शङ्खचूडकृततपः—ब्रह्मवरकवचप्राप्तिः / Śaṅkhacūḍa’s Austerity—Brahmā’s Boon and the Bestowal of the Kavaca

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । ततश्च शंखचूडोऽसौ जैगीषव्योपदेशतः । ततश्चकार सुप्रीत्या ब्रह्मणः पुष्करे चिरम्

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം ജൈഗീഷവ്യന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം ശംഖചൂഡൻ പുഷ്കരത്തിൽ ദീർഘകാലം പരമ പ്രീതിഭക്തിയോടെ ബ്രഹ്മാവിനെ പൂജിച്ചു.

Verse 2

गुरुदत्तां ब्रह्मविद्यां जजाप नियतेन्द्रियः । स एकाग्रमना भूत्वा करणानि निगृह्य च

ഗുരു ദത്തമായ ബ്രഹ്മവിദ്യയെ അവൻ ഇന്ദ്രിയസംയമത്തോടെ ജപിച്ചു. ഏകാഗ്രചിത്തനായി കർമ്മേന്ദ്രിയങ്ങളും ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങളും എല്ലാം നിയന്ത്രിച്ചു.

Verse 3

तपंतं पुष्करे तं वै शंखचूडं च दानवम् । वरं दातुं जगामाशु ब्रह्मालोकगुरुर्विभुः

പുഷ്കരത്തിൽ തപസ്സിൽ ലീനനായ ദാനവൻ ശംഖചൂഡനെ കണ്ടു, വരം നൽകുവാൻ ബ്രഹ്മലോകഗുരുവായ മഹാവിഭു ബ്രഹ്മാവ് വേഗത്തിൽ അവിടെ ചെന്നു.

Verse 4

वरं ब्रूहीति प्रोवाच दानवेन्द्रं विधिस्तदा । स दृष्ट्वा तं ननामाति नम्रस्तुष्टाव सद्गिरा

അപ്പോൾ വിധാതാവായ ബ്രഹ്മാവ് ദാനവേന്ദ്രനോടു “വരം ചോദിക്ക” എന്നു പറഞ്ഞു. അവനെ കണ്ട ദാനവരാജൻ അത്യന്തം വിനയത്തോടെ നമസ്കരിച്ചു, സദ്വചനങ്ങളാൽ സ്തുതിച്ചു.

Verse 5

वरं ययाचे ब्रह्माणमजेयत्वं दिवौकसाम् । तथेत्याह विधिस्तं वै सुप्रसन्नेन चेतसा

അവൻ ബ്രഹ്മാവിനോട് ദേവന്മാരോടു അജേയത്വം എന്ന വരം യാചിച്ചു. വിധാതാവായ ബ്രഹ്മാവ് പരമ പ്രസന്നചിത്തത്തോടെ “തഥാസ്തു” എന്നു പറഞ്ഞു വരം നൽകി.

Verse 6

श्रीकृष्णकवचं दिव्यं जगन्मंगलमंगलम् । दत्तवाञ्शंखचूडाय सर्वत्र विजयप्रदम्

അവൻ ശംഖചൂഡന് ദിവ്യമായ ശ്രീകൃഷ്ണകവചം—ജഗത്തിന്റെ പരമമംഗളം—നൽകി; അത് സർവത്ര വിജയം നൽകുന്നതായിരുന്നു.

Verse 7

बदरीं संप्रयाहि त्वं तुलस्या सह तत्र वै । विवाहं कुरु तत्रैव सा तपस्यति कामतः

“നീ തുളസിയോടുകൂടെ ഉടൻ ബദരിയിലേക്കു പോകുക. അവിടെയേ വിവാഹകർമ്മം നടത്തുക; അവൾ തന്റെ അഭിലഷിതം സിദ്ധിക്കാനായി അവിടെ തപസ്സു ചെയ്യുന്നു.”

Verse 8

धर्मध्वजसुता सेति संदिदेश च तं विधिः । अन्तर्धानं जगामाशु पश्यतस्तस्य तत्क्षणात्

വിധി (ബ്രഹ്മാവ്) അവനോട്—“അവൾ ധർമധ്വജന്റെ പുത്രിയാണ്” എന്നു കല്പിച്ചു. അതേ ക്ഷണത്തിൽ, അവൻ നോക്കിനിൽക്കേ, ബ്രഹ്മാവ് വേഗത്തിൽ അന്തർധാനം ചെയ്തു.

