Adhyaya 14

ഈ അധ്യായത്തിൽ മാർഗശീർഷ മാസത്തിൽ അക്ഷയനായ ശ്രീവിഷ്ണുവിനെ മഹാലക്ഷ്മിയോടുകൂടെ വൈഷ്ണവപൂജ ചെയ്യുന്നതിന്റെ മഹത്വം ഉപദേശിക്കുന്നു. പൂജയ്ക്കു സ്ഥലംയും സഹവാസവും ശുദ്ധമായിരിക്കണം—അശുചിദേശങ്ങൾ, ദുർഗന്ധമുള്ള ഇടങ്ങൾ, പതിതരുടെ ഗൃഹങ്ങൾ, പാഷണ്ഡികളുടെയോ മഹാപാപികളുടെയോ സമീപ്യം, കൂടാതെ കരച്ചിൽ, കലഹം, പരിഹാസം, ലോഭം, ദാനാസക്തി എന്നിവ നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷം എന്നിവിടങ്ങളിൽ പൂജ നിരോധിതമാണെന്ന് പറയുന്നു. തുടർന്ന് മനസ്സിന്റെ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു—കപടവും ചിത്തവിക്ഷേപവും ഉണ്ടെങ്കിൽ പൂജാഫലം നശിക്കുന്നു; എല്ലാ കര്‍മ്മവും മനസ്സിനെ ആശ്രയിക്കുന്നു, മനശ്ശുദ്ധിയില്ലാതെ ദീർഘതപസ്സുകളും ഫലഹീനമാകും. ഏകാഗ്രഭക്തി, വ്യർത്ഥവാക്കുകൾ ഒഴിവാക്കൽ, പുഷ്പങ്ങൾ പോലുള്ള ലളിതമായ പുതുമയുള്ള അർപ്പണങ്ങളും ഭഗവാൻ സ്വീകരിക്കുന്നു എന്ന വിശ്വാസം എന്നിവ ഉപദേശിക്കുന്നു. അവസാനഭാഗത്തിൽ മാസാനുസൃത അർപ്പണങ്ങളും ദാനങ്ങളും—കരിമ്പിൻ നീരും കരിമ്പുപദാർത്ഥങ്ങളും, പാൽ/തൈരോടുകൂടിയ അന്നം, പുതിയ വസ്ത്രദാനം—കൂടാതെ ക്ഷേത്രസേവയിൽ ശംഖ്, ഘണ്ട, വാദ്യങ്ങൾ, നൃത്തം, ഗാനം എന്നിവയുടെ പുണ്യഫലവും പറയുന്നു. ഇതിലൂടെ മഹാപുണ്യം, വിഷ്ണുലോകപ്രാപ്തി, ഒടുവിൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും എന്ന് പ്രതിപാദിക്കുന്നു.