക്കന്മാർ ഇതിനെ നിരന്തരം നിരീക്ഷിച്ച് എപ്പോഴും സംരക്ഷിക്കണം; ലോകരക്ഷയ്ക്കായി ഭക്തിയോടെ ധർമ്മലക്ഷണം സ്ഥാപിക്കണം।

Verse 32

सर्वाभीप्सितसिद्ध्यर्थं मत्प्रीतिकरणाय च । मया संस्थापिता धर्मा द्वात्रिंशल्लोकगुप्तये

എല്ലാ അഭിലഷിതസിദ്ധിയും ലഭിക്കാനും എന്നെ പ്രീതിപ്പെടുത്താനും ഞാൻ ഈ ധർമ്മങ്ങളെ സ്ഥാപിച്ചു—മുപ്പത്തിരണ്ട് ലോകങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തിനായി।

Verse 33

रक्षणीया प्रयत्नेन तत्संनिधिमुपागतैः । सर्वालंकारसंयुक्तं सर्वभोगकृतोत्सवम् । आलोक्यतामिदं रूपं कन्यायां मम कांतिमत्

ഇതിന്റെ പുണ്യസന്നിധിയിൽ എത്തിയവർ പരിശ്രമത്തോടെ ഇതിനെ സംരക്ഷിക്കണം. കന്യയിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന എന്റെ ഈ കാന്തിമയ രൂപം ദർശിക്കൂ—സകല അലങ്കാരങ്ങളാലും അലങ്കൃതം, സകല ഭോഗങ്ങളുടെ ഉത്സവം നിറഞ്ഞത്।

Verse 34

ब्रह्मोवाच । इति देव्या वचः श्रुत्वा शम्भुः शोणाचलेश्वरः

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—ദേവിയുടെ ഈ വചനങ്ങൾ കേട്ട ശേഷം ശോണാചലേശ്വരനായ ശംഭു പ്രതികരിച്ചു।

Verse 35

तथेति वरदः प्रादाद्वरं सर्वमभीप्सितम् । एष शोणाचलः श्रीमान्दृश्यते लोकपूजितः

‘തഥാസ്തു’ എന്നു വരദാതാവ് പറഞ്ഞ് എല്ലാ അഭിലഷിത വരങ്ങളും പ്രസാദിച്ചു. ഈ ശ്രീമത്തായ ശോണാചലം ലോകം പൂജിക്കുന്നതായി ദർശനത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമാണ്।

Verse 36

सर्वदा वरदागौर्या सर्वभोगैश्च संवृतः । य एतच्छांभवं रूपमरुणाद्रितया स्थितम्

വരദായിനിയായ ഗൗരിയോടുകൂടിയതും സർവ്വഭോഗങ്ങളാല് സമ്പന്നവുമായ ഈ ശിവരൂപം അരുണാചലപർവ്വതമായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.

Verse 37

संपश्यंति नमस्यंति कृतार्थाः सर्व एव ते । अरुणाचलमाहात्म्यमेतच्छ्रण्वंति ये भुवि

ആര് ഇതിനെ ദർശിക്കുകയും നമസ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവോ, അവരെല്ലാം കൃതാർത്ഥരാകുന്നു. ഭൂമിയിൽ ഈ അരുണാചല മാഹാത്മ്യം കേൾക്കുന്നവരും ധന്യരാകുന്നു.

Verse 38

भवंति सततं तेषां समग्राः सर्वसंपदः । श्रीमत्त्वं वाक्पतित्वं च रूपमव्याहतं बलम्

അവർക്ക് എപ്പോഴും സകല സമ്പത്തുകളും ഉണ്ടാകുന്നു. ഐശ്വര്യം, വാക്സാമർത്ഥ്യം, സൗന്ദര്യം, തടസ്സമില്ലാത്ത ശക്തി എന്നിവ അവർക്ക് ലഭിക്കുന്നു.

Verse 39

लभंते पापनाशं च माहात्म्यस्यास्य धारणात् । सर्वतीर्थाभिषवणं सर्वयज्ञक्रियाफलम्

ഈ മാഹാത്മ്യം ഉൾക്കൊള്ളുന്നതിലൂടെ പാപനാശം സംഭവിക്കുന്നു. കൂടാതെ സർവ്വതീർത്ഥസ്നാനഫലവും സർവ്വയജ്ഞങ്ങളുടെ പുണ്യവും ലഭിക്കുന്നു.

Verse 40

सदाशिवप्रसादं च दत्ते शोणाद्रिदर्शनम्

ശോണാദ്രി (അരുണാചലം) ദർശനം സദാശിവന്റെ അനുഗ്രഹത്തെയും നൽകുന്നു.

Verse 41

इति कैलासशिखरात्प्राप्ता देवी शिवाज्ञया । शापमोक्षगतवती शोणाचलनिरीक्षणात्

ഇങ്ങനെ ശിവാജ്ഞപ്രകാരം ദേവി കൈലാസശിഖരത്തിൽ നിന്ന് അവതരിച്ച്, ശോണമല (അരുണാചലം) ദർശനമാത്രത്തിൽ ശാപമോക്ഷം പ്രാപിച്ചു.

Verse 42

स्थानेष्वन्येषु देवस्य विद्यमानेषु च क्षितौ । दिवि चात्यंतपुण्येषु शंभुरत्र प्रसेदिवान्

ഭൂമിയിൽ ദേവന് മറ്റു വാസസ്ഥാനങ്ങളും, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ അത്യന്തം പുണ്യസ്ഥാനങ്ങളും ഉണ്ടായിരിക്കെ, ശംഭു ഇവിടെ പ്രത്യേകമായി പ്രസന്നനായി.

