Shloka 12
The Account of the Fruits of Bathing at Particular Sacred Places
Tīrtha-viśeṣa-snāna-phala
कृष्णाष्टम्यां सहस्रं तु शतं स्यात्सर्वपर्वसु । अमायां च तथाष्टम्यां माघासितदले सति ॥ १२ ॥
kṛṣṇāṣṭamyāṃ sahasraṃ tu śataṃ syātsarvaparvasu | amāyāṃ ca tathāṣṭamyāṃ māghāsitadale sati || 12 ||
കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലെ അഷ്ടമിയിൽ പുണ്യം ആയിരമടങ്ങ്; എല്ലാ പർവ്വദിനങ്ങളിലും നൂറമടങ്ങ്. അതുപോലെ മാഘമാസത്തിന്റെ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിൽ അമാവാസ്യയും അഷ്ടമിയും വന്നാൽ പുണ്യം പ്രത്യേകമായി വർദ്ധിക്കുന്നു.
Sage Narada (in dialogue context with Sanatkumara tradition)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It teaches that sacred timing (tithi and parva) amplifies the fruit of worship, charity, japa, and vrata—especially on Kṛṣṇa-aṣṭamī and on key lunar days like amāvāsyā in Māgha’s dark fortnight.
By emphasizing auspicious tithis, it guides devotees to align bhakti-practices—pujā, nāma-japa, dāna, and fasting—with powerful calendrical windows where devotion yields heightened spiritual merit.
Jyotiṣa (Vedāṅga astrology): the verse depends on tithi (aṣṭamī, amāvāsyā), pakṣa (kṛṣṇa/asita-dala), and māsa (Māgha) to determine ritual timing and expected results.