जालन्धरस्य दूतप्रेषणम् — Jalandhara Sends an Envoy to Kailāsa (The Provocation of Śiva)

Verse 1

व्यास उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ नारदे हि गते दिवि । दैत्यराट् किमकार्षीत्स तन्मे वद सुविस्तरात्

വ്യാസൻ പറഞ്ഞു—ഹേ സർവ്വജ്ഞനായ സനത്കുമാരാ! നാരദൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയ ശേഷം ദാനവരാജാവ് എന്തു ചെയ്തു? അത് എനിക്ക് വിശദമായി പറയുക।

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । तमामंत्र्य गते दैत्यं नारदे दिवि दैत्यराट् । तद्रूपश्रवणादासीदनंगज्वरपीडितः

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—നാരദൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയ ശേഷം, ആ ദൈത്യനെ വിടവാങ്ങിച്ചിട്ട്, ദാനവാധിപൻ അവളുടെ സൗന്ദര്യവാർത്ത കേട്ടമാത്രത്തിൽ അനംഗജ്വരത്തിൽ പീഡിതനായി।

Verse 3

अथो जलंधरो दैत्यः कालाधीनः प्रनष्टधीः । दूतमाह्वाय यामास सैंहिकेयं विमोहितः

അപ്പോൾ ദൈത്യൻ ജലന്ധരൻ—കാലത്തിന്റെ അധീനനായി ബുദ്ധി നശിച്ച്—മോഹിതനായി ഒരു ദൂതനെ വിളിച്ച് സൈംഹികേയനെ വരുത്താൻ കല്പിച്ചു।

Verse 4

आगतं तं समालोक्य कामाक्रांतमनास्स हि । सुसंबोध्य समाचष्ट सिंधुपुत्रो जलंधरः

അവൻ എത്തിയതു കണ്ടപ്പോൾ, കാമം പിടിച്ച മനസ്സോടെ സിന്ധുപുത്രൻ ജലന്ധരൻ ആദ്യം യഥാവിധി അഭിവാദ്യം ചെയ്ത് പിന്നെ തന്റെ ഉദ്ദേശം പറഞ്ഞു।

Verse 5

तत्रास्ति योगी शंभ्वाख्य स्तपस्वी च जटाधरः । भस्मभूषितसर्वाङ्गो विरक्तो विजितेन्द्रियः

അവിടെ ശംഭു എന്ന പേരുള്ള ഒരു യോഗി വസിക്കുന്നു—തപസ്വി, ജടാധാരി. അവന്റെ സർവ്വാംഗവും ഭസ്മംകൊണ്ട് വിഭൂഷിതം; അവൻ വിരക്തനും ഇന്ദ്രിയജയിയും ആകുന്നു.

Verse 7

तत्र गत्वेति वक्तव्यं योगिनं दूत शंकरम् । जटाधरं विरक्तं तं निर्भयेन हृदा त्वया

ദൂതാ, അവിടെ ചെന്നു യോഗിയായ ശങ്കരനോട് പറയുക. ആ ജടാധാരിയായ വിരക്തപ്രഭുവിനോട് നീ നിർഭയഹൃദയത്തോടെ സംസാരിക്കണം.

Verse 8

हे योगिंस्ते दयासिन्धो जायारत्नेन किं भवेत् । भूतप्रेतपिशाचादिसेवितेन वनौकसा

ഹേ യോഗീ, ദയാസിന്ധോ! ഭൂത-പ്രേത-പിശാചാദികൾ സഞ്ചരിക്കുന്ന വനത്തിൽ വസിക്കുന്ന നിനക്ക് ഭാര്യാരത്നം എന്തിന്?

