विश्व॑कर्मन् ह॒विषा॑ वावृधा॒नः स्व॒यं य॑जस्व पृथि॒वीमु॒त द्याम् । मुह्य॑न्त्व॒न्ये अ॒भित॑: स॒पत्ना॑ इ॒हास्माकं॑ म॒घवा॑ सू॒रिर॑स्तु
viśvákarman havíṣā vāvṛdhānáḥ svayáṃ yajasva pṛthivī́m utá dyā́m | múhyantv anyé abhítaḥ sápatnā ihā́smā́kaṃ maghávā sū́rir astu ||
ഹേ വിശ്വകർമ്മൻ! ഹവിഷാൽ വാവൃധാനനായി (വളർന്നു) നീ സ്വയം യജിക്കുക—പൃഥിവിയെയും ദ്യാമിനെയും. ചുറ്റുമുള്ള മറ്റു സപത്നർ മോഹിതരായി കുഴങ്ങട്ടെ; ഇവിടെ ഞങ്ങളുടെ മഘവ (ദാനശീല പೋಷകൻ) സൂരി (ഉദാരാധിപൻ) ആകട്ടെ.
विश्वकर्मन् । हविषा वावृधानः । स्वयम् यजस्व । पृथिवीम् उत द्याम् । मुह्यन्तु अन्ये । अभितः सपत्नाः । इह अस्माकम् । मघवा । सूरिः अस्तु ।