नरकयातनावर्णनम् / Description of Hell-Torments for Specific Transgressions

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । मिथ्यागमं प्रवृत्तस्तु द्विजिह्वाख्ये च गच्छति । जिह्वार्द्धकोशविस्तीर्णहलैस्तीक्ष्णः प्रपीड्यते

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—മിഥ്യാ ആഗമങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുന്നവൻ ‘ദ്വിജിഹ്വാ’ എന്ന നരകത്തിലേക്കു പോകുന്നു. അവിടെ അർദ്ധകോശവ്യാപ്തിയുള്ള മൂർച്ചയുള്ള ഉഴവുപലകകളാൽ അവന്റെ നാവ് അമർത്തി ചതയ്ക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 2

निर्भर्त्सयति यः क्रूरो मातरं पितरं गुरुम् । विष्ठाभिः कृमिमिश्राभिर्मुखमापूर्य्य हन्यते

മാതാവിനെയും പിതാവിനെയും ഗുരുവിനെയും നിന്ദിക്കുന്ന ക്രൂരൻ—അവന്റെ വായ് പുഴുക്കൾ കലർന്ന മലത്തോടെ നിറച്ച് അവനെ വധിക്കുന്നു; അതാണ് ആ പാപത്തിന്റെ ഭയാനക ഫലം.

Verse 3

ये शिवायतनारामवापीकूपतडागकान् । विद्रवंति द्विजस्थानं नरास्तत्र रमंति च

ശിവാലയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഉദ്യാനങ്ങൾ, വാപ്പി, കിണറുകൾ, കുളങ്ങൾ, തടാകങ്ങൾ എന്നിവ സ്ഥാപിച്ച് പരിപാലിക്കുന്നവർ—ദ്വിജന്മാർ വസിക്കുവാൻ യോഗ്യമായ ആ പുണ്യക്ഷേത്രത്തിൽ—തങ്ങളേ തന്നെ ആനന്ദിച്ച് സമൃദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 4

कामायोद्वर्तनाभ्यंग स्नानपानाम्बुभोजनम् । क्रीडनं मैथुनं द्यूतमाचरन्ति मदोद्धता

കാമത്താൽ പ്രേരിതരായി മദഗർവത്തിൽ ഉന്മത്തരായ അവർ ഉദ്വർത്തനം, അഭ്യംഗം, സ്നാനം, പാനം, ജലം-ഭോജനം, കളി, മൈഥുനം, ചൂതാട്ടം എന്നിവയിൽ ലിപ്തരാകുന്നു।

Verse 5

पेचिरे विविधैर्घेरैरिक्षुयंत्रादिपीडनैः । निरयाग्निषु पच्यंते यावदाभूतसंप्लवम्

അവർ ഇക്ഷുയന്ത്രം മുതലായ ഭീകര ഉപകരണങ്ങളിൽ ഞെരിഞ്ഞു തകർന്നുപോകുന്നതുപോലുള്ള പല ഘോര പീഡകളും അനുഭവിക്കുന്നു. നരകാഗ്നികളിൽ അവർ ഭൂതസമ്പ്ലവം (പ്രളയം) വരെയും വെന്തുകിടക്കുന്നു.

Verse 6

ये शृण्वंति सतां निंदां तेषां कर्णप्रपूरणम् । अग्निवर्णैरयःकीलैस्तप्तैस्ताम्रादिनिर्मितैः

സത്ജനങ്ങളുടെ നിന്ദ കേൾക്കുന്നവരുടെ ചെവികൾ ശിക്ഷയായി, അഗ്നിവർണ്ണമായി ചുവന്നുതിളങ്ങുന്ന, താമ്രാദി ലോഹങ്ങളിൽ നിർമ്മിച്ച തപ്ത ഇരുമ്പുകീൽകളാൽ നിറയ്ക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 7

पूर्वाकाराश्च पुरुषाः प्रज्वलन्ति समंततः । दुश्चारिणीं स्त्रियं गाढमालिंगंति रुदंति च

