Adhyaya 15

Verse 1

सोमशर्मोवाच । पापिनां मरणं भद्रे कीदृशैर्लक्षणैर्युतम् । तन्मे त्वं विस्तराद्ब्रूहि यदि जानासि भामिनि

സോമശർമൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ഭദ്രേ, പാപികളുടെ മരണം ഏതു ലക്ഷണങ്ങളോടുകൂടിയതാണ്? നീ അറിയുന്നുവെങ്കിൽ, ഹേ സുന്ദരീ, എനിക്ക് വിശദമായി പറയുക.

Verse 2

सुमनोवाच । श्रूयतामभिधास्यामि तस्मात्सिद्धाच्छ्रुतं मया । पापिनां मरणे कांत यादृशं लिंगमेव च

സുമന പറഞ്ഞു—ഹേ പ്രിയേ, കേൾക്കുക; ആ സിദ്ധനിൽ നിന്ന് ഞാൻ ശ്രവിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ പറയും. പാപികളുടെ മരണസമയത്ത് പ്രത്യക്ഷമാകുന്ന ലക്ഷണവും ഞാൻ വിവരിക്കും.

Verse 3

महापातकिनां चैव स्थानं चेष्टां वदाम्यहम् । विण्मूत्रामेध्यसंयुक्तां भूमिं पापसमन्विताम्

ഇപ്പോൾ ഞാൻ മഹാപാതകികളുടെ വാസസ്ഥലവും അവരുടെ ചേഷ്ടയും പറയുന്നു—മലം, മൂത്രം മുതലായ അശുദ്ധികളാൽ കലർന്ന, പാപം നിറഞ്ഞ ഭൂമി.

Verse 4

सतां प्राप्य सुदुष्टात्मा प्राणान्दुःखेन मुंचति । चांडालभूमिं संप्राप्य मरणं याति दुःस्थितः

സത്സംഗം ലഭിച്ചിട്ടും അതിദുഷ്ടചിത്തൻ ദുഃഖത്തോടെ പ്രാണൻ വിടുന്നു; ചാണ്ഡാലഭൂമിയിൽ എത്തി ദുരവസ്ഥയിൽ മരണത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 5

गर्दभाचरितां भूमिं वेश्यागेहं समाश्रितः । कल्पपालगृहं गत्वा निधनायोपगच्छति

കഴുതകൾ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഭൂമിയെ ആശ്രയിച്ച്, വേശ്യാഗൃഹത്തിൽ താമസിച്ച്, കല്പപാലൻ (വേശ്യാലയപാലകൻ) വീട്ടിൽ ചെന്നവൻ വിനാശം (മരണം) ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങുന്നു।

Verse 6

अस्थिचर्मनखैः पूर्णमाश्रितं पापकिल्बिषैः । तां प्राप्य च स दुष्टात्मा मृत्युं याति सुनिश्चितम्

അസ്ഥി, ചർമ്മം, നഖം എന്നിവകൊണ്ട് നിറഞ്ഞതും പാപമലിനതകളാൽ അധിവസിതവുമായ ആ സ്ഥിതി/സ്ഥലം പ്രാപിച്ച് ദുഷ്ടാത്മാവ് ഉറപ്പായി മരണത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 7

अन्यां पापसमाचारां प्राप्य मृत्युं स गच्छति । अथ चेष्टां प्रवक्ष्यामि दूतानां तु तमिच्छताम्

മറ്റൊരു പാപാചാരം സ്വീകരിച്ച് അവൻ മരണത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. ഇനി അവനെ തേടുന്ന ദൂതന്മാരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഞാൻ വിവരിക്കും।

Verse 8

भैरवान्दारुणान्घोरानतिकृष्णान्महोदरान् । पिंगाक्षान्पीतनीलांश्च अतिश्वेतान्महोदरान्

അവൻ ഭൈരവന്മാരെ വിവരിച്ചു—അവർ ദാരുണരും ഘോരരുമായിരുന്നു; ചിലർ അതികൃഷ്ണവർണ്ണം, മഹോദരർ; ചിലർ പിംഗാക്ഷർ, പീതമോ നീലമോ വർണ്ണം; ചിലർ അതിശ്വേതർ, എങ്കിലും മഹോദരർ।

Verse 9

अत्युच्चान्विकरालांश्च शुष्कमांसवसोपमान् । रौद्रदंष्ट्रान्करालांश्च सिंहास्यान्सर्पहस्तकान्

അവൻ അത്യന്തം ഉയരമുള്ളതും വികരാളവുമായ ജീവികളെ കണ്ടു; അവ ഉണങ്ങിയ മാംസവും കൊഴുപ്പും പോലെയായിരുന്നു; ഭീകര ദംഷ്ട്രകളുള്ള, ഭയാനക രൂപമുള്ള, സിംഹമുഖവും സർപ്പസദൃശ കൈകളും ഉള്ളവർ।

Verse 10

सतान्दृष्ट्वा प्रकंपेत खिद्यते च मुहुर्मुहुः । शिवासंनादवद्घोरान्महारावान्महामते

അവരെ കണ്ടാൽ മനുഷ്യൻ വിറയ്ക്കുകയും വീണ്ടും വീണ്ടും വ്യാകുലപ്പെടുകയും ചെയ്യും, ഹേ മഹാമതേ; കാരണം അവരുടെ ഘോര മഹാരവങ്ങൾ ശിവാ (നരി)യുടെ ഉളളലുപോലെ ഭീതിജനകമാണ്।

Verse 11

मुंचंति दूतकाः सर्वे कर्णमूले तु तस्य हि । गले पाशैः प्रबद्ध्वा ते कटिं बद्ध्वा तथोदरे

