Adhyaya 8

ഈ അധ്യായത്തിൽ ഗംഗാദേവിയുടെ പരമ മഹിമയും അവളുടെ തീരത്ത് പാലിക്കേണ്ട കർശന ആചാരനിയമങ്ങളും പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ഭക്തിയോടെ ഗംഗാജലം സ്പർശിക്കുക, പാനം ചെയ്യുക, സ്നാനം ചെയ്യുക എന്നിവ മഹായജ്ഞഫലത്തോട് തുല്യമെന്ന് പറയുന്നു; തീർത്ഥയാത്രികരെ തടയുകയോ അപമാനിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് നരകഹേതുവാണെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. തുടർന്ന് ശൗച‑ശുദ്ധി നിയമങ്ങൾ കൂടുതൽ കടുപ്പമാകുന്നു—തീരത്തിലോ ജലത്തിലോ മലമൂത്രം, ഉച്ഛിഷ്ടം, കഫം മുതലായവ ഇടുന്നത് അത്യന്തം ഘോരവും പ്രായശ്ചിത്തം ദുഷ്കരവുമായ പാപമായി വർണ്ണിക്കുന്നു. ഗംഗാതീരത്ത് ചെയ്ത പാപം മറ്റിടങ്ങളിൽ പോയി നീങ്ങുകയില്ല എന്നും പറയുന്നു. അടുത്ത ഭാഗത്ത് ഇന്ദ്ര‑ശചീയും പദ്മഗന്ധാ/ക്രൗഞ്ചിയും ഉൾപ്പെട്ട ദൃഷ്ടാന്തകഥയിലൂടെ ഗംഗയിൽ ദേഹത്യാഗത്തിന്റെ, പ്രത്യേകിച്ച് അസ്ഥികൾ ജലത്തിൽ മുങ്ങി നിലനിൽക്കുന്നതിന്റെ, അത്ഭുതഫലം കാണിക്കുന്നു—ദീർഘകാല സ്വർഗ്ഗമാനവും വിഷ്ണുലോകസാന്നിധ്യവും. അവസാനം മരണസമയത്ത് “ഗംഗാ” എന്നു ഉച്ചരിക്കുകയോ അവളുടെ മഹിമ സ്മരിക്കുകയോ ചെയ്താൽ മോക്ഷമോ മഹത്തായ സ്വർഗ്ഗഫലമോ ലഭിക്കും എന്ന് ഉപസംഹരിക്കുന്നു.