Shloka 31
Dharmāṅgada’s Conquest of the Directions
तस्मादियं माधवदेववल्लभा विलोकयस्वाद्य मयोपनीता । आत्मेच्छया यच्छतु रक्षताद्वा स्वसंपदो मातृसमूहवर्याः ॥ ३१ ॥
tasmādiyaṃ mādhavadevavallabhā vilokayasvādya mayopanītā | ātmecchayā yacchatu rakṣatādvā svasaṃpado mātṛsamūhavaryāḥ || 31 ||
അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ കൊണ്ടുവന്ന ഈ മാധവദേവന്റെ പ്രിയയെ ദർശിക്കുവിൻ. മാതൃസമൂഹത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠസഭ തങ്ങളുടെ ഇച്ഛപ്രകാരം അവൾക്ക് ആശീർവാദവും സമൃദ്ധിയും നൽകുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ അവളെ സംരക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യട്ടെ।
A devotee/supplicant addressing the Mātṛgaṇa (Divine Mothers’ assembly) in the tirtha-mahātmya narrative of Uttara-bhāga
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
The verse models śaraṇāgati (surrender): the devotee presents a Vishnu-beloved woman to the Divine Mothers and accepts their decision—whether they grant prosperity or simply provide protection—placing outcomes under divine will.
It expresses bhakti as humble offering and trust: the speaker brings the devotee before the deity-host (Mātṛgaṇa) and requests grace without demanding a specific result, centering devotion on Mādhava and divine guardianship.
No explicit Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught in this line; it is primarily a liturgical/prayer-style request used within a tirtha-mahātmya context for protection (rakṣā) and blessings (sampad).