Adhyaya 13: The Son’s Account of Hell and the Question of Unseen Sin

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे पिताः पुत्रसंवादे महारौरवादिनरकाख्यानं नाम द्वादशोऽध्यायः । त्रयोदशोऽध्यायः । पुत्र उवाच । अहं वैश्यकुले जातो जनमन्यास्मात्तु सप्तमे । समतीते गवां रोधं निपाने कृतवान् पुरा ॥

(സമാപ്തി) ഇപ്രകാരം ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയ പുരാണത്തിൽ പിതൃപുത്ര സംവാദത്തിൽ 'മഹാരൗരവാദി നരകവർണ്ണന' എന്ന പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം അവസാനിച്ചു. ഇപ്പോൾ പതിമൂന്നാം അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. മകൻ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ഒരു വൈശ്യ കുടുംബത്തിലാണ് ജനിച്ചത്; ഈ ജന്മത്തിന് ഏഴ് ജന്മം മുമ്പ്, വളരെക്കാലം മുമ്പ്, ഞാൻ ഒരു ജലാശയത്തിൽ കന്നുകാലികളെ തടഞ്ഞു.'

Verse 2

विपाकात्कर्मणस्तस्य नरकं भृशदारुणम् । सम्प्राप्तोऽग्निशिखाघोरमयोमुखखगाकुलम् ॥

ആ കർമ്മത്തിന്റെ ഫലമായി, ഞാൻ അതീവ ഭയാനകമായ ഒരു നരകത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു—തീജ്വാലകളാൽ ഭയങ്കരവും ഇരുമ്പ് കൊക്കുകളുള്ള പക്ഷികളാൽ നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു അത്.

Verse 3

यन्त्रपीडनगात्रासृक्-प्रवाहोद्भूतकर्दमम् । विशस्यमानदुष्कर्मि-तन्निपातरवाकुलम् ॥

യന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ശരീരങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്ന ഒരിടമായിരുന്നു അത്, അവിടെ രക്തപ്രവാഹം ചെളി സൃഷ്ടിക്കുന്നു; കൊല്ലപ്പെടുകയും താഴേക്ക് എറിയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന പാപികളുടെ നിലവിളികളാൽ അത് നിറഞ്ഞിരുന്നു.

Verse 4

पात्यमानस्य मे तत्र साग्रं वर्षशतं गतम् । महातापार्तितप्तस्य तृष्णादाहान्वितस्य च ॥

എന്നെ അവിടെ താഴേക്ക് എറിയുമ്പോൾ, നൂറുവർഷത്തിലധികം കടന്നുപോയി—കഠിനമായ ചൂടിൽ വെന്തുരുകിയും കത്തുന്ന ദാഹത്താൽ വലഞ്ഞും ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ടു.

Verse 5

तत्राह्लादकरः सद्यः पवनः सुखशीतलः । करम्भबालुकाकुम्भमध्यस्थो मे समागतः ॥

അവിടെ ഞാൻ കഞ്ഞിപോലെയുള്ള ലേപവും മണലും നിറഞ്ഞ കുടങ്ങള്ക്കിടയിൽ നിന്നിരിക്കെ, ഉടൻ തന്നെ മനോഹരവും ശീതളവും സുഖസ്പർശിയുമായ കാറ്റ് എനിക്ക് സമീപം വീശി।

Verse 6

तत्सम्पर्कादशेषाणां नाभवद्यात्मना नृणाम् । मम चापि यथा स्वर्गे स्वर्गिणां निर्वृतिः परा ॥

അവന്റെ സ്പർശമാത്രത്തിൽ ആ പുരുഷന്മാരുടെയെല്ലാം പീഡകൾ ശമിച്ചു; എനിക്കും സ്വർഗത്തിൽ വസിക്കുന്നവർക്ക് സ്വർഗത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന പരമ സംതൃപ്തിപോലെ അത്യുത്തമ സന്തോഷം ഉദിച്ചു।

Verse 7

किमेतदिति चाह्लादविस्तारस्तिमितेक्षणैः । दृष्टमस्माभिरासन्नं नररत्नमनुत्तमम् ॥

‘ഇത് എന്ത്?’ എന്നു പറഞ്ഞു, വിസ്മയത്തിൽ സ്ഥിരമായ കണ്ണുകളോടെ, ആനന്ദം വ്യാപിക്കുമ്പോൾ, സമീപത്ത് മനുഷ്യരിൽ അതുല്യമായ രത്നത്തെ ഞങ്ങൾ കണ്ടു।

Verse 8

याम्यश्च पुरुषो घोरो दण्डहस्तोऽशनिप्रभः । पुरतो दर्शयन् मार्गमिति एहिति वागथ ॥

അപ്പോൾ യമന്റെ ഭയാനക സേവകൻ, ദണ്ഡം കൈയിൽ പിടിച്ച്, മിന്നലുപോലെ ജ്വലിച്ച്, മുന്നിൽ നടന്നു; വഴി കാണിച്ച് ‘വരൂ, വരൂ’ എന്നു പറഞ്ഞു।

