Adhyaya 15

ഈ അധ്യായത്തിൽ വൈഷ്ണവസിദ്ധാന്തം പ്രസ്താവിക്കുന്നു—സകല ലോകവും ദേവന്മാരും വിഷ്ണുവിന്റെ അംശങ്ങളാണ്; ഹരിനാമങ്ങളുടെ നിരന്തരസ്മരണയാൽ ദേശ-കാലനിയമമില്ലാതെ പാപക്ഷയം സംഭവിക്കുന്നു. തുടർന്ന് ഉപദേശകഥ: “രാമ” എന്നു പറയാൻ പരിശീലിപ്പിച്ച ഒരു തത്തയെ ഒരു വേശ്യ നേടുന്നു. ആ നാമോച്ചാരണത്തിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ തത്തയും അവളും ശുദ്ധരാകുന്നു. അവരുടെ മരണാനന്തരം യമദൂതർ പിടിക്കാനെത്തുമ്പോൾ വിഷ്ണുദൂതർ തടയുന്നു; സംഘർഷത്തിൽ യമദൂതർ പരാജയപ്പെടുന്നു. അവസാനം യമൻ തന്റെ ദൂതന്മാർക്ക് കർശന കല്പന നൽകുന്നു—രാമ, ഗോവിന്ദ, കേശവ, ഹരി, വിഷ്ണു, നാരായണ തുടങ്ങിയ നാമങ്ങൾ സ്മരിക്കുന്നവരും ഉച്ചരിക്കുന്നവരും, പ്രത്യേകിച്ച് ഏകാദശിവ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവരും വിഷ്ണുപാദജലം ധരിക്കുന്ന ഭക്തരും, ശിക്ഷാർഹരല്ല; അവരുടെ അടുക്കലേക്കും പോകരുത്. ഉപസംഹാരത്തിൽ രാമനാമമഹിമ വിപുലമായി പാടപ്പെടുന്നു—മന്ത്രങ്ങളെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠം, കര്‍മങ്ങളിൽ ഫലദായകം, യാത്രയിലും ഭയങ്ങളിലും രക്ഷകം, മരണസമയത്ത് പരമാശ്രയം എന്ന്।