Shloka 7
Brahmavākya
Brahmā’s Pronouncement on Hari-nāma and the Non-punishability of Viṣṇu’s Devotees
यन्नामोच्चारणान्मोक्षः कथं न तदुपोषणे । यस्मिन्संगीयते सोऽपि चिंत्यते पुरुषोत्तमः ॥ ७ ॥
yannāmoccāraṇānmokṣaḥ kathaṃ na tadupoṣaṇe | yasminsaṃgīyate so'pi ciṃtyate puruṣottamaḥ || 7 ||
അവന്റെ നാമോച്ചാരണമാത്രത്തിൽ മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവനുവേണ്ടി ചെയ്യുന്ന ഉപവാസത്തിൽ മോക്ഷം എങ്ങനെ ലഭിക്കാതിരിക്കും? അവന്റെ നാമം പാടപ്പെടുമ്പോൾ പുരുഷോത്തമനെ ചിന്തിക്കുന്നതും കൂടെയുണ്ട്.
Sanatkumara (teaching Narada in a didactic dialogue style typical of the Narada Purana)
Vrata: Upavāsa (fasting) for Hari (general; not a named vrata)
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
The verse elevates Viṣṇu’s Name as intrinsically liberating and argues that vrata-practices like fasting are powerful because they intensify remembrance and contemplation of Puruṣottama.
It presents bhakti as accessible through nāma-uccāraṇa (recitation) and saṅkīrtana (devotional singing), where vocal devotion naturally becomes mental absorption (cintana) in the Supreme Lord.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught directly; the practical takeaway is ritual discipline (vrata/upoṣaṇa) aligned with mantra-like name-recitation and devotional singing.