Shloka 17
Arjuna’s Approach, Drona’s Recognition, and the Turning of the Cattle (अर्जुनागमनम्, द्रोणवाक्यम्, गोगमनिवृत्तिः)
सुतेजनै रुक्मपुड्खै: सुधौतैर्नतपर्वभि: । आचितं पश्य कौन्तेयं कर्णिकारैरिवाचलम्,कनेरके फूलोंसे व्याप्त पर्वतकी जैसी शोभा होती है, उसी प्रकार मेरे तेज, सुनहरे पंखवाले, उज्ज्वल और झुकी हुई गाँठवाले बाणोंद्वारा कुन्तीपुत्र अर्जुनको आच्छादित हुआ देखो
sutejanai rukmapuṅkhaiḥ sudhautair nataparvabhiḥ | ācitaṃ paśya kaunteyaṃ karṇikārair ivācalam ||
നോക്കുക—കുന്തീപുത്രൻ അർജുനൻ എന്റെ ജ്വലിക്കുന്ന അമ്പുകളാൽ മുഴുവനും മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവയുടെ സ്വർണ്ണപ്പക്ഷങ്ങൾ പുതുതായി മിനുക്കിയതുപോലെ തിളങ്ങുന്നു, സന്ധികൾ താഴേക്ക് വളഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അവൻ കർണികാരപുഷ്പങ്ങൾ പൊതിഞ്ഞ ഒരു പർവ്വതംപോലെ ദൃശ്യമാകുന്നു।
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse illustrates how warriors use speech as a weapon: Karna aestheticizes violence to project dominance and shake the opponent’s resolve. Ethically, it highlights the tension between kṣatriya valor and the prideful taunting that can accompany it.
Karna boasts that his brilliant, gold-fletched arrows have covered Arjuna, comparing the sight to a mountain blanketed with karṇikāra blossoms—an image meant to magnify his own prowess and belittle Arjuna in the heat of combat.