Verse 9

मन्नाथे भुवने योगिन्नोचिता गतिरीदृशी । जायारत्नमतस्त्वं मे देहि रत्नभुजे निजम्

ഹേ യോഗീ, ഈ ഭുവനത്തിൽ എനിക്ക് നാഥനില്ല; യോഗിക്ക് ഇത്തരമൊരു ഗതി യോജ്യമല്ല. അതിനാൽ, ഹേ രത്നഭുജാ, നിന്റെ സ്വന്തം ഭാര്യാരത്നം എനിക്ക് തരിക—എന്നുടേതാക്കുക.

Verse 10

यानियानि सुरत्नानि त्रैलोक्ये तानि संति मे । मदधीनं जगत्सर्वं विद्धि त्वं सचराचरम्

ത്രിലോകങ്ങളിൽ എവിടെയെവിടെയുണ്ടായിരിക്കുന്ന ദിവ്യരത്നങ്ങൾ എല്ലാം എന്റേതാണ്. ചരാചരസഹിതമായ സർവ്വജഗത്തും എന്റെ അധീനമാണെന്ന് നീ അറിയുക.

Verse 11

इन्द्रस्य गजरत्नं चोच्चैःश्रवोरत्नमुत्तमम् । बलाद्गृहीतं सहसा पारिजा ततरुस्तथा

ഇന്ദ്രന്റെ ഗജരത്നം (ഐരാവതം)യും കുതിരകളിൽ ശ്രേഷ്ഠരത്നമായ (ഉച്ചൈഃശ്രവസ്)യും ബലപ്രയോഗത്തോടെ പെട്ടെന്ന് പിടിച്ചെടുത്തു; അതുപോലെ പാരിജാത കല്പവൃക്ഷവും എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി।

Verse 12

विमानं हंससंयुक्तमंगणे मम तिष्ठति । रत्नभूतं महादिव्यमुत्तमं वेधसोद्भुतम्

എന്റെ അങ്കണത്തിൽ ഹംസങ്ങൾ ചേർത്ത വിമാനം നിലകൊള്ളുന്നു—രത്നമയവും മഹാദിവ്യവും ഉത്തമവും, വിധാതാവ് (ബ്രഹ്മാവ്) നിർമ്മിച്ച അത്ഭുതവുമാണ് അത്।

Verse 13

महापद्मादिकं दिव्यं निधिरत्नं स्वदस्य च । छत्रं मे वारुणं गेहे कांचनस्रावि तिष्ठति

എന്റെ വീട്ടിൽ മഹാപദ്മം മുതലായ ദിവ്യ നിധിരത്നങ്ങളും എന്റെ സ്വന്തം സമ്പത്തും ഉണ്ട്; അവിടെയേ എന്റെ വരുണസമാന രാജച്ഛത്രവും നിലകൊള്ളുന്നു, അതിൽ നിന്ന് സ്വർണ്ണധാര ഒഴുകുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു।

Verse 14

किञ्जल्किनी महामाला सर्वदाऽम्लानपंकजा । मत्पितुस्सा ममैवास्ति पाशश्च कंपतेस्तथा

‘കിഞ്ജല്കിനീ’ എന്ന മഹാമാല എപ്പോഴും വാടാത്ത താമരപോലെ പുതുമയോടെ നിലകൊള്ളുന്നു. അത് എന്റെ പിതാവിന്റേതും, നിശ്ചയമായി എന്റേതുമാണ്; അതുപോലെ കമ്പതി (ശിവൻ) യുടെ പാശവും എന്റെ അവകാശത്തിലാണു.

Verse 15

मृत्योरुत्क्रांतिदा शक्तिर्मया नीता बलाद्वरा । ददौ मह्यं शुचिर्दिव्ये शुचिशौचे च वाससी

മൃത്യുവിൽ നിന്നുള്ള ഉത്ക്രാന്തി നൽകുന്ന ആ ശ്രേഷ്ഠ ശക്തിയെ ഞാൻ ബലാൽക്കാരം കൊണ്ട് കൊണ്ടുവന്നു. ആ ശുദ്ധ ദേവി എനിക്ക് രണ്ടു ദിവ്യ വസ്ത്രങ്ങൾ നൽകി—ശുചിയും ശുദ്ധീകരണദായകവുമായവ.

