Shloka 71
Kāruṇya-stotra Phalaśruti; Dream-Darśana of Vāsudeva; Manifestation and Pratiṣṭhā of Jagannātha, Balabhadra (Ananta), and Subhadrā
देवौ वा मानुषौ वापि यक्षविद्याधरौ वरौ । किंवा ब्रह्महृषीकेशौ वसुरुद्रावुताश्विनौ ॥ ७१ ॥
devau vā mānuṣau vāpi yakṣavidyādharau varau | kiṃvā brahmahṛṣīkeśau vasurudrāvutāśvinau || 71 ||
അവർ രണ്ടു ദേവന്മാരായാലും, രണ്ടു മനുഷ്യരായാലും, അല്ലെങ്കിൽ യക്ഷൻ–വിദ്യാധരൻ പോലെയുള്ള ശ്രേഷ്ഠ സത്തകളായാലും; അല്ലെങ്കിൽ ബ്രഹ്മാവും ഹൃഷീകേശനും (വിഷ്ണു), വസുക്കളും രുദ്രന്മാരും, അല്ലെങ്കിൽ അശ്വിനികളും—ആരായാലും, അവരുടെ മഹത്വം ഇങ്ങനെ ഉന്നതമായി പ്രസ്താവിക്കപ്പെടുന്നു.
Suta (narrating the dialogue; verse framed within the Narada Purana’s Uttara-Bhaga narration)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
FAQs
The verse broadens the frame of reference from human to cosmic, listing divine classes and major deities to convey that the subject under discussion is extraordinary and worthy of reverence in a tirtha-mahatmya setting.
By explicitly naming Hṛṣīkeśa (Viṣṇu), it anchors the sacred narrative in Vaiṣṇava theology: regardless of the beings involved—human or celestial—the highest sanctity is ultimately connected to the Lord and remembrance of Him.
The verse mainly reflects Purāṇic devatā-classification (deva-gaṇa taxonomy) rather than a specific Vedāṅga practice; its practical takeaway is interpretive—recognizing deity-groups (Vasus, Rudras, Aśvins) commonly used in mantra and ritual contexts.