Adhyaya 7

ഈ അധ്യായത്തിൽ ഗംഗയുടെ മഹാത്മ്യം സ്തുതിരൂപത്തിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നു—ഗംഗാനാമസ്മരണം, ദർശനം, സ്നാനം, തീരത്തിലെ മണൽ അല്ലെങ്കിൽ ജലത്തിന്റെ ഒരു തുള്ളിയുടെ സ്പർശം പോലും പാപനാശകവും മോക്ഷപ്രദവുമാണ്; ഇത് തപസ്സിനെയും യജ്ഞങ്ങളെയുംക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമെന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു. തുടർന്ന് ത്രേതായുഗകഥ. ധർമ്മസ്വൻ എന്ന ധർമ്മനിഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണൻ ഗംഗയെ സമീപിച്ച് മോക്ഷം അപേക്ഷിക്കുന്നു. അതേ സമയം കാലകൽപൻ എന്ന മഹാപാപി, കാളയോടുള്ള ക്രൂരത മുതലായ പാപങ്ങളാൽ ഭീകരമായി മരിക്കുന്നു; ധർമ്മസ്വൻ കരുണയോടെ അവന്റെ മേൽ ഗംഗാജലം തളിക്കുന്നു. യമദൂതന്മാർ അവനെ പിടിക്കാനെത്തുമ്പോൾ വിഷ്ണുദൂതന്മാർ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു—ഗംഗാബിന്ദുക്കൾ സർവ്വപാപവും ഹരിക്കുന്നു; അതിനാൽ അവൻ ഹരിധാമത്തിന് യോഗ്യനാണെന്ന് വാദിക്കുന്നു. സംഘർഷത്തിനു ശേഷം യമദൂതന്മാർ പിന്മാറുന്നു; കാലകൽപനെ വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി അവസാനം പരമമുക്തി ലഭിക്കുന്നു. ധർമ്മസ്വൻ ഗംഗയെ സ്തുതിച്ച്, ഗംഗാജലത്തിൽ ദേഹത്യാഗസമയത്ത് ഗംഗാനാമം സ്മരിച്ച് പരമഗതി പ്രാപിക്കാനുള്ള വരം നേടുന്നു.