Verse 16

एवं योगीन्द्र रत्नानि सर्वाणि विलसंति मे । अतस्त्वमपि मे देहि स्वस्त्रीरत्नं जटाधर

ഹേ യോഗീന്ദ്രാ! ഇങ്ങനെ എല്ലാ രത്നങ്ങളും എനിക്കായി പ്രകാശിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഹേ ജടാധരാ, നിന്റെ സ്വസ്ത്രീ-രത്നവും എനിക്ക് പ്രസാദിക്കണമേ.

Verse 17

सनत्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य नन्दिना स प्रवेशितः । जगामोग्रसभां राहुर्विस्मयोद्भुतलोचनः

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—നന്ദിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, നന്ദി രാഹുവിനെ അകത്ത് പ്രവേശിപ്പിച്ചു. വിസ്മയത്തോടെ വിരിഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ രാഹു ആ ഭീകരസഭയിലേക്കു നീങ്ങി.

Verse 18

तत्र गत्वा शिवं साक्षाद्देवदेवं महाप्रभुम् । स्वतेजोध्वस्ततमसं भस्मलेपविराजितम्

അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ അവർ സാക്ഷാൽ ശിവനെ ദർശിച്ചു—ദേവദേവൻ, മഹാപ്രഭു—സ്വതേജസ്സാൽ അന്ധകാരം അകറ്റിയവൻ; പവിത്ര ഭസ്മലേപത്തിൽ ദീപ്തനായവൻ.

Verse 19

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे जलंधरवधोपाख्याने दूतसंवादो नाम एकोनविंशोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീശിവമഹാപുരാണത്തിലെ ദ്വിതീയ ഭാഗമായ രുദ്രസംഹിതയുടെ പഞ്ചമ യുദ്ധഖണ്ഡത്തിൽ, ജലന്ധരവധോപാഖ്യാനാന്തർഗതമായ ‘ദൂതസംവാദം’ എന്ന ഏകോനവിംശ അധ്യായം സമാപ്തമായി.

Verse 20

प्रणनाम च तं गर्वात्तत्तेजः क्रांतविग्रहः । निकटं गतवाञ्छंभोस्स दूतो राहुसंज्ञकः

അപ്പോൾ ഗർവം നിറഞ്ഞിരുന്നാലും, ആ തേജസ്സാൽ ശരീരം കീഴടക്കപ്പെട്ട ആ ദൂതൻ ശംഭുവിനെ പ്രണാമിച്ച് സമീപത്തേക്ക് ചെന്നു. അവന്റെ പേര് രാഹു ആയിരുന്നു।

Verse 21

अथो तदग्र आसीनो वक्तुकामो हि सैंहिकः । त्र्यंबकं स तदा संज्ञाप्रेरितो वाक्यमब्रवीत्

അതിനുശേഷം മുന്നിൽ ഇരുന്ന സൈംഹികൻ സംസാരിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, സൂചന ലഭിച്ചതോടെ, അന്നേരം ത്ര്യംബകനെ (ശിവനെ) അഭിസംബോധന ചെയ്ത് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു।

Verse 22

दैत्यपन्नगसेव्यस्य त्रैलोक्याधिपतेस्सदा । दूतोऽहं प्रेषितस्तेन त्वत्सकाशमिहागतः

“ഞാൻ അവൻ അയച്ച ദൂതനാണ്—സദാ ത്രിലോകാധിപതി, ദൈത്യരും പന്നഗങ്ങളും സേവിക്കുന്നവൻ. ഞാൻ ഇവിടെ നിങ്ങളുടെ സന്നിധിയിലേക്കു വന്നിരിക്കുന്നു.”

