Adhyaya 51 — Yaksha Injunctions: Graha-Children and Female Spirits Causing Domestic and Ritual Disruptions
मन्त्रवित् कृततत्त्वज्ञः पर्वसूषसि च द्विज । चिकित्साज्ञश्च वै वैद्यः संप्रयुक्तैर्वरौषधैः ॥
mantravit kṛtatattvajñaḥ parvasūṣasi ca dvija | cikitsājñaś ca vai vaidyaḥ saṃprayuktair varauṣadhaiḥ ||
ഹേ ദ്വിജാ! മന്ത്രവിദൻ, സ്ഥാപിത സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ഗ്രഹിച്ചവൻ, ചികിത്സയിൽ നിപുണനായ വൈദ്യൻ—ഉത്തമ ഔഷധങ്ങൾ യഥാവിധി പ്രയോഗിച്ച് (അതിന്റെ) ശമനം/ചികിത്സ വരുത്തണം।
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
The text legitimizes a combined approach: spiritual competence (mantra, tattva) and practical competence (medicine) should cooperate; dharma includes responsible, skilled care.
Didactic ācāra and upāya (means/remedy) material; not directly sarga/pratisarga/manvantara/vaṃśa/vaṃśānucarita, though it supports lived dharma within narrative.
‘Mantra’ addresses subtle causality; ‘medicine’ addresses gross causality—together implying a layered ontology where disturbances can manifest across levels.