Shloka 31
Mohinī-ākhyāna: The Trial of Ekādaśī and the King’s Satya-saṅkalpa
वैवस्वतो हर्षमुपाश्रयेच्च सलेखको मे व्रतभंग एव । किं तेन जातेन दुरात्मना हि ददाति हर्षं रिपुसुंदरीणाम् ॥ ३१ ॥
vaivasvato harṣamupāśrayecca salekhako me vratabhaṃga eva | kiṃ tena jātena durātmanā hi dadāti harṣaṃ ripusuṃdarīṇām || 31 ||
വൈവസ്വതനിൽ (യമനിൽ) നിന്ന് ഞാൻ ഹർഷം തേടണമോ? എനിക്കായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നത് വ്രതഭംഗം മാത്രമാണ്. ശത്രുക്കളുടെ സുന്ദരിമാർക്ക് ആനന്ദം നൽകുന്ന ആ ദുഷ്ടമനസ്സന്റെ ജന്മം എന്തിന്?
Narrator/voice within the Adhyaya (Uttara-Bhaga narrative)
Vrata: none
Primary Rasa: raudra
Secondary Rasa: bhayanaka
FAQs
It warns that breaking a sacred vow (vrata-bhaṅga) is not a trivial lapse: one’s actions are “recorded,” and seeking comfort in death or fate (Vaivasvata/Yama) cannot erase moral accountability.
By implication, true devotion requires steadiness in vows and discipline; pleasure that strengthens hostile forces is portrayed as self-defeating, whereas bhakti aligns conduct with dharma and self-restraint.
The verse emphasizes vrata-dharma (ritual vow discipline) and karmic accountability rather than a specific Vedanga; practically, it teaches careful observance of vowed observances and avoidance of actions that lead to demerit.