Verse 23

राहुरुवाच । जलंधरोब्धितनयस्सर्वदैत्यजनेश्वरः । त्रैलोक्यस्येश्वरस्सोथाभवत्सर्वाधिनायकः

രാഹു പറഞ്ഞു— സമുദ്രപുത്രനായ ജലന്ധരൻ സർവ്വ ദൈത്യഗണങ്ങളുടെ അധിപനായിത്തീർന്നു. അവൻ ത്രിലോകത്തിന്റെ പ്രഭുവായി, പിന്നെ എല്ലാവർക്കുമേൽ പരമാധിനായകനായി മാറി.

Verse 24

स दैत्यराजो बलवान्देवानामंतकोपमः । योगिनं त्वां समुद्दिश्य स यदाह शृणुष्व तत्

ആ ബലവാനായ ദാനവരാജൻ ദേവന്മാർക്ക് യമനോടു തുല്യമായ ഭയങ്കരനായിരുന്നു. ഹേ യോഗീ, നിന്നെ ഉദ്ദേശിച്ച് അവൻ പറഞ്ഞതു ഇപ്പോൾ കേൾക്കുക.

Verse 25

महादिव्यप्रभावस्य तस्य दैत्यपतेः प्रभोः । सर्वरत्नेश्वरस्य त्वमाज्ञां शृणु वृषध्वज

ഹേ വൃഷധ്വജാ! മഹാദിവ്യപ്രഭാവമുള്ള ആ ദൈത്യപതി പ്രഭു—സർവരത്നേശ്വരൻ—അവന്റെ ആജ്ഞ നീ കേൾക്കുക.

Verse 26

श्मशानवासिनो नित्यमस्थिमालाधरस्य च । दिगंबरस्य ते भार्या कथं हैमवती शुभम्

അവൻ നിത്യവും ശ്മശാനത്തിൽ വസിക്കുന്നു, അസ്ഥിമാല ധരിക്കുന്നു, ദിഗംബരനുമാണ്—ഹേ ശുഭേ! അപ്പോൾ ഹിമവാന്റെ പുത്രി ഹൈമവതി (പാർവതി) അവന്റെ ഭാര്യ എങ്ങനെ ആകും?

Verse 27

अहं रत्नाधिनाथोस्मि सा च स्त्रीरत्नसंज्ञिता । तस्मान्ममैव सा योग्या नैव भिक्षाशिनस्तव

“ഞാൻ രത്നങ്ങളുടെ അധിനാഥൻ; അവൾ ‘സ്ത്രീരത്നം’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധ. അതിനാൽ അവൾ എനിക്ക് മാത്രമേ യോജ്യം—ഭിക്ഷയാൽ ജീവിക്കുന്ന നിനക്കല്ല.”

Verse 28

मम वश्यास्त्रयो लोका भुंजेऽहं मखभागकान् । यानि संति त्रिलोकेस्मिन्रत्नानि मम सद्मनि

മൂന്നു ലോകങ്ങളും എന്റെ അധീനത്തിലാണ്; യാഗങ്ങളിൽ നിശ്ചിതമായ പങ്ക് ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നു. ത്രിലോകത്തിൽ ഉള്ള എല്ലാ രത്നങ്ങളും എന്റെ സ്വന്തം ധാമത്തിലാണുള്ളത്.

Verse 29

वयं रत्नभुजस्त्वं तु योगी खलु दिगम्बरः । स्वस्त्रीरत्नं देहि मह्यं राज्ञस्सुखकराः प्रजाः

ഞങ്ങൾ രത്നങ്ങളും രാജഭോഗങ്ങളും അനുഭവിക്കുന്നവർ; നീയോ സത്യത്തിൽ ദിക്കുകളെ വസ്ത്രമാക്കി ധരിക്കുന്ന ദിഗംബര യോഗി. അതിനാൽ നിന്റെ രത്നസമമായ ഭാര്യയെ എനിക്ക് തരിക; പ്രജകൾ രാജാവിന് സുഖകാരണമെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു.