പൂർവരൂപമുള്ള പുരുഷന്മാർ എല്ലാടവും ജ്വലിക്കുന്നു; ആ ദുഷ്ചാരിണിയായ സ്ത്രീയെ കഠിനമായി ആലിംഗനം ചെയ്ത് വിലപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു।

Verse 9

त्रपुसीसारकूटाद्भिः क्षीरेण च पुनःपुनः । सुतप्ततीक्ष्णतैलेन वज्रलेपेन वा पुनः

ത്രപുസീയും സാരകയും നിന്നുള്ള സാരം/കഷായം കൂടാതെ പാലും ഉപയോഗിച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും ചികിത്സിക്കണം; അല്ലെങ്കിൽ അത്യന്തം ചൂടാക്കിയ തീക്ഷ്ണ തൈലം, അല്ലെങ്കിൽ കട്ടിയായി ഉറയുന്ന ‘വജ്രലേപം’ കൊണ്ടും വീണ്ടും।

Verse 10

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां नरकगतिभोगवर्णनं नाम दशमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീശിവമഹാപുരാണത്തിലെ പഞ്ചമ ഭാഗമായ ‘ഉമാസംഹിത’യിൽ ‘നരകഗതിഭോഗവർണനം’ എന്ന പേരിലുള്ള പത്താം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

Verse 11

सर्वेन्द्रियाणामप्येवं क्रमात्पापेन यातनाः । भवंति घोराः प्रत्येकं शरीरेण कृतेन च

ഇങ്ങനെ എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും ക്രമമായി പാപജന്യമായ യാതനകൾ ഉണ്ടാകുന്നു; ശരീരത്തിലൂടെ ചെയ്ത കര്‍മ്മങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ഓരോ ശിക്ഷയും ഭീകരമാകുന്നു.

Verse 12

स्पर्शदोषेण ये मूढास्स्पृशंति च परस्त्रियम् । तेषां करोऽग्निवर्णाभिः पांशुभिः पूर्य्यते भृशम्

സ്പർശദോഷം മൂലം പരസ്ത്രീയെ (അനുചിതമായി) സ്പർശിക്കുന്ന മൂഢന്മാരുടെ കൈകൾ അഗ്നിവർണ്ണമായ ഭസ്മസദൃശ ധൂളിയാൽ അത്യന്തം നിറഞ്ഞുപോകുന്നു—ആ പാപത്തിന്റെ ദഹനമുദ്രപോലെ.

Verse 13

तेषां क्षारादिभिस्सर्वैश्शरीरमनुलिप्यते । यातनाश्च महाकष्टास्सर्वेषु नरकेषु च

അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ക്ഷാരം മുതലായ ദഹനകാരക വസ്തുക്കളാൽ എല്ലാടവും പുരട്ടപ്പെടുന്നു; എല്ലാ നരകങ്ങളിലും അവർ അത്യന്തം ഭീകരമായ യാതനകൾ അനുഭവിക്കുന്നു।

Verse 14

कुर्वन्ति पित्रोर्भृकुटिं करनेत्राणि ये नरा । वक्त्राणि तेषां सांतानि कीर्य्यंते शंकुभिर्दृढम्

മാതാപിതാക്കളുടെ ഭ്രൂകുടി ചുളിയാൻ ഇടയാക്കി, അവരുടെ കാതും കണ്ണും വേദനിപ്പിക്കുന്ന പുരുഷന്മാരുടെ വായുകൾ പരലോകത്തിൽ മൂർച്ചയുള്ള ശങ്കുക്കളാൽ ഉറച്ചതായി കുത്തിത്തുറക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 15

यैरिन्द्रियैर्नरा ये च कुर्वन्ति परस्त्रियम् । इन्द्रियाणि च तेषां वै विकुर्वंति तथैव च

ഏത് ഇന്ദ്രിയങ്ങളാൽ പുരുഷന്മാർ പരസ്ത്രീയെ തേടുകയും പിന്തുടരുകയും ചെയ്യുന്നു, അവരുടെ ആ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ തന്നേ അതുപോലെ വികൃതമായി മാറുന്നു.

