Adhyaya 99

ഈ അധ്യായത്തിൽ മഹീരഥൻ എന്ന രാജാവ് മുൻപുണ്യബലത്തിൽ സമൃദ്ധനായിരുന്നിട്ടും, അത്യധികമായ കാമാസക്തിയാൽ പതനത്തിലേക്ക് വീണവനായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. രാജകാര്യങ്ങൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് ഏൽപ്പിച്ച് ഭോഗങ്ങളിൽ മുങ്ങി ധർമ്മത്തെ അവഗണിക്കുന്നു. ഗുരു/പുരോഹിതന്റെ ഉത്തരവാദിത്വവും വ്യക്തമാക്കുന്നു—രാജാവിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കാത്ത ഗുരുവും പാപഭാഗിയാകും; എന്നാൽ ഉപദേശം കേട്ടിട്ടും അനുസരിക്കാത്ത രാജാവിനാണ് പ്രധാന ദോഷഭാരം. തുടർന്ന് നീതി–വൈരാഗ്യബോധനം: ധനം, യൗവനം, സുഖങ്ങൾ എല്ലാം അനിത്യം; ഇന്ദ്രിയനിയമനം അനിവാര്യമാണ്; മരണസമയത്ത് ധർമ്മം മാത്രമേ കൂട്ടായി വരൂ. ദേഹത്തിന്റെ അശുചിത്വവും നശ്വരതയും ഓർമ്മിപ്പിച്ച് കാമമോഹം തകർക്കാൻ ഉപദേശിക്കുന്നു. അവസാനത്തിൽ മോക്ഷദായക മാർഗമായി മാധവ (വൈശാഖ) മാസവ്രതത്തിന്റെ മഹത്വം പാടുന്നു—പ്രഭാതജാഗരണം, സ്നാനം, വിഷ്ണുപൂജ എന്നിവ മഹാപാപങ്ങളെയും നശിപ്പിച്ച് ഭക്തനെ ഹരിധാമത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു।