Shloka 12
सीतावियोगे रामविलापः
Rama’s Lament in Separation from Sita
अस्मिन्मयासार्धमुदारशीला शिलातले पूर्वमुपोपविष्टा।कान्तस्मिता लक्ष्मण जातहासा त्वामाह सीता बहुवाक्यजातम्।।।।
asmin mayā sārdham udāraśīlā śilātale pūrvam upopaviṣṭā |
kāntasmitā lakṣmaṇa jātahāsā tvām āha sītā bahuvākyajātam ||
ഈ ശിലാതലത്തിൽ തന്നേ, ഹേ ലക്ഷ്മണ, ഉദാരശീലമായ സീത—മധുരസ്മിതത്തോടെ—മുമ്പ് എന്നോടൊപ്പം ഇരുന്നിരുന്നു; ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ നിന്നോട് പല വാക്കുകളും പറഞ്ഞു.
On this rock, O Lakshmana, my good-natured lady with her lovely smile sat with me in the past and chatted with you.
FAQs
Dharma here appears as the sanctity of familial bonds and mutual respect—Rama recalls Sita’s affectionate, respectful speech toward Lakshmana, reflecting harmony within righteous households.
Rama, searching for Sita, is overwhelmed by memories tied to specific places in the forest where they once sat together.
Sita’s gentleness and noble disposition (udāraśīla), and the family’s affectionate unity.