Verse 16

परदारांश्च पश्यन्ति लुब्धास्स्तब्धेन चक्षुषा । सूचीभिश्चाग्निवर्णाभिस्तेषां नेत्रप्रपूरणम्

ലോഭികൾ പരസ്ത്രീയെ ലജ്ജരഹിതമായ കഠിനദൃഷ്ടിയോടെ നോക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ കണ്ണുകൾ അഗ്നിവർണ്ണമായ സൂചിപോലുള്ള ഉപകരണങ്ങളാൽ നിറച്ച് കുത്തിത്തുറക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 17

क्षाराद्यैश्च क्रमात्सर्वा इहैव यमयातनाः । भवंति मुनिशार्दूल सत्यंसत्यं न संशयः

ക്ഷാരാദി ദ്രവ്യങ്ങളാൽ ക്രമമായി യമയാതനകളൊക്കെയും ഇഹജീവിതത്തിൽ തന്നേ അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നു. ഹേ മുനിശാർദൂല, ഇത് സത്യം—സത്യമായിത്തന്നെ—സംശയമില്ല.

Verse 18

देवाग्निगुरुविप्रेभ्यश्चानिवेद्य प्रभुंजते । लोहकीलशतैस्तप्तैस्तज्जिह्वास्यं च पूर्य्यते

ദേവന്മാർക്കും അഗ്നിക്കും ഗുരുവിനും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ആദ്യം നിവേദിക്കാതെ ഭുജിക്കുന്നവന്‍, പരലോകത്തിൽ അവന്റെ വായും നാവും ചുവന്നുതിളക്കുന്ന ഇരുമ്പുകീലുകൾ നൂറുകണക്കിന് നിറച്ച് കുത്തിപ്പൊളിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 19

ये देवारामपुष्पाणि लोभात्संगृह्य पाणिना । जिघ्रंति च नरा भूयः शिरसा धारयंति च

ലോഭവശാൽ ദേവോദ്യാനത്തിലെ പുഷ്പങ്ങൾ കൈകൊണ്ട് ശേഖരിച്ചു, വീണ്ടും വീണ്ടും മണക്കുകയും തലയിൽ ധരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ—പൂജാർഹ വസ്തുക്കളിൽ സ്വാമിത്വാഭിമാനം പുലർത്തുന്നു।

Verse 20

आपूर्य्यते शिरस्तेषां तप्तैर्लोहस्य शंकुभिः । नासिका वातिबहुलैस्ततः क्षारादिभिर्भृशम्

അവരുടെ തലകൾ ചുവന്നുതിളക്കുന്ന ഇരുമ്പുകൂർത്തികളാൽ ബലമായി കുത്തി നിറയ്ക്കപ്പെടുന്നു; തുടർന്ന് പ്രചണ്ഡമായ വായുപ്രവാഹംകൊണ്ട് നാസികകൾ ഉന്മത്തമാക്കി, ക്ഷാരം മുതലായ ദാഹക ദ്രവ്യങ്ങളാൽ അത്യന്തം പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 21

ये निंदन्ति महात्मानं वाचकं धर्म्मदेशिकम् । देवाग्निगुरुभक्तांश्च धर्मशास्त्रं च शाश्वतम्

ധർമ്മം ഉപദേശിക്കുന്ന മഹാത്മാവായ വാചകനെ നിന്ദിക്കുന്നവരും, ദേവന്മാർ, പവിത്ര അഗ്നി, ഗുരു, ഭക്തർ, ശാശ്വത ധർമ്മശാസ്ത്രം എന്നിവയെ അപമാനിക്കുന്നവരും—ഘോരമായ ആത്മീയ ദോഷത്തിൽ പതിക്കുന്നു।

Verse 22

तेषामुरसि कण्ठे च जिह्वायां दंतसन्धिषु । तालुन्योष्ठे नासिकायां मूर्ध्नि सर्वाङ्गसन्धिषु

അവരുടെ നെഞ്ചിലും കണ്ഠത്തിലും, നാവിലും പല്ലുകളുടെ സന്ധികളിലും; താലുവിലും അധരങ്ങളിലും, നാസികയിൽ, ശിരോശിഖരത്തിൽ, ശരീരത്തിലെ എല്ലാ സന്ധികളിലും।