Verse 30

सनत्कुमार उवाच । वदत्येवं तथा राहौ भ्रूमध्याच्छूलपाणिनः । अभवत्पुरुषो रौद्रस्तीव्राशनिसमस्वनः

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—രാഹു ഇങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ ത്രിശൂലധാരിയായ പ്രഭുവിന്റെ ഭ്രൂമധ്യത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ഉഗ്രമായ രുദ്രസ്വരൂപ പുരുഷൻ ഉദ്ഭവിച്ചു; അവന്റെ നാദം ഭയങ്കര വജ്രഘോഷംപോലെ ആയിരുന്നു।

Verse 31

सिंहास्यप्रचलजिह्वस्सज्ज्वालनयनो महान् । ऊर्द्ध्वकेशश्शुष्कतनुर्नृसिंह इव चापरः

പിന്നെ മറ്റൊരു മഹാബലൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു—സിംഹമുഖം, ഇളകുന്ന നാവ്, ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ; മുടി മേലോട്ടുയർന്നത്, ദേഹം ശുഷ്ക-കൃശം—ഉഗ്രതയിൽ നരസിംഹനെപ്പോലെ।

Verse 32

महातनुर्महाबाहुस्तालजंघो भयंकरः । अभिदुद्राव वेगेन राहुं स पुरुषो द्रुतम्

ആ ഭയങ്കര പുരുഷൻ—വലിയ ദേഹം, മഹാബാഹുക്കൾ, പനത്തടിപോലുള്ള ജംഘകൾ ഉള്ളവൻ—മഹാവേഗത്തിൽ രാഹുവിലേക്കു പാഞ്ഞുചെന്നു।

Verse 33

स तं खादितु मायान्तं दृष्ट्वा राहुर्भयातुरः । अधावदात वेगेन बहिस्तस्य च दधार तम्

തന്നെ വിഴുങ്ങാൻ പാഞ്ഞുവരുന്നതു കണ്ടു ഭയാകുലനായ രാഹു അതിവേഗത്തിൽ ഓടി, അവനെ ആ സ്ഥലത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയി।

Verse 34

राहुरुवाच । देवदेव महेशान पाहि मां शरणा गतम् । सुराऽसुरैस्सदा वन्द्यः परमैश्वर्यवान् प्रभुः

രാഹു പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവദേവാ, ഹേ മഹേശാനാ! എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ; ഞാൻ ശരണാഗതനാണ്. ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും സദാ വന്ദിക്കുന്നവനേ; പരമൈശ്വര്യസമ്പന്നനായ സ്വാമി പ്രഭുവേ।

Verse 35

ब्राह्मणं मां महादेव खादितुं समुपागतः । पुरुषोयं तवेशान सेवकोतिभयंकरः

ഹേ മഹാദേവാ! എന്നെ ഭക്ഷിക്കുവാൻ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഹേ ഈശാനാ! ഈ പുരുഷൻ നിന്റെ സേവകനാണ്—രൂപത്തിലും പ്രവൃത്തിയിലും അതിഭയങ്കരൻ.

Verse 36

एतस्माद्रक्ष देवेश शरणागतवत्सलः । न खादेत यथायं मां नमस्तेऽस्तु मुहुर्मुहुः

അതുകൊണ്ട് ഹേ ദേവേശാ, ശരണാഗതവത്സലാ! എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ; ഇവൻ എന്നെ ഭക്ഷിക്കാതിരിക്കട്ടെ. നിനക്കു വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.

Verse 37

सनत्कुमार उवाच । महादेवो वचः श्रुत्वा ब्राह्मणस्य तदा मुने । अब्रवीत्स्वगणं तं वै दीनानाथप्रियः प्रभुः

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മുനേ! ആ ബ്രാഹ്മണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, ദീനർക്കു പ്രിയനും ആർ‍ത്തർക്കു ആശ്രയവുമായ പ്രഭു മഹാദേവൻ അപ്പോൾ തന്റെ ഗണങ്ങളോടു സംസാരിച്ചു.