Verse 9

ततस्स शंखचूडो हि तपःसिद्धोऽतिपुष्करे । गले बबंध कवचं जगन्मंगलमंगलम्

അപ്പോൾ തപസ്സിന്റെ സിദ്ധി നേടിയ ശംഖചൂഡൻ അത്യന്തം ആനന്ദത്തോടെ തന്റെ കഴുത്തിൽ ആ കവചം ധരിച്ചു; അത് ജഗത്തിനുള്ള പരമമംഗളമായിരുന്നു.

Verse 10

आज्ञया ब्राह्मणस्सोऽपि तपःसिद्धमनोरथः । समाययौ प्रहृष्टास्यस्तूर्णं बदरिकाश्रमम्

ആജ്ഞ അനുസരിച്ച് ആ ബ്രാഹ്മണനും—തപോബലത്താൽ തന്റെ മനോരഥം സിദ്ധിച്ചവൻ—ആനന്ദം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ ഉടൻ ബദരീ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

Verse 11

यदृच्छयाऽऽगतस्तत्र शंखचूडश्च दानवः । तपश्चरन्ती तुलसी यत्र धर्मध्वजात्मजा

ധർമധ്വജന്റെ പുത്രിയായ തുളസി തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന അതേ സ്ഥലത്തേക്ക് യാദൃച്ഛികമായി ദാനവനായ ശംഖചൂഡൻ എത്തി.

Verse 12

सुरूपा सुस्मिता तन्वी शुभभूषणभूषिता । सकटाक्षं ददर्शासौ तमेव पुरुषं परम्

അവൾ സുന്ദരരൂപിണി, മൃദുസ്മിതയുള്ളവൾ, സുന്ദരമായ സ്ലിം ദേഹധാരിണി, ശുഭാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കൃത; അവൾ കടാക്ഷം ചൊരിഞ്ഞ് ആ പരമപുരുഷനെയേ ദർശിച്ചു.

Verse 13

दृष्ट्वा तां ललिता रम्यां सुशीलां सुन्दरीं सतीम् । उवास तत्समीपे तु मधुरं तामुवाच सः

ആ ലളിതയും രമണീയയും സുഷീലയും സുന്ദരിയുമായ സതിയെ കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ അവളുടെ സമീപത്ത് ഇരുന്നു, മധുരവചനങ്ങളാൽ അവളോട് സംസാരിച്ചു.

Verse 14

शंखचूड उवाच । का त्वं कस्य सुता त्वं हि किं करोषि स्थितात्र किम् । मौनीभूता किंकरं मां संभावितुमिहार्हसि

ശംഖചൂഡൻ പറഞ്ഞു: നീ ആരാണ്? ആരുടെ മകളാണ്? ഇവിടെ നിന്ന് നീ എന്ത് ചെയ്യുന്നു? മൗനം വെടിഞ്ഞ് നിന്റെ ദാസനായ എന്നെ ഒന്ന് അഭിസംബോധന ചെയ്യൂ.

Verse 15

सनत्कुमार उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा सकामं तमुवाच सा

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു: ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, കാമാസക്തനായ അവനോട് അവൾ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

Verse 16

तुलस्युवाच । धर्मध्वजसुताहं च तपस्यामि तपस्विनी । तपोवने च तिष्ठामि कस्त्वं गच्छ यथासुखम्

തുളസി പറഞ്ഞു: ഞാൻ ധർമ്മധ്വജന്റെ മകളാണ്, തപസ്സുചെയ്യുന്ന ഒരു തപസ്വിനിയാണ്. ഞാൻ ഈ തപോവനത്തിൽ വസിക്കുന്നു. നീ ആരാണ്? നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ പോവുക.

Verse 17

नारीजातिर्मोहिनी च ब्रह्मादीनां विषोपमा । निन्द्या दोषकरी माया शृंखला ह्यनुशायिनाम्

സ്ത്രീ വർഗ്ഗം ബ്രഹ്മാദി ദേവന്മാരെപ്പോലും മോഹിപ്പിക്കുന്നതും വിഷതുല്യവുമാണ്. ഇത് നിന്ദ്യവും ദോഷമുണ്ടാക്കുന്ന മായയും ആസക്തരായവർക്ക് ഒരു ചങ്ങലയുമാണ്.