Verse 23

अग्निवर्णास्तु तप्ताश्च त्रिशाखा लोहशंकवः । आखिद्यंते च बहुशः स्थानेष्वेतेषु मुद्गरैः

അഗ്നിവർണ്ണമായി തിളങ്ങുന്നത്ര ചൂടേറ്റ, ത്രിശാഖകളുള്ള ഇരുമ്പുകൂർത്തികൾ—ഈ സ്ഥാനങ്ങളിൽ മുദ്ഗരങ്ങളാൽ (ചുറ്റികകളാൽ) വീണ്ടും വീണ്ടും അടിച്ചു കുത്തിവെക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 24

ततः क्षारेण दीप्तेन पूर्यते हि समं ततः । यातनाश्च महत्यो वै शरीरस्याति सर्वतः

അനന്തരം ജ്വലിക്കുന്ന ക്ഷാരത്താൽ അത് എല്ലാടവും സമമായി നിറയുന്നു; അതുമുതൽ ശരീരമൊട്ടാകെ മഹാഭീകരമായ യാതനകൾ ഉയരുന്നു.

Verse 25

अशेषनरकेष्वेव क्रमंति क्रमशः पुनः । ये गृह्णन्ति परद्रव्यं पद्भ्यां विप्रं स्पृशंति च

പരധനം പിടിച്ചെടുക്കുന്നവരും, പാദങ്ങളാൽ ബ്രാഹ്മണനെ സ്പർശിക്കുന്നവരും—അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും ക്രമമായി എല്ലാ നരകങ്ങളിലും സഞ്ചരിക്കുന്നു.

Verse 26

शिवोपकरणं गां च ज्ञानादिलिखितं च यत् । हस्तपादादिभिस्तेषामापूर्य्यंते समंततः

ശിവാരാധനയുടെ ഉപകരണങ്ങളും, പശുവും, ജ്ഞാനാദി എഴുതപ്പെട്ടതെല്ലാം—അവ അവരുടെ കൈകാലുകൾ മുതലായ അവയവങ്ങളാൽ എല്ലാടവും മൂടപ്പെട്ടു നിറയുന്നു.

Verse 27

नरकेषु च सर्वेषु विचित्रा देहयातनाः । भवंति बहुशः कष्टाः पाणिपादसमुद्भवाः

എല്ലാ നരകങ്ങളിലും ദേഹത്തിന് വിചിത്രമായ യാതനകൾ ഉണ്ടാകുന്നു—വീണ്ടും വീണ്ടും—കൈകാലുകളിൽ നിന്നുതന്നെ ഉദ്ഭവിക്കുന്ന ദുഃഖകരമായ കഷ്ടങ്ങൾ.

Verse 28

शिवायतनपर्य्यंते देवारामेषु कुत्रचित् । समुत्सृजंति ये पापाः पुरीषं मूत्रमेव च

ശിവാലയപരിസരത്തിലും ദേവാരാമങ്ങളിലുമെവിടെയെങ്കിലും മലമൂത്രം വിസർജിക്കുന്ന പാപികൾ—പ്രഭുവിന്റെ ധാമത്തിന്റെ പരിശുദ്ധിയെ ഗുരുതരമായി അപമാനിക്കുന്നു.

Verse 29

तेषां शिश्नं सवृषणं चूर्ण्यते लोहमुद्गरैः । सूचीभिरग्निवर्णाभिस्कथा त्वापूर्य्यते पुनः

അവരുടെ ജനനേന്ദ്രിയങ്ങൾ വൃഷണങ്ങളോടൊപ്പം ഇരുമ്പ് ദണ്ഡുകൾ കൊണ്ട് തകർക്കപ്പെടുന്നു; വീണ്ടും അഗ്നിപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന സൂചികൾ കൊണ്ട് അവ കുത്തി നിറയ്ക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 30

ततः क्षारेण महता तीव्रेण च पुनः पुनः । द्रुतेन पूर्यते गाढं गुदे शिश्ने च देहिनः

പിന്നീട് വീണ്ടും വീണ്ടും, ശക്തവും തീവ്രവുമായ ക്ഷാരം കൊണ്ട്, ആ ദേഹധാരിയുടെ ഗുദവും ലിംഗവും ബലമായി നിറയ്ക്കപ്പെടുകയും ദഹിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു।