Verse 38

महादेव उवाच । प्रभुं च ब्राह्मणं दूतं राह्वाख्यं शरणागतम् । शरण्या रक्षणीया हि न दण्ड्या गणसत्तम

മഹാദേവൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ ഗണസത്തമാ! ‘രാഹു’ എന്ന പേരുള്ള ഈ പ്രഭുസ്വരൂപ ബ്രാഹ്മണദൂതൻ എന്റെ ശരണിൽ വന്നിരിക്കുന്നു. ശരണം നൽകുന്നവർ ശരണാഗതനെ രക്ഷിക്കണം; അവനെ ശിക്ഷിക്കരുത്.

Verse 39

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तौ गिरिजेशेन सगणः करुणात्मना । राहुं तत्याज सहसा ब्राह्मणेति श्रुताक्षरः

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—കരുണാമയനായ ഗിരിജേശൻ ഇങ്ങനെ അരുളിച്ചെയ്തപ്പോൾ, അവൻ തന്റെ ഗണങ്ങളോടുകൂടെ ‘ബ്രാഹ്മണൻ’ എന്ന വാക്ക് കേട്ടയുടൻ തന്നെ രാഹുവിനെ പെട്ടെന്ന് വിട്ടയച്ചു.

Verse 40

राहुं त्यक्त्वाम्बरे सोथ पुरुषो दीनया गिरा । शिवोपकंठमागत्य महादेवं व्यजिज्ञपत्

അനന്തരം ആ പുരുഷൻ ആകാശത്തിലെ രാഹുവിനെ വിട്ട് ശിവന്റെ സന്നിധിയിലേക്കെത്തി, ദീനവും വ്യാകുലവുമായ സ്വരത്തിൽ മഹാദേവനോട് അപേക്ഷിച്ചു।

Verse 41

पुरुष उवाच । देवदेव महादेव करुणाकर शंकर । त्याजितं मम भक्ष्यं ते शरणागतवत्सलः

പുരുഷൻ പറഞ്ഞു— ദേവദേവാ, മഹാദേവാ, കരുണാകര ശങ്കരാ! ശരണാഗതവത്സലനായ പ്രഭോ, എന്റെ ആഹാരമായിരിക്കേണ്ടതിനെ നിങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു।

Verse 42

क्षुधा मां बाधते स्वामिन्क्षुत्क्षामश्चास्मि सर्वथा । किं भक्ष्यं मम देवेश तदाज्ञापय मां प्रभो

സ്വാമീ, വിശപ്പ് എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു; വിശപ്പാൽ ഞാൻ പൂർണ്ണമായി ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു. ദേവേശാ, ഞാൻ എന്ത് ഭക്ഷിക്കണം? പ്രഭോ, എനിക്ക് ആജ്ഞാപിക്കണമേ।

Verse 43

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य पुरुषस्य महाप्रभुः । प्रत्युवाचाद्भुतोतिः स कौतुकी स्वहितंकरः

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു— ആ പുരുഷന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട മഹാപ്രഭു, അത്ഭുതവചനങ്ങളുള്ളവൻ, കൗതുകത്തോടെയും സ്വഹിതം കരുതിയും അവനോട് മറുപടി അരുളിച്ചെയ്തു।

Verse 44

महेश्वर उवाच । बुभुक्षा यदि तेऽतीव क्षुधा त्वां बाधते यदि । संभक्षयात्मनश्शीघ्रं मांसं त्वं हस्तपादयोः

മഹേശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—നിനക്കു അത്യന്തം വിശപ്പ് ഉണർന്നാൽ, വിശപ്പ് നിന്നെ സത്യമായി പീഡിപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഉടൻ തന്നെ സ്വന്തം കൈ‑കാലുകളുടെ മാംസം ഭക്ഷിക്ക.

