Shloka 9
हेमन्तवर्णनम् तथा भरतधर्मनिष्ठा-चिन्तनम्
Winter Description and Reflection on Bharata’s Devotion
प्रकृत्या हिमकोशाढ्यो दूरसूर्यश्च साम्प्रतम्।यथार्थनामा सुव्यक्तं हिमवान्हिमवान्गिरिः।।।।
prakṛtyā himakośāḍhyo dūrasūryaś ca sāmpratam | yathārthanāmā suvyaktaṃ himavān himavān giriḥ ||
ഇപ്പോൾ സൂര്യൻ ദൂരെയെന്നപോലെ തോന്നുകയും മലഞ്ചരിവുകൾ സ്വാഭാവികമായി കട്ടിയുള്ള ഹിമസഞ്ചയങ്ങളാൽ സമൃദ്ധമാകുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഹിമവാൻ പർവ്വതം തന്റെ നാമാർത്ഥമായ ‘ഹിമമുള്ളവൻ’ എന്ന സത്യം വ്യക്തമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.
Presently with the Sun far away, the Himalayas abounding in snow has naturally justified its name.
FAQs
The verse highlights satya as correspondence between word and reality: Himavān is ‘true to his name’ because his snowy nature matches what he is called.
The epic voice describes the present natural condition of the Himalayan region—sun distant and snow abundant—using it to affirm the aptness of the mountain’s name.
No single character’s virtue is foregrounded; instead, the text emphasizes truthfulness in description—clarity and accuracy (satya) in representing the world.