Shloka 20
