സേതുവിന്റെ മഹിമ കേട്ട ശേഷം മോഹിനി, റേവാ/നർമദയുടെ തീർത്ഥങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംക്ഷിപ്തവും സമഗ്രവുമായ വിവരണം ചോദിക്കുന്നു. വസു ഇരുകരകളിലുമായി വ്യാപിച്ച നാലുനൂറ് തീർത്ഥങ്ങളുടെ ‘സമൂഹം’, കരവാരിയായ എണ്ണങ്ങൾ, റേവയുടെ സമുദ്ര-സംഗമത്തിന്റെ പ്രത്യേകത എന്നിവ പറയുന്നു. തുടർന്ന് ഫല-മാപ്പായി—ഓംകാരക്ഷേത്രത്തിന്റെ രണ്ട് ക്രോശ പരിധിയിൽ ‘മൂന്നര കോടി’ പുണ്യം, കപിലാ-സംഗമം, അശോകവനം തുടങ്ങിയ സംഗമ-വനങ്ങളുടെ മഹാതീർത്ഥസമ ഫലം, കൂടാതെ പല സ്ഥലങ്ങളിലും ശതഗുണം, സഹസ്രഗുണം, ദശസഹസ്രഗുണം മുതലായ വർധിത ഫലക്രമം വിവരിക്കുന്നു. 108 പോലുള്ള നിശ്ചിത സംഖ്യകളുള്ള സംഗമങ്ങൾ, പ്രമുഖ ശൈവ ലിംഗക്ഷേത്രങ്ങൾ, ‘സ്വർണ തീർത്ഥങ്ങൾ’ എന്നിവയും പട്ടികപ്പെടുത്തുന്നു. അവസാനം ശൈവ, വൈഷ്ണവ, ശാക്ത, മാതൃകാ, ബ്രഹ്മബന്ധിത, ക്ഷേത്രപാല പരമ്പരകളനുസരിച്ച് തീർത്ഥവർഗ്ഗീകരണം ചെയ്ത്—നർമദയുടെ പുണ്യം ദർശനമാത്രത്തിൽ ലഭിക്കുന്നു; ഈ മഹാത്മ്യം ശ്രവണം/പഠനം/ലേഖനം പാപനാശം ചെയ്ത് ഗൃഹരക്ഷയും സമൃദ്ധിയും നൽകുന്നു എന്ന് ഉപദേശിക്കുന്നു.
No shlokas available for this adhyaya yet.
The text treats Omkāra as a kṣetra with spatially bounded sanctity, using radius language to formalize pilgrimage jurisdiction and ritual potency—turning geography into a measurable dharma-field where merit is said to pervade ‘in all directions’ within a specified range.
The comparison establishes a hierarchy of accessibility and immediacy of purification: Gaṅgā emphasizes immersion, Sarasvatī and Yamunā specify delayed efficacy, while Narmadā is uniquely praised as granting merit through mere darśana—supporting the Uttara-bhāga’s pilgrimage theology.
They function as canonical and rhetorical quantifiers: 108 signals completeness in tīrtha/saṅgama enumeration; ‘crore’ magnifies sacred density; and ‘three and a half crores’ frames the Narmadā-kṣetra as cosmically saturated, aligning ritual geography with Purāṇic scale.