Shloka 1
Prabhāsa-kṣetra: Circuit of Tīrthas and Shrines Leading to Bhukti and Mokṣa
अथ प्रभासमाहात्म्यं प्रारभ्यते । मोहिन्युवाच । प्रभासस्य तु माहात्म्यं वद मे द्विजसत्तम । यच्छ्रुत्वाहं प्रसन्नात्मा धन्या स्यां त्वत्प्रसादतः ॥ १ ॥
atha prabhāsamāhātmyaṃ prārabhyate | mohinyuvāca | prabhāsasya tu māhātmyaṃ vada me dvijasattama | yacchrutvāhaṃ prasannātmā dhanyā syāṃ tvatprasādataḥ || 1 ||
ഇപ്പോൾ പ്രഭാസമാഹാത്മ്യം ആരംഭിക്കുന്നു. മോഹിനി പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, പ്രഭാസത്തിന്റെ മഹിമ എനിക്കു പറയുക; അത് ശ്രവിച്ചാൽ എന്റെ ഹൃദയം പ്രസന്നമാകുകയും നിങ്ങളുടെ പ്രസാദത്താൽ ഞാൻ ധന്യയാകുകയും ചെയ്യും ॥ १ ॥
Mohinī
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It formally inaugurates the Prabhāsa Māhātmya and emphasizes śravaṇa (devotional listening) as a means to gain inner serenity and auspicious merit through the blessing of a realized teacher.
Bhakti is implied through reverent inquiry and attentive hearing of a tīrtha’s māhātmya; the devotee seeks transformation of the heart (prasannātmā) by receiving sacred narration with humility and grace.
No specific Vedāṅga technique is taught in this verse; it frames a dharma-oriented practice—listening to māhātmya—as part of tīrtha-yātrā culture and merit-accruing ritual tradition.