Verse 43

अयं सदाशिवः साक्षादरुणाचलरूपतः । दृश्यते परमं तेजः सर्गस्थित्यंतकारणम्

ഇത് സാക്ഷാൽ സദാശിവൻ തന്നെയാണ്, അരുണാചലരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനായത്; സൃഷ്ടി-സ്ഥിതി-ലയകാരണമാകുന്ന പരമതേജസ് ഇവിടെ ദൃശ്യമാകുന്നു.

Verse 44

एतत्तु तैजसं लिगं सर्वदेवनमस्कृतम् । दृश्यते कर्मभूरेषा तेन धर्माधिका मता

സകലദേവന്മാരും നമസ്കരിക്കുന്ന ഈ തേജോമയ ലിംഗം കർമ്മഭൂമിയിൽ ദൃശ്യമാകുന്നു; അതുകൊണ്ട് ഈ ദേശം ധർമ്മത്തിൽ അധികമെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.

Verse 45

अरुणाचलनाथस्य तेजसा धूतकल्मषाः । भक्तिमंतो नरा लोके सुखमाप्स्यंति सर्वतः

അരുണാചലനാഥന്റെ തേജസ്സാൽ കല്മഷം കഴുകിപ്പോയ ഭക്തർ ഈ ലോകത്തിൽ എല്ലായിടത്തും സുഖം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 46

प्रदक्षिणैर्नमस्कारैस्तपोभिर्नियमैरपि । येऽर्चयंत्यरुणाद्रीशं तेषां शंभुर्वशंगतः

പ്രദക്ഷിണ, നമസ്കാരം, തപസ്, നിയമാചരണം എന്നിവകൊണ്ട് അരുണാദ്രീശ്വരനെ ആരാധിക്കുന്നവർക്കു ശംഭു പ്രസന്നനായി വശനാകുന്നു।

Verse 47

न तथा तपसा योगैर्दानैः प्रीणाति शंकरः । यथा सकृदपि प्राप्तादरुणाचलदर्शनात्

തപസ്സ്, യോഗസാധന, ദാനം എന്നിവകൊണ്ട് ശങ്കരൻ അത്ര പ്രസന്നനാകുന്നില്ല; അരുണാചലദർശനം ഒരിക്കൽ പോലും ലഭിച്ചതാൽ എത്ര പ്രസന്നനാകുന്നുവോ അതുപോലെ।

Verse 48

स्वयंभुवः सदा वेदाः सेतिहासा दिवि स्थिताः । परितो गिरिरूपास्ते स्तुवंत्यरुणपर्वतम्

സ്വയംഭുവായ നിത്യവേദങ്ങൾ—ഇതിഹാസങ്ങളോടുകൂടി—സ്വർഗത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; ചുറ്റും പർവ്വതരൂപം ധരിച്ചു അവർ അരുണപർവ്വതം (അരുണാചലം) സ്തുതിക്കുന്നു।

Verse 49

एतस्य वैभवं सर्वं न मया न च शार्ङ्गिणा । वचसा शक्यते वक्तुं वर्षकोटिशतैरपि

ഈ (അരുണാചലം)യുടെ സമസ്ത വൈഭവം ഞാൻ പോലും, ശാർങ്ഗിണൻ (വിഷ്ണു) പോലും, കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ വാക്കുകളാൽ പറഞ്ഞാലും വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല।

Verse 50

देवाश्च हरिमुख्यास्ते कल्पकाद्याः सुरद्रुमाः । प्रच्छन्नरूपाः सेवंते सर्वदैवारुणाचलम्

ഹരി (വിഷ്ണു) മുഖ്യനായ ദേവന്മാരും കല്പകാദി ദിവ്യവൃക്ഷങ്ങളും, മറഞ്ഞ രൂപങ്ങൾ ധരിച്ചു, എല്ലായ്പ്പോഴും അരുണാചലത്തെ സേവിക്കുന്നു।

Verse 51

न तस्य कलिदोषः स्यान्नाधिव्याधिविजृंभणा । यत्र संपूज्यते लिंगमरुणाचलसंज्ञितम्

എവിടെ ‘അരുണാചലം’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധമായ ലിംഗത്തെ വിധിപൂർവ്വം സമ്പൂജിക്കുന്നു, അവിടെ കലിദോഷം നിലനിൽക്കുകയില്ല; രോഗവ്യാധികളും ഉയരുകയില്ല।

Verse 52

इत्येतत्कथितं सर्वं तव शंभुपदाश्रयम् । चरितं ह्यरुणस्यास्य कल्पपुण्यदुरासदम्

ഇങ്ങനെ ശംഭുവിന്റെ പാദാശ്രയമായ ഈ സകലവും നിനക്കു പറഞ്ഞു—ഇത് അരുണാചലത്തിന്റെ പുണ്യചരിതം; യുഗയുഗങ്ങളിലെ പുണ്യമില്ലാതെ ദുർലഭം।

Verse 53

सूत उवाच । इति विधिमुखनिःसृतामुदारामरुणगिरीशकथासुधापगां हि । श्रुतिपुटयुगलात्पिबन्मनोज्ञां सनकमुनिस्तपसां फलं स लेभे

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ വിധി (ബ്രഹ്മാ)യുടെ മുഖത്തിൽ നിന്നു ഒഴുകിയ അരുണഗിരീശന്റെ ഉദാരകഥാരൂപ അമൃതനദിയെ ഇരുകാതുകളാലും മധുരമായി പാനം ചെയ്ത സനകമുനി തന്റെ തപസ്സിന്റെ ഫലം പ്രാപിച്ചു।