विश्व॑कर्मन् ह॒विषा॒ वर्ध॑नेन त्रा॒तार॒मिन्द्र॑मकृणोरव॒ध्यम् । तस्मै॒ विश॒: सम॑नमन्त पू॒र्वीर॒यमु॒ग्रो वि॒हव्यो॒ यथाऽस॑त्
viśvákarman havíṣā várdhanena trātā́ram índram akṛṇor avádhyam | tásmai víśaḥ sám anāmanta pūrvī́r ayám ugró vihávyó yáthā́ ’sat ||
ഹേ വിശ്വകർമ്മനേ, ഹവിഷും വർദ്ധനോപായവും കൊണ്ടു നീ രക്ഷകനായ ഇന്ദ്രനെ അവധ്യ—അജേയൻ—ആക്കി. അവനോട് മുൻകാല ജനങ്ങൾ വിനയത്തോടെ നമിച്ചു; ഈ ഉഗ്ര മഹാനെ യുക്തമായി ആഹ്വാനിക്കപ്പെടേണ്ടവനാക്കുവാൻ.
वि॒श्व-क॑र्मन् । ह॒विषा॑ । वर्ध॑नेन । त्रा॒तार॑म् । इन्द्र॑म् । अ॒कृ॒णोः॒ । अ॒व॒ध्य॑म् । तस्मै॑ । विशः॑ । सम॑-नमन्त । पू॒र्वीः । अ॒यम् । उ॒ग्रः । वि॒-हव्यः॑ । यथा॑ । अ॒स॒त् ।