ആ ദൂതന്മാർ എല്ലാവരും അവന്റെ ചെവിയുടെ മൂലത്തിൽ അടിക്കുന്നു; പിന്നെ പാശങ്ങളാൽ അവന്റെ കഴുത്ത് ബന്ധിച്ച്, അരയും ഉദരവും കൂടി കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നു।

Verse 12

समाधृष्य निपात्यंते हाहेति वदते मुहुः । म्रियमाणस्य या चेष्टा तामेवं प्रवदाम्यहम्

അവനെ പിടിച്ചു വലിച്ചിഴച്ച് നിലത്തടിക്കുന്നു; അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ‘ഹാ ഹാ!’ എന്നു വിലപിക്കുന്നു. മരണമുഖത്തുള്ളവന്റെ ചലനങ്ങളും പാടുപെടലും ഇങ്ങനെ തന്നെയെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു।

Verse 13

परद्रव्यापहरणं परभार्याविडंबनम् । ऋणं परस्य सर्वस्वं गृहीतं यत्तु पापिभिः

പരധനം അപഹരിക്കൽ, പരസ്ത്രീയെ അപമാനിച്ച് ദൂഷിക്കൽ, കൂടാതെ കടമെന്ന പേരിൽ മറ്റൊരാളുടെ സർവ്വസ്വവും കവർന്നെടുക്കൽ—ഇവ പാപികൾ ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങളാണ്।

Verse 14

पुनर्नैव प्रदत्तं हि लोभास्वादविमोहतः । अन्यदेवं महापापं कुप्रतिग्रहमेव च

ലോഭവും വിഷയാസ്വാദമൂലമായ മോഹവും കൊണ്ടു ഒരിക്കൽ നൽകിയ ദാനം വീണ്ടും നൽകരുത്. കൂടാതെ കുപ്രതിഗ്രഹം—അയോഗ്യമായ ദാനം സ്വീകരിക്കൽ—ഇതും മഹാപാപമാണ്.

Verse 15

कंठमायांति ते सर्वे म्रियमाणस्य तस्य च । यानिकानि च पापानि पूर्वमेव कृतानि च

അവൻ മരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ഠത്തിൽ അവയെല്ലാം ഉയർന്നു വരുന്നു—അവൻ മുമ്പേ ചെയ്തിരുന്ന പാപങ്ങൾ എല്ലാം.

Verse 16

आयांति कंठमूलं ते महापापस्य नान्यथा । दुःखमुत्पादयंत्येते कफबंधेन दारुणम्

അവ കണ്ഠമൂലത്തിലേക്ക് എത്തുന്നു—ഇത് മഹാപാപഫലത്താൽ മാത്രമേ സംഭവിക്കൂ, മറ്റെങ്ങനെമല്ല. കഫബന്ധനത്തിന്റെ ഭീകരബന്ധനത്താൽ അവ കടുത്ത ദുഃഖം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

Verse 17

पीडाभिर्दारुणाभिस्तु कंठो घुरघुरायते । रोदते कंपतेऽत्यर्थं मातरं पितरं पुनः

ഭീകര പീഡകളാൽ അവന്റെ കണ്ഠം ഘുരഘുര എന്നു ശബ്ദിക്കുന്നു. അവൻ കരയുന്നു, അത്യന്തം വിറയ്ക്കുന്നു, അമ്മയെയും അച്ഛനെയും വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിക്കുന്നു.

Verse 18

स्मरते भ्रातरं तत्र भार्यां पुत्रान्पुनःपुनः । पुनर्विस्मरणं याति महापापेन मोहितः

അവിടെ അവൻ സഹോദരനെയും ഭാര്യയെയും പുത്രന്മാരെയും വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർക്കുന്നു; എന്നാൽ മഹാപാപമോഹത്താൽ അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും മറവിയിലേക്കു വീഴുന്നു.

Verse 19

तस्य प्राणान गच्छंति बहुपीडासमाकुलाः । पतते कंपते चैव मूर्च्छते च पुनःपुनः

അനവധി പീഡകളാൽ ആകുലനായ അവന്റെ പ്രാണവായു ക്ഷയിക്കുന്നു. അവൻ വീഴുന്നു, വിറയ്ക്കുന്നു, വീണ്ടും വീണ്ടും മൂർച്ച്ഛിക്കുന്നു.

Verse 20

एवं पीडासमायुक्तो दुःखं भुंक्तेति मोहितः । तस्य प्राणाः सुदुःखेन महाकष्टैः प्रचालिताः

ഇങ്ങനെ പീഡയാൽ ബന്ധിതനായി, മോഹിതനായി അവൻ ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നു. അത്യന്തം ശോകവും മഹാകഷ്ടങ്ങളും അവന്റെ പ്രാണങ്ങളെയും കുലുക്കുന്നു.

Verse 21

अपानमार्गमाश्रित्य शृणु कांत प्रयांति ते । एवं प्राणी महामुग्धो लोभमोहसमन्वितः

അപാനത്തിന്റെ അധോമാർഗം ആശ്രയിച്ച്—കേൾ, ഹേ പ്രിയേ—അവർ ആ വഴിയിലേക്കാണ് പോകുന്നത്. ഇങ്ങനെ ജീവൻ മഹാമൂഢനായി ലോഭമോഹങ്ങളാൽ ബന്ധിതനാകുന്നു.

Verse 22

नीयते यमदूतैस्तु तस्य दुःखं वदाम्यहम्

അവൻ യമദൂതന്മാർ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു; അവന്റെ ദുഃഖം ഞാൻ വിവരിക്കുന്നു.