Shloka 27
द्रौपद्याः भीमसेन-प्रबोधनम्
Draupadī Awakens Bhīmasena
“मेरे पति इस सम्पूर्ण संसारको मार सकते हैं; किंतु वे धर्मके बन्धनमें बँधे हैं, इसीसे आज उनकी मुझ मानिनी पत्नीपर सूतपुत्रने पैरसे प्रहार किया है ।। शरणं ये प्रपन्नानां भवन्ति शरणार्थिनाम् । चरन्ति लोके प्रच्छन्ना: क्व नु तेडद्य महारथा:,“जो शरण चाहनेवाले अथवा शरणमें आये हुए सब लोगोंको शरण देते हैं, वे मेरे महारथी पति अपने स्वरूपको छिपाकर आज जगतमें कहाँ विचर रहे हैं?
mama patiḥ imaṃ samastaṃ saṃsāraṃ hantum arhati; kintu sa dharmabandhane baddhaḥ. ata eva adya sūtaputreṇa mama māninī-bhāryāyāḥ pādena prahāraḥ kṛtaḥ. śaraṇaṃ ye prapannānāṃ bhavanti śaraṇārthinām, caranti loke pracchannāḥ kva nu te ’dya mahārathāḥ?
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— എന്റെ ഭർത്താവിന് ഈ സമസ്ത ലോകത്തെയും സംഹരിക്കാനുള്ള ശക്തിയുണ്ട്; എങ്കിലും അദ്ദേഹം ധർമ്മനിയമങ്ങളുടെ ബന്ധനത്തിൽ ബദ്ധനാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇന്ന് സൂതപുത്രൻ എന്റെ—മാനിനിയായ ഭാര്യയുടെ—മേൽ പാദപ്രഹരം നടത്തി അപമാനിച്ചു. ശരണം തേടുന്നവർക്കും ശരണാഗതർക്കും അഭയം നൽകുന്ന ആ മഹാരഥന്മാർ ഇന്ന് വേഷം മറച്ച് ലോകത്ത് എവിടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു?
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Power without dharma is not praised: even one capable of overwhelming violence restrains himself under moral duty. The verse also elevates the ideal of the protector—those who give refuge to the surrendered—highlighting the ethical obligation to defend the vulnerable and uphold honor.
During the Pāṇḍavas’ year of concealment in Virāṭa’s kingdom, Draupadī is humiliated when Kīcaka (derided as a sūtaputra) kicks her. She laments that her mighty protectors—her husbands, famed as refuge-givers—are forced by their vow and dharma to remain hidden, unable to reveal themselves immediately.