Shloka 3
Gṛhapati’s Vow: Turning Grief into Mṛtyuñjaya–Mahākāla Sādhana (गृहपतेः प्रतिज्ञा—मृत्युंजय-महाकालजपः)
शुचिष्मत्यपि दुःखार्त्ता रुरोदातीव दुस्सहम् । अतिस्वरेण हारावैरत्यन्तं व्याकुलेन्द्रिया
śuciṣmatyapi duḥkhārttā rurodātīva dussaham | atisvareṇa hārāvairatyantaṃ vyākulendriyā
സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ ശുദ്ധയും ദീപ്തിയുമുള്ളവളായിരുന്നിട്ടും അവൾ ദുഃഖത്തിൽ ആകുലയായി. സഹിക്കാനാകാത്തത്ര ഉയർന്ന സ്വരത്തിൽ വിലപിച്ചു കരഞ്ഞു; ശോകത്തിന്റെ കലക്കത്തിൽ അവളുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ മുഴുവനും വ്യാകുലമായി।
Suta Goswami
Tattva Level: pashu
FAQs
It portrays how overwhelming grief can shake the senses, implying the Shaiva Siddhanta insight that the bound soul (paśu) becomes disturbed under the force of afflictions (pāśa) and needs refuge in Pati—Lord Shiva—for steadiness and grace.
The verse sets an emotional and narrative ground where the devotee’s suffering becomes the turning point toward seeking Saguna Shiva’s compassionate presence—often approached through Linga worship as a tangible focus for surrender, prayer, and receiving anugraha (divine grace).
A practical takeaway is to steady the agitated senses through japa of the Panchakshara mantra (“Om Namaḥ Śivāya”) and simple Linga-abhiṣeka with water while mentally offering one’s sorrow to Shiva for inner calm.