Shloka 7
सीताविलापः
Sita’s Lament and Resolve under Threat
दुःखं बतेदं मम दुःखिताया
मासौ चिरायाधिगमिष्यतो द्वौ।
बद्धस्य वध्यस्य तथा निशान्ते
राजापराधादिव तस्करस्य।।5.28.7।।
duḥkhaṃ batedaṃ mama duḥkhitāyā māsau cirāyādhigamiṣyato dvau | baddhasya vadhyasya tathā niśānte rājāparādhād iva taskarasya ||5.28.7||
അയ്യോ, ദുഃഖിതയായ എനിക്ക് ഇതു മഹാദുഃഖം; രണ്ടു മാസങ്ങൾ യುಗംപോലെ നീണ്ടതായി തോന്നും. രാജാപരാധം മൂലം ബന്ധിക്കപ്പെട്ട് വധത്തിന് വിധിക്കപ്പെട്ട കള്ളനെപ്പോലെ ഞാൻ—രാത്രി കടന്ന് പ്രഭാതം വരുവാൻ കാത്തിരിക്കുന്നവനെപ്പോലെ.
"Alas, two months is too long a time to wait in grief. I am like a thief captured for offending a king and waiting overnight for execution at day-break.
FAQs
The moral weight of unjust captivity: dharma recognizes the cruelty of punishing the innocent; Sītā’s comparison highlights the anguish of awaiting an undeserved death.
Sītā reflects that the time granted by Rāvaṇa feels unbearably long, like a condemned prisoner awaiting execution.
Inner fortitude and truthful self-expression in suffering.