Shloka 48
सीताविलापः
Sita’s Lament and Prophecy of Lanka’s Ruin
साऽहमेवङ्गते काले मर्तुमिच्छामि सर्वथा।।।।न च मे विहितो मृत्युरस्मिन् दुःखेऽपि वर्तते।
sāham evaṃgate kāle martum icchāmi sarvathā | na ca me vihito mṛtyur asmin duḥkhe 'pi vartate ||
ഇങ്ങനെയുള്ള സാഹചര്യത്തിൽ, ഇങ്ങനെയുള്ള സമയത്ത്, ഞാൻ ഏതു വിധേനയും മരിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; എങ്കിലും ഈ ദുഃഖത്തിനിടയിലും എനിക്ക് മരണം വരുന്നില്ല—അത് വിധിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നപോലെ.
"By all means I wish to die in these circumstances. However, death is not ordained for me even in this sorrowful state.
FAQs
The verse highlights endurance under suffering: even when the mind seeks escape, dharma often requires continuing to bear hardship until rightful resolution arrives.
Sītā feels trapped between unbearable grief and the inability to die, deepening her despair in captivity.
Forbearance (kṣānti) appears implicitly—life continues despite anguish, pointing to Sītā’s sustained moral resilience.