Verse 18

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा तुलसी तं च सरसं विरराम ह । दृष्ट्वा तां सस्मितां सोपि प्रवक्तुमुपचक्रमे

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് തുളസി തന്റെ മധുരവും രസപൂർണവുമായ വാക്കുകൾ നിർത്തി. അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ ഇരുന്നതു കണ്ടു അവനും സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

Verse 19

शंखचूड उवाच । त्वया यत्कथितं देवि न च सर्वमलीककम् । किञ्चित्सत्यमलीकं च किंचिन्मत्तो निशामय

ശംഖചൂഡൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവീ, നീ പറഞ്ഞത് മുഴുവനും അസത്യമല്ല. കുറച്ച് സത്യം, കുറച്ച് അസത്യം; ഇനി എന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നും കുറച്ച് കേൾക്കൂ।

Verse 20

पतिव्रताः स्त्रियो याश्च तासां मध्ये त्वमग्रणीः । न चाहं पापदृक्कामी तथा त्वं नेति धीर्मम

പതിവ്രതസ്ത്രീകളിൽ നീയേ അഗ്രഗണ്യ. ഞാൻ പാപദൃഷ്ടി ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ അല്ല; നീയും അത്തരക്കാരിയല്ലെന്നതാണ് എന്റെ ദൃഢനിശ്ചയം.

Verse 21

आगच्छामि त्वत्समीपमाज्ञया ब्रह्मणोऽधुना । गांधर्वेण विवाहेन त्वां ग्रहीष्यामि शोभने

ഇപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞയാൽ ഞാൻ നിന്റെ സമീപത്തേക്ക് വന്നിരിക്കുന്നു. ഹേ ശോഭനേ, ഗന്ധർവവിവാഹം വഴി നിന്നെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിക്കും.

Verse 22

शंखचूडोऽहमेवास्मि देवविद्रावकारकः । मां न जानासि किं भद्रे न श्रुतोऽहं कदाचन

ഞാനേ ശംഖചൂഡൻ, ദേവന്മാരെ ഓടിച്ചുവിടുന്നവൻ. ഹേ ഭദ്രേ, നീ എന്നെ അറിയുന്നില്ലേ? എന്റെ പേര് ഒരിക്കലും കേട്ടിട്ടില്ലേ?

Verse 23

दनुवंश्यो विशेषेण मन्द पुत्रश्च दानवः । सुदामा नाम गोपोहं पार्षदश्च हरेः पुरा

എന്റെ പേര് സുദാമാ; ഞാൻ ഒരു ഗോപൻ. പ്രത്യേകിച്ച് ഞാൻ ദനുവംശജനായ, മന്ദന്റെ പുത്രനായ ദാനവൻ; പണ്ടുകാലത്ത് ഹരി (വിഷ്ണു)യുടെ പാർഷദനുമായിരുന്നു.

Verse 24

अधुना दानवेन्द्रोऽहं राधिकायाश्च शापतः । जातिस्मरोऽहं जानामि सर्वं कृष्णप्रभावतः

ഇപ്പോൾ രാധികയുടെ ശാപം മൂലം ഞാൻ ദാനവേന്ദ്രനായിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും കൃഷ്ണന്റെ ദിവ്യപ്രഭാവത്താൽ ഞാൻ ജാതിസ്മരൻ—മുൻജന്മങ്ങൾ ഓർത്ത് എല്ലാം അറിയുന്നു।

Verse 25

सनत्कुमार उवाच । एवमुक्त्वा शंखचूडो विरराम च तत्पुरः । दानवेंद्रेण सेत्युक्ता वचनं सत्यमादरात् । सस्मितं तुलसी तुष्टा प्रवक्तुमुपचक्रमे

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് ശംഖചൂഡൻ അവിടെ മൗനമായി. തുടർന്ന് ദാനവേന്ദ്രൻ ‘എവം’ എന്നു പറഞ്ഞു അഭിസംബോധന ചെയ്ത തുളസി, അവന്റെ സത്യവചനത്തെ ആദരത്തോടെ അംഗീകരിച്ചു; സന്തുഷ്ടയായി, സ്മിതത്തോടെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി।

