Shloka 23
Virāṭa’s Conciliation and Uttara’s Account of the Unseen Champion
Bṛhannadā/Arjuna
प्राजापत्यं तथैवैन्द्रमाग्नेयं रौद्रदारुणम् । कौबेरं वारुणं चैव याम्यं वायव्यमेव च । प्रयुञजजानौ महात्मानौ समरे तौ विचेरतु:,प्राजापत्य, ऐन्द्र, आग्नेय, भयंकर रौद्र, कौबेर, वारुण, याम्य तथा वायव्य अस्त्रोंका प्रयोग करते हुए वे दोनों महापुरुष समरभूमिमें विचर रहे थे
vaiśampāyana uvāca |
prājāpatyaṃ tathaiva aindram āgneyaṃ raudra-dāruṇam |
auberaṃ vāruṇaṃ caiva yāmyaṃ vāyavyam eva ca |
prayujjānau mahātmānau samare tau viceratuḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—പ്രാജാപത്യവും ഐന്ദ്രവും ആഗ്നേയവും ഭയങ്കരമായ രൗദ്രവും, കൂടാതെ കൗബേരവും വാരുണവും യാമ്യവും വായവ്യവും എന്നിങ്ങനെ അസ്ത്രങ്ങൾ മാറിമാറി പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ട് ആ രണ്ടു മഹാത്മാക്കൾ യുദ്ധഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights overwhelming martial capability through divine weapons, implicitly raising the ethical point that power in war must be governed by dharma—restraint, right intention, and proportionality—rather than mere display of force.
Two great warriors are moving across the battlefield while deploying a sequence of famed divine astras—associated with Prajāpati, Indra, Agni, Rudra, Kubera, Varuṇa, Yama, and Vāyu—indicating an intense escalation of combat.