Verse 31

मनस्सर्वेन्द्रियाणां च यस्मा द्दुःखं प्रजायते । धने सत्यपि ये दानं न प्रयच्छंति तृष्णया

മനസ്സിൽ നിന്നും എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ നിന്നും ദുഃഖം ഉണ്ടാകുന്നു. ധനമുണ്ടായിട്ടും തൃഷ്ണ കാരണം ആര് ദാനം ചെയ്യുന്നില്ലയോ, അവർ ദുഃഖത്തിൽ കഴിയുന്നു।

Verse 32

अतिथिं चावमन्यते काले प्राप्ते गृहाश्रमे । तस्मात्ते दुष्कृतं प्राप्य गच्छंति निरयेऽशुचौ

ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിൽ ശരിയായ സമയത്ത് ആരെങ്കിലും അതിഥിയെ അപമാനിച്ചാൽ, അവർ ആ പാപകർമ്മം പ്രാപിച്ച് അശുദ്ധമായ നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു।

Verse 33

येऽन्नं दत्त्वा हि भुंजंति न श्वभ्यस्सह वायसैः । तेषां च विवृतं वक्त्रं कीलकद्वयताडितम्

അന്നം ദാനം ചെയ്ത ശേഷം തങ്ങളേത് ഭുജിച്ച്, നായകളോടും കാക്കകളോടും കൂടെ ഭക്ഷണം പങ്കിടേണ്ടിവരാത്തവർക്ക് അവരുടെ വായ് വിശാലമായി തുറക്കപ്പെടുന്നു; രണ്ടുകീലുകളുടെ പ്രഹാരത്തിൽ തുറന്നതുപോലെ, ഭോജനത്തിന് നിർവിഘ്നവും സമർത്ഥവുമാകുന്നു।

Verse 34

कृमिभिः प्राणिभिश्चोग्रैर्लोहतुण्डैश्च वायसैः । उपद्रवैर्बहुविधैरुग्रैरंतः प्रपीड्यते

അവൻ അകത്തുനിന്ന് ഉഗ്രമായ കൃമികളും മറ്റു ഭയങ്കര ജീവികളും, ഇരുമ്പുപോലുള്ള കൊക്കുള്ള കാക്കകളും മൂലം പീഡിതനാകുന്നു; പലവിധ ഭീകര ഉപദ്രവങ്ങൾ അവനെ അന്തർഭാഗത്ത് ഞെരുക്കുന്നു.

Verse 35

श्यामश्च शबलश्चैव यममार्गानुरोधकौ । यौ स्तस्ताभ्यां प्रयच्छामि तौ गृह्णीतामिमं बलिम्

‘ശ്യാമ’യും ‘ശബല’യും—യമമാർഗത്തിൽ ജീവികളെ നയിക്കുന്ന ആ രണ്ടുപേർക്കും ഞാൻ ഈ ബലി സമർപ്പിക്കുന്നു; അവർ ഈ നിവേദ്യം സ്വീകരിക്കട്ടെ.

Verse 36

ये वा वरुणवायव्या याम्या नैरृत्यवायसाः । वायसा पुण्यकर्माणस्ते प्रगृह्णंतु मे बलिम्

വരുണ-വായു ദിക്കുകളിലെ, യമദിക്കിലെ, നൈഋത്യ ദിക്കിലെ പുണ്യകർമ്മികളായ കാക്കകൾ—അവർ എല്ലാവരും എന്റെ ഈ ബലി സ്വീകരിക്കട്ടെ.

Verse 37

शिवामभ्यर्च्य यत्नेन हुत्वाग्नौ विधिपूर्वकम् । शैवैर्मन्त्रैर्बलिं ये च ददंते न च ते यमम्

യാർ ശ്രദ്ധയോടെ ശിവാ (ദേവി)യെ ആരാധിച്ച്, വിധിപൂർവം അഗ്നിയിൽ ഹോമം നടത്തി, ശൈവ മന്ത്രങ്ങളോടെ ബലി സമർപ്പിക്കുന്നുവോ—അവർ യമന്റെ അധീനതയിൽപ്പെടുകയില്ല.

