Shloka 6
धनंजयस्य आश्वासनम्
Dhanaṃjaya’s Reassurance and the Opening Engagement
शतं शतसहस्राणां यत्र स्थूणा हिरण्मयी । मणिरत्नमयी चान्या प्रासादं तदधारयत्,उन विमानोंमें देवराज इन्द्रका आकाशचारी विमान उस समय सबसे अधिक शोभा पा रहा था। वह इच्छानुसार चलनेवाला दिव्य यान सब प्रकारके रत्नोंसे विभूषित था। उस विमानको एक करोड़ खंभोंने धारण कर रखा था। उनमें एक ओर सोनेके और दूसरी ओर मणि एवं रत्नोंके खंभे लगे थे
śataṁ śata-sahasrāṇāṁ yatra sthūṇā hiraṇmayī | maṇi-ratna-mayī cānyā prāsādaṁ tad adhārayat ||
അവിടെ ഒരു ദിവ്യപ്രാസാദം നിലകൊണ്ടിരുന്നു; അതിനെ എണ്ണമറ്റ തൂണുകൾ താങ്ങി നിർത്തി—ചിലത് സ്വർണമയം, മറ്റുചിലത് മണി-രത്നങ്ങളാൽ പതിപ്പിച്ചവ. ആ ഐശ്വര്യവും ദൈവിക ശില്പവൈഭവവും ചേർന്ന് അത് ഇന്ദ്രലോകത്തിന്റെ മഹത്വം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily serves descriptive (kāvya-like) narration rather than direct moral instruction; it highlights how worldly and even celestial magnificence is constructed from material splendour, implicitly contrasting external grandeur with the inner virtues that the epic elsewhere upholds as true dharma.
Vaiśampāyana describes a magnificent palace or celestial-like structure, emphasizing its innumerable supporting pillars—some golden and others made of gems and precious stones—creating an atmosphere of extraordinary, Indra-like opulence.