Verse 26

तुलस्युवाच । त्वयाहमधुना सत्त्वविचारेण पराजिता । स धन्यः पुरुषो लोके न स्त्रिया यः पराजितः

തുളസി പറഞ്ഞു—ഇപ്പോൾ നിന്റെ സത്യവും സത്ത്വവും വിവേചിച്ച വിധിയാൽ ഞാൻ പരാജിതയായി. ഈ ലോകത്തിൽ സ്ത്രീയാൽ പരാജിതനാകാത്ത പുരുഷനേ ധന്യൻ।

Verse 27

सत्क्रियोप्यशुचिर्नित्यं स पुमान्यः स्त्रिया जितः । निन्दंति पितरो देवा मानवास्सकलाश्च तम्

സ്ത്രീയാൽ ജയിക്കപ്പെട്ട പുരുഷൻ സത്ക്രിയകൾ ചെയ്താലും നിത്യവും അശുചിയെന്നു കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; പിതൃക്കൾ, ദേവന്മാർ, എല്ലാ മനുഷ്യരും അവനെ നിന്ദിക്കുന്നു।

Verse 28

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे शंखचूडतपःकरणविवाहवर्णनं नामाष्टविंशोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീശിവമഹാപുരാണത്തിലെ ദ്വിതീയ റുദ്രസംഹിതയുടെ പഞ്ചമ യുദ്ധഖണ്ഡത്തിൽ ‘ശംഖചൂഡന്റെ തപസ്സ്, തപഃകരണവും വിവാഹവർണ്ണനവും’ എന്ന പേരിലുള്ള ഇരുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.

Verse 29

शूद्रो मासेन शुध्येत्तु हीति वेदानुशासनम् । न शुचिः स्त्रीजितः क्वापि चितादाहं विना पुमान्

വേദാനുശാസനം പറയുന്നു—“ശൂദ്രൻ ഒരു മാസത്തിൽ ശുദ്ധനാകും।” എന്നാൽ സ്ത്രീവിഷയകാമത്തിൽ കീഴടങ്ങിയ പുരുഷൻ എവിടെയും ശുചിയല്ല—ചിതാഗ്നിയിൽ ഭസ്മമാകുന്നതുവരെ.

Verse 30

न गृह्णतीच्छया तस्मात्पितरः पिण्डतर्पणम् । न गृह्णन्ति सुरास्तेन दत्तं पुष्पफलादिकम्

അതുകൊണ്ട് അവൻ മനസ്സില്ലാതെ ചെയ്യുന്ന പിണ്ഡ-തർപ്പണം പിതൃകൾ സ്വീകരിക്കുകയില്ല; അതുപോലെ അവൻ അർപ്പിക്കുന്ന പുഷ്പഫലാദികളും ദേവന്മാർ ഗ്രഹിക്കുകയില്ല.

Verse 31

तस्य किं ज्ञानसुतपो जपहोम प्रपूजनैः । विद्यया दानतः किं वा स्त्रीभिर्यस्य मनो हृतम्

അവനു ജ്ഞാനവും ഉത്തമ തപസ്സും എന്ത് പ്രയോജനം? ജപം, ഹോമം, വിപുലമായ പൂജയും എന്ത് ഫലം? സ്ത്രീവിഷയാസക്തി മനസ്സിനെ കവർന്നവന് വിദ്യയും ദാനവും എന്ത് ഉപകാരമാകും?

Verse 32

विद्याप्रभावज्ञानार्थं मया त्वं च परीक्षितः । कृत्वा कांतपरीक्षां वै वृणुयात्कामिनी वरम्

നിന്റെ ജ്ഞാനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തിയും ഫലപ്രാപ്തിയും അറിയാൻ ഞാൻ നിന്നെ പരീക്ഷിച്ചു. ഇങ്ങനെ പ്രിയന്റെ യോഗ്യത പരിശോധിച്ച ശേഷം, സ്ത്രീ നിർബന്ധമായി ഉത്തമ ഭർത്താവിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കണം.