Verse 38

पश्यंति त्रिदिवं यांति तस्माद्दद्याद्दिनेदिने । मण्डलं चतुरस्रं तु कृत्वा गंधादिवासितम्

അവർ ദിവ്യാവസ്ഥ ദർശിച്ച് സ്വർഗ്ഗലോകങ്ങളിലേക്കു പ്രാപിക്കുന്നു; അതിനാൽ ദിനംപ്രതി അർപ്പണം ചെയ്യണം. ചതുരശ്ര മണ്ഡലം ഒരുക്കി ഗന്ധാദി സുഗന്ധങ്ങളാൽ സുഗന്ധിതമാക്കണം.

Verse 39

धन्वन्तर्यर्थमीशान्यां प्राच्यामिन्द्राय निःक्षिपेत् । याम्यां यमाय वारुण्यां सुदक्षोमाय दक्षिणे

ധന്വന്തരിയെ ആഹ്വാനിക്കുന്നതിനായി ഈശാന കോണിൽ അർപ്പണം സ്ഥാപിക്കണം; കിഴക്കിൽ ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി വയ്ക്കണം. തെക്കിൽ യമനുവേണ്ടി, പടിഞ്ഞാറ് (വാരുണ) ദിക്കിൽ, കൂടാതെ തെക്കിൽ സുദക്ഷോമനുവേണ്ടിയും നിക്ഷേപിക്കണം.

Verse 40

पितृभ्यस्तु विनिक्षिप्य प्राच्यामर्यमणे ततः । धातुश्चैव विधातुश्च द्वारदेशे विनिःक्षिपेत्

ആദ്യം പിതൃകൾക്കായി അർപ്പണം വെച്ച്, തുടർന്ന് കിഴക്കിൽ ആര്യമനുവേണ്ടി വയ്ക്കണം. പിന്നെ വാതിൽപ്രദേശത്ത് ധാതാവിനും വിധാതാവിനും വേണ്ടി നിക്ഷേപിക്കണം.

Verse 41

श्वभ्यश्च श्वपतिभ्यश्च वयोभ्यो विक्षिपेद्धुवि । देवैः पितृमनुष्यैश्च प्रेतैर्भूतैस्सगुह्यकै

നായകൾ, നായക്കാവൽക്കാരൻമാർ, പക്ഷികൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് അകലെ, അത് നിലത്തേക്ക് ചിതറിക്കളയണം. ദേവന്മാർ, പിതൃകൾ, മനുഷ്യർ, പ്രേതങ്ങൾ, ഭൂതങ്ങൾ, ഗുഹ്യകർ—ആരാലും അത് അശുദ്ധമാകരുത്.

Verse 42

वयोभिः कृमिकीटैश्च गृहस्थश्चोपजीव्यते । स्वाहाकारः स्वधाकारो वषट्कारस्तृतीयकः

ഗൃഹസ്ഥൻ പക്ഷികളാലും കൃമി‑കീടങ്ങളാലും പോലും ഉപജീവനം പ്രാപിക്കുന്നു. ‘സ്വാഹാ’, ‘സ്വധാ’ എന്നും മൂന്നാമതായി ‘വഷട്’ എന്നും—ഇവ യജ്ഞകർമ്മത്തിലെ പവിത്ര ആഹ്വാനങ്ങളാകുന്നു.

Verse 43

हंतकारस्तथैवान्यो धेन्वा स्तनचतुष्टयम् । स्वाहाकारं स्तनं देवास्स्वधां च पितरस्तथा

മറ്റൊരു ഉച്ചാരണം ‘ഹന്ത്കാര’ എന്നും; ധേനുവിന് നാലു മുലകളുണ്ടെന്നുമാണ് പറയുന്നത്. ദേവന്മാർ ‘സ്വാഹാ’ രൂപമായ ഒരു മുലയിൽ നിന്ന്, പിതൃകൾ ‘സ്വധാ’ രൂപമായ മറ്റൊരു മുലയിൽ നിന്ന് പങ്കു സ്വീകരിക്കുന്നു.

