Shloka 34
Virāṭa’s Conciliation and Uttara’s Account of the Unseen Champion
Bṛhannadā/Arjuna
ततो गाण्डीवनिर्मुक्ता निरमित्रं चिकीर्षव: । आगच्छन् पुड्खसंश्लिष्टा: श्वेतवाहनपत्रिण:,तदनन्तर श्वेतवाहन अर्जुनके पंखधारी बाण गाण्डीव धनुषसे छूटकर संसारको शत्रुरहित करनेकी इच्छासे सब ओर आने लगे
tato gāṇḍīva-nirmuktā niramitraṃ cikīrṣavaḥ | āgacchan puṅkha-saṃśliṣṭāḥ śveta-vāhana-patriṇaḥ ||
അതിനുശേഷം ശ്വേതവാഹനനായ അർജുനന്റെ ഗാണ്ഡീവത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുവിട്ട, പിഞ്ചുകൾ ഉറപ്പായി ചേർത്ത പത്രിണികളായ അമ്പുകൾ—ലോകത്തെ ശത്രുരഹിതമാക്കുവാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതുപോലെ—എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും പാഞ്ഞുവന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical frame of kṣatriya action: martial power is portrayed as legitimate when directed toward removing oppressive hostility and restoring safety. The imagery of arrows ‘intent on making (the world) enemyless’ underscores purposeful, duty-bound force rather than violence for its own sake.
Vaiśampāyana describes Arjuna’s arrows, shot from the Gāṇḍīva, flying forth in great force. The arrows are characterized as feathered and well-made, and Arjuna is identified by the epithet ‘Śveta-vāhana’ (white-charioted), emphasizing his presence and prowess in the battle scene.