Verse 33

सनत्कुमार उवाच । इत्येवं प्रवदंत्यां तु तुलस्यां तत्क्षणे विधिः । तत्राजगाम संसृष्टा प्रोवाच वचनं ततः

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—തുളസി ഇങ്ങനെ പറയുമ്പോഴേ, അതേ ക്ഷണത്തിൽ വിധി (ബ്രഹ്മാവ്) യഥാവിധി ആഹ്വാനിതനായി അവിടെ എത്തി; പിന്നെ ഈ വചനങ്ങൾ പറഞ്ഞു।

Verse 34

ब्रह्मोवाच । किं करोषि शंखचूड संवादमनया सह । गांधर्वेण विवाहेन त्वमस्या ग्रहणं कुरु

ബ്രഹ്മാവ് അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ ശംഖചൂഡാ, നീ അവളോടു ഇത്ര ദീർഘസംഭാഷണം എന്തിന്? ഗന്ധർവവിവാഹവിധിയിൽ അവളെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ച് ഇപ്പോഴേ പാണിഗ്രഹണം ചെയ്യുക।

Verse 35

त्वं वै पुरुषरत्नं च स्त्रीरत्नं च त्वियं सती । विदग्धाया विदग्धेन संगमो गुणवान् भवेत्

നീ തീർച്ചയായും പുരുഷരത്നം; ഈ സതി സ്ത്രീരത്നം. വിവേകവതിയായ സ്ത്രീയും വിവേകവാനായ പുരുഷനും ഒന്നാകുമ്പോൾ ആ സംഗമം ഗുണവാനും ഫലപ്രദവുമാകുന്നു।

Verse 36

निर्विरोधं सुखं राजन् को वा त्यजति दुर्लभम् । योऽविरोधसुखत्यागी स पशुर्नात्र संशयः

ഹേ രാജാവേ, വിരോധരഹിതമായ ആ ദുർലഭസുഖം ആരാണ് ഉപേക്ഷിക്കുക? അത്തരം അവിരോധസുഖം ത്യജിക്കുന്നവൻ തീർച്ചയായും ‘പശു’ ആകുന്നു; സംശയമില്ല।

Verse 37

किं त्वं परीक्षसे कांतमीदृशं गुणिनं सति । देवानामसुराणां च दानवानां विमर्दकम्

ഹേ സതി, ഗുണവതീ! ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും ദാനവന്മാരെയും വരെ മർദിക്കുവാൻ ശേഷിയുള്ള ആ ഗുണവാനായ വീരനെ—നിന്റെ കാന്തനെ—നീ എന്തിന് പരീക്ഷിക്കുന്നു?

Verse 38

अनेन सार्द्धं सुचिरं विहारं कुरु सर्वदा । स्थानेस्थाने यथेच्छं च सर्वलोकेषु सुन्दरि

ഇവനോടൊപ്പം എപ്പോഴും ദീർഘകാലം വിഹരിക്കുക. ഹേ സുന്ദരി! എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും നിന്റെ ഇഷ്ടാനുസരണം ഓരോ സ്ഥലങ്ങളിലും സഞ്ചരിക്കുക.

Verse 39

अंते प्राप्स्यति गोलोके श्रीकृष्णं पुनरेव सः । चतुर्भुजं च वैकुण्ठे मृते तस्मिंस्त्वमाप्स्यसि

അവസാനത്തിൽ അവൻ വീണ്ടും ഗോളോകത്തിൽ ശ്രീകൃഷ്ണനെ പ്രാപിക്കും. അവൻ ദേഹം വിട്ടാൽ നീ വൈകുണ്ഠത്തിൽ ചതുര്ഭുജ ഹരിയെ പ്രാപിക്കും.

Verse 40

सनत्कुमार उवाच । इत्येवमाशिषं दत्त्वा स्वालयं तु ययौ विधिः । गांधर्वेण विवाहेन जगृहे तां च दानवः

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ ആശീർവാദം നൽകി വിധി (ബ്രഹ്മാവ്) തന്റെ ധാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. തുടർന്ന് ദാനവൻ ഗന്ധർവവിവാഹം വഴി അവളെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു.

Verse 41

एवं विवाह्य तुलसीं पितुः स्थानं जगाम ह । स रेमे रमया सार्द्धं वासगेहे मनोरमे

ഇങ്ങനെ തുളസിയെ വിവാഹം ചെയ്ത് അവൻ പിതാവിന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക് പോയി. അവിടെ മനോഹരമായ വാസഗൃഹത്തിൽ രമാ (ലക്ഷ്മി)യോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു വിഹരിച്ചു.