Verse 9

पुरुषः स तदा दृष्ट्वा यातनाशतसंकुलम् । नरकं प्राह तं याम्यं किङ्करं कृपयान्वितः ॥

പിന്നീട് ആ മനുഷ്യൻ നൂറുകണക്കിന് പീഡകളാൽ നിറഞ്ഞ നരകം കണ്ടിട്ട്, കരുണയോടെ ആ യാമ്യ സേവകനോട് (യമദൂതനോട്) സംസാരിച്ചു।

Verse 10

पुरुष उवाच भो याम्यपुरुषाचक्ष्व किं मया दुष्कृतं कृतम् । येनॆदं यातनाभीमं प्राप्तोऽस्मि नरकं परम् ॥

ആ പുരുഷൻ പറഞ്ഞു—ഹേ യമദൂതാ, എനിക്കു പറയുക; ഞാൻ ഏതു പാപകർമ്മം ചെയ്തതിനാൽ ഈ ഭയങ്കരമായ യാതനാനരകത്തിൽ എത്തിപ്പെട്ടു?

Verse 11

विपश्चिदिति विख्यातो जनकानामहं कुले । जातो विदेहविषये सम्यङ्मनुजपालकः ॥

ഞാൻ ‘വിപശ്ചിത്’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധൻ; വിദേഹദേശത്ത് ജനകവംശത്തിൽ ജനിച്ചവൻ—ജനങ്ങളെ യഥാവിധി സംരക്ഷിച്ച രാജാവ്.

Verse 12

यज्ञैर्मयेिष्टं बहुभिर्धर्मतः पालिता मही । नोत्सृष्टश्चैव संग्रामो नातिथिर्विमुखो गतः ॥

ഞാൻ വിധിപൂർവം അനേകം യജ്ഞങ്ങളാൽ ആരാധിച്ചു; ധർമ്മപ്രകാരം ഭൂമിയെ സംരക്ഷിച്ചു; യുദ്ധം ഉപേക്ഷിച്ചില്ല, ഒരു അതിഥിയും നിരാശനായി മടങ്ങിയില്ല.

Verse 13

पितृदेवर्षिभृत्याश्च न चापचरिता मया । कृता स्पृहा च न मया परस्त्रीविभवादिषु ॥

ഞാൻ പിതൃന്മാരെയും ദേവന്മാരെയും ഋഷിമാരെയും എന്റെ ആശ്രിതരെയും/സേവകരെയും ഒരിക്കലും വേദനിപ്പിച്ചിട്ടില്ല; മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയിലോ ധനാദികളിലോ ആഗ്രഹവും ഉണ്ടായില്ല.

Verse 14

पर्वकालेषु पितरस्तिथिकालेषु देवताः । पुरुषं स्वयमायान्ति निपानमिव धेनवः ॥

ഉത്സവസമയങ്ങളിൽ പിതൃന്മാരും പുണ്യതിഥികളിൽ ദേവന്മാരും സ്വയം മനുഷ്യന്റെ അടുക്കൽ വരുന്നു—പശുക്കൾ വെള്ളത്താവളത്തിലേക്ക് വരുന്നതുപോലെ.

Verse 15

यतस्ते विमुखा यान्ति निःश्वस्य गृहेधिनः । तस्मादिष्टश्च पूर्तश्च धामौ द्वावपि नश्यतः ॥

ആ പ്രേതശ്വാസം മൂലം ഗൃഹസ്ഥ പിതൃഗണങ്ങൾ വിമുഖരാകുന്നു; അതിനാൽ ഇഷ്ട (യജ്ഞാദി)യും പൂർത്ത (കിണർ, കുളം മുതലായ പൊതുഹിതം)യും — ഇരുവിധ ഫലധാമങ്ങളും നശിക്കുന്നു।

Verse 16

पितृनिःश्वासविध्वस्तं सप्तजन्मार्जितं शुभम् । त्रिजन्मप्रभवं दैवो निःश्वासो हन्त्यसंशयम् ॥

‘പിതൃ-ശ്വാസം’ ഏഴ് ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച ശുഭപുണ്യം നശിപ്പിക്കുന്നു; അതുപോലെ ‘ദേവ-ശ്വാസം’ മൂന്നു ജന്മങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പുണ്യവും തീർച്ചയായും നശിപ്പിക്കുന്നു—സംശയമില്ല।

Verse 17

तस्माद्दैवे च पित्र्ये च नित्यमेवोद्यताोऽभवम् । सोऽहं कथमिमं प्राप्तो नरङ्कं भृशदारुणम् ॥

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ദൈവകർമ്മങ്ങളിലും പിതൃകർമ്മങ്ങളിലും എപ്പോഴും പരിശ്രമശീലനായിരുന്നു; എങ്കിലും ഞാൻ ഈ അത്യന്തം ഭീകര നരകത്തിൽ എങ്ങനെ പതിച്ചു?