Verse 44

वषट्कारं तथैवान्ये देवा भूतेश्वरास्तथा । हंतकारं मनुष्याश्च पिबंति सततं स्त नम्

ചിലർ ‘വഷട്’കാരത്തെ പാനം ചെയ്യുന്നു; ദേവന്മാരും ഭൂതേശ്വരന്മാരും അതുപോലെ. മനുഷ്യർ എപ്പോഴും ‘ഹന്ത’കാരമെന്ന സ്തനരസത്തെ കുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

Verse 45

यस्त्वेतां मानवो धेनुं श्रद्धया ह्यनुपूर्विकाम् । करोति सततं काले साग्नित्वायोपकल्प्यते

ശ്രദ്ധയോടെ യഥാക്രമം യോജ്യകാലങ്ങളിൽ നിരന്തരം ഈ ധേനു-വ്രതം ആചരിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ സാഗ്നിത്വസ്ഥാനത്തിന് യോഗ്യനാകുന്നു—വിധിപൂർവ്വം ശിവപൂജയ്ക്കും വൈദിക-ശൈവാചാരത്തിനും അർഹനാകുന്നു।

Verse 46

यस्तां जहाति वा स्वस्थस्तामिस्रे स तु मज्जति । तस्माद्दत्त्वा बलिं तेभ्यो द्वारस्थश्चिंतयेत्क्षणम्

ആരോഗ്യവാനും ശേഷിയുള്ളവനുമായിട്ടും ആ പവിത്ര ആചാരവിധി ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ തമിസ്രമായ അന്ധകാരത്തിൽ മുങ്ങുന്നു. അതുകൊണ്ട് ആ ഭൂതഗണങ്ങൾക്ക് ബലി അർപ്പിച്ച്, വാതില്ക്കൽ നിന്നു ക്ഷണമാത്രം സ്ഥിരചിത്തത്തോടെ ശിവനെ ധ്യാനിക്കണം।

Verse 47

क्षुधार्तमतिथिं सम्यगेकग्रामनिवासिनम् । भोजयेत्तं शुभान्नेन यथाशक्त्यात्मभोजनात्

വിശപ്പാൽ പീഡിതനായ അതിഥി—പ്രത്യേകിച്ച് അതേ ഗ്രാമത്തിലെ മാന്യനായ നിവാസി—വന്നാൽ, ശുഭമായ സാത്വിക അന്നംകൊണ്ട്, കഴിവനുസരിച്ച്, സ്വന്തം ഭക്ഷണവിഹിതത്തിൽ നിന്നുപോലും അവനെ ഭക്ഷിപ്പിക്കണം।

Verse 48

अतिथिर्यस्य भग्नाशो गृहात्प्रतिनिवर्तते । स तस्मै दुष्कृतं दत्त्वा पुण्यमा दाय गच्छति

ആരുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് അതിഥി പ്രതീക്ഷഭംഗത്തോടെ മടങ്ങിപ്പോകുന്നുവോ, ആ അതിഥി തന്റെ ദുഷ്കൃത്യം അവനു നൽകി, അവന്റെ പുണ്യം എടുത്തുകൊണ്ട് പോകുന്നു।

Verse 49

ततोऽन्नं प्रियमेवाश्नन्नरः शृंखलवान्पुनः । जिह्वावेगेन विद्धोत्र चिरं कालं स तिष्ठति

പിന്നെ പ്രിയമായ ആഹാരമേ കഴിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ വീണ്ടും ശൃംഖലാബദ്ധനായതുപോലെ ആകുന്നു. ജിഹ്വാവേഗം കൊണ്ടു വേദനിച്ചു ഇവിടെ ദീർഘകാലം കുടുങ്ങി നിൽക്കും.

Verse 50

यतस्तं मांसमुद्धत्य तिलमात्रप्रमाणतः । खादितुं दीयते तेषां भित्त्वा चैव तु शोणितम्

അവിടെ എള്ളിനോളം വലുപ്പമുള്ള കഷണങ്ങളായി മാംസം പിഴുതെടുത്ത് അവരെ അത് തിന്നാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നു; രക്തവും കുത്തി വലിച്ചെടുക്കുന്നു.

