Shloka 17
Brahmavākya
Brahmā’s Pronouncement on Hari-nāma and the Non-punishability of Viṣṇu’s Devotees
तैः कृते अवमाने तु तव नाहं सहायवान् । कृते सहाये तव सूर्यसूनो भवेदनीतिर्मम देहघातिनी । विपर्ययो ब्रह्मपदात्सुपुण्यात्कृतेव मार्गे सह विष्णुभक्तैः ॥ १७ ॥
taiḥ kṛte avamāne tu tava nāhaṃ sahāyavān | kṛte sahāye tava sūryasūno bhavedanītirmama dehaghātinī | viparyayo brahmapadātsupuṇyātkṛteva mārge saha viṣṇubhaktaiḥ || 17 ||
അവർ ചെയ്ത അപമാനത്താൽ നിനക്ക് അപമാനം സംഭവിച്ചാൽ ഞാൻ നിന്റെ സഹായിയായിരിക്കാനാവില്ല. ഞാൻ നിനക്കു സഹായം ചെയ്താൽ, ഹേ സൂര്യസൂനോ, അത് എനിക്കു അധർമ്മമായി ദേഹഘാതകമാകും; ബ്രഹ്മപദം നൽകുന്ന പരമപുണ്യത്തിൽ നിന്നെയും, കൃതയുഗത്തിൽ വിഷ്ണുഭക്തന്മാരോടൊപ്പം നടന്ന പാതയിൽ നിന്നെയും എന്നെ വിപരീതത്തിലേക്ക് തിരിക്കും.
Sanatkumara (addressing Narada/another interlocutor in the Narada–Sanatkumara dialogue frame)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It teaches that even well-intended “help” becomes spiritually harmful if it violates dharma; such an act causes a fall from puṇya and from the liberating orientation toward brahma-pada.
It links Viṣṇu-bhakti with sādhācāra (right conduct): the devotee’s path is not merely emotional devotion but a dharmic way of life aligned with the pure standard associated with the Kṛta-yuga ideal.
The verse primarily stresses dharma-nīti (ethical discernment) rather than a specific Vedāṅga; practically, it reflects the nīti-logic used in Dharmaśāstra-style reasoning—evaluating actions by their righteousness and karmic consequence.