Verse 45

सनत्कुमार उवाच । शिवेनैवमाज्ञप्तश्चखाद पुरुषस्स्वकम् । हस्तपादोद्भवं मांसं शिरश्शेषोऽ भवद्यथा

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—ശിവൻ ഇങ്ങനെ ആജ്ഞാപിച്ചതിനാൽ ആ പുരുഷൻ തന്റെ കൈകാലുകളിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിച്ച സ്വന്തം മാംസം തന്നെ തിന്നു; അവസാനം തല മാത്രം ശേഷിച്ചു।

Verse 46

दृष्ट्वा शिरोवशेषं तु सुप्रसन्नस्सदाशिवः । पुरुषं भीमकर्माणं तमुवाच सविस्मयः

തലയുടെ അവശിഷ്ടം മാത്രം കണ്ടപ്പോൾ, അത്യന്തം പ്രസന്നനായ സദാശിവൻ ഭീമകർമ്മനായ ആ പുരുഷനോട് വിസ്മയത്തോടെ സംസാരിച്ചു।

Verse 47

शिव उवाच । हे महागण धन्यस्त्वं मदाज्ञाप्रतिपालकः । संतुष्टश्चास्मि तेऽतीव कर्मणानेन सत्तम

ശിവൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാഗണാ, നീ ധന്യൻ; എന്റെ ആജ്ഞ നീ വിശ്വസ്തമായി പാലിച്ചു. ഹേ സത്തമാ, ഈ കർമം കൊണ്ടു ഞാൻ നിന്നിൽ അത്യന്തം സന്തുഷ്ടനാണ്।

Verse 48

त्वं कीर्तिमुखसंज्ञो हि भव मद्द्वारकस्सदा । महागणो महावीरस्सर्वदुष्टभयंकरः

നീ ‘കീർത്തിമുഖ’ എന്ന നാമത്തിൽ തന്നെ അറിയപ്പെടും. നീ എപ്പോഴും എന്റെ ദ്വാരത്തിന്റെ കാവലാളായി നിലകൊള്ളുക—മഹാഗണൻ, മഹാവീരൻ, സകല ദുഷ്ടർക്കും ഭയങ്കരൻ।

Verse 49

मत्प्रियस्त्वं मदर्चायां सदा पूज्योऽहि मज्जनैः । त्वदर्चां ये न कुर्वंति नैव ते मत्प्रियंकराः

നീ എനിക്ക് അത്യന്തം പ്രിയൻ; അതിനാൽ എന്റെ ആരാധനയിൽ എന്റെ ഭക്തർ നിന്നെ എപ്പോഴും ആദരത്തോടെ പൂജിക്കണം. നിന്നെ അർച്ചിക്കാത്തവർ സത്യത്തിൽ എനിക്ക് പ്രീതികരന്മാർ അല്ല.

Verse 50

सनत्कुमार उवाच । इति शंभोर्वरं प्राप्य पुरुषः प्रजहर्ष सः । तदाप्रभृति देवेश द्वारे कीर्तिमुखः स्थितः

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ ശംഭുവിന്റെ വരം ലഭിച്ച ആ പുരുഷൻ അത്യന്തം ആനന്ദിച്ചു. ഹേ ദേവേശാ! അന്നുമുതൽ കീർത്തിമുഖൻ വാതിലിൽ നിലകൊണ്ടു।

Verse 51

पूजनीयो विशेषेण स गणश्शिवपूजने । नार्चयंतीह ये पूर्वं तेषामर्चा वृथा भवेत्

ശിവപൂജയിൽ ആ ഗണനെ പ്രത്യേകമായി പൂജിക്കണം. ഇവിടെ ആദ്യം അവനെ അർച്ചിക്കാത്തവരുടെ പൂജ ഫലഹീനമാകും।