Verse 51

निश्शेषतः कशाभिस्तु पीड्यते क्रमशः पुनः । बुभुक्षयातिकष्टं हि तथायाति पिपासया

പിന്നീട് ക്രമമായി അവനെ ഇടവിടാതെ ചാട്ടക്കൊടികളാൽ പീഡിപ്പിക്കുന്നു. വിശപ്പാൽ അത്യന്തം കഷ്ടപ്പെടുന്നു; അതുപോലെ ദാഹത്താലും വേദനിക്കുന്നു.

Verse 52

एवमाद्या महाघोरा यातनाः पापकर्मणाम् । अंते यत्प्रतिपन्नं हि तत्संक्षेपेण संशृणु

ഇങ്ങനെ പാപകർമ്മം ചെയ്യുന്നവർക്കുള്ള ആദ്യത്തെ അതിഭീകര യാതനകളാണിവ. ഇനി അവസാനം ആത്മാവ് എന്ത് അനുഭവിക്കുന്നുവോ അത് സംക്ഷേപമായി കേൾക്കുക.

Verse 53

यः करोति महापापं धर्म्मं चरति वै लघु । धर्म्मं गुरुतरं वापि तथावस्थे तयोः शृणु

മഹാപാപം ചെയ്യുന്നവൻ, എങ്കിലും അല്പം ധർമ്മം ആചരിക്കുന്നവൻ—അല്ലെങ്കിൽ ഗുരുതരമായ ധർമ്മകർമ്മവും ചെയ്യുന്നവൻ—അത്തരം അവസ്ഥയിൽ ആ രണ്ടിന്റെയും ഫലം കേൾക്കുക।

Verse 54

सुकृतस्य फलं नोक्तं गुरुपा पप्रभावतः । न मिनोति सुखं तत्र भोगैर्बहुभिरन्वितः

ഘോരപാപങ്ങളുടെ ശക്തമായ സ്വാധീനത്താൽ സുകൃതഫലം പ്രകടമാകുന്നില്ല. അവിടെ അനേകം ഭോഗങ്ങളാൽ സമ്പന്നനായാലും മനുഷ്യന് യഥാർത്ഥ, ക്ഷയമില്ലാത്ത സുഖം ലഭിക്കുകയില്ല.

Verse 55

तथोद्विग्नोतिसंतप्तो न भक्ष्यैर्मन्यते सुखम् । अभावादग्रतोऽन्यस्य प्रतिकल्पं दिनेदिने

ഇങ്ങനെ ഉത്കണ്ഠിതനും അതിയായി ദുഃഖിതനുമായ അവൻ രുചികരമായ ഭക്ഷണത്തിലും സുഖം കാണുന്നില്ല; കാരണം ദിനംപ്രതി, പ്രതിക്ഷണം, ആവശ്യമായതിന്റെ അഭാവം ഭാരമായി മുന്നിൽ നില്ക്കുന്നു.

Verse 56

पुमान्यो गुरुधर्म्माऽपि सोपवासो यथा गृही । वित्तवान्न विजानाति पीडां नियमसंस्थितः

നിയമത്തിൽ സ്ഥാപിതനായ മനുഷ്യൻ—ഗുരു ഉപദേശിച്ച ധർമ്മങ്ങൾ പാലിച്ച് ഉപവാസം ചെയ്താലും—കഠിനവ്രതബന്ധനത്തിൽ കഴിയുന്നവന്റെ പീഡയെ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നില്ല; ധനവാനായ ഗൃഹസ്ഥൻ കഷ്ടം അറിയാത്തതുപോലെ.

Verse 57

तानि पापानि घोराणि संति यैश्च नरो भुवि । शतधा भेदमाप्नोति गिरिर्वज्रहतो यथा

ഏതു പാപങ്ങളാണ് അതിഘോരമോ, അവയാൽ ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യൻ നൂറായി ചിതറിപ്പോകുന്നു—വജ്രാഘാതം കൊണ്ടു പർവ്വതം പിളർന്നതുപോലെ।