Shloka 24
येषां दुन्दुभिनिर्घोषो ज्याघोष: श्रूयतेडनिशम् । तेषां मां मानिनीं भार्या सूतपुत्र: पदावधीत्,“जिनके धनुषकी टंकार सदा देव-दुन्दुभियोंकी गम्भीर ध्वनिके समान सुनायी पड़ती है, उन्हींकी मुझ मानिनी पत्नीको सूतपुत्रने लातसे मारा है
yeṣāṃ dundubhinirghoṣo jyāghoṣaḥ śrūyate 'niśam | teṣāṃ māṃ māninīṃ bhāryāṃ sūtaputraḥ padāvadhīt ||
ആരുടെ വില്ലിൻ നാരിന്റെ മുഴക്കം ഇടവിടാതെ ദേവദുന്ദുഭികളുടെ ഗംഭീര നാദംപോലെ കേൾക്കപ്പെടുന്നുവോ—അത്തരം വീരരുടെ മാന്യയായ ഭാര്യയായ എന്നെ സൂതപുത്രൻ കാൽവെട്ടി അപമാനിച്ചു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical gravity of humiliating the vulnerable and the social-moral outrage when honor is violated; it frames insult not merely as personal injury but as a challenge to dharma and rightful protection.
A woman speaks in anguish that, despite being the wife of mighty bowmen whose martial prowess is famed, she has been kicked by someone derided as a “charioteer’s son,” intensifying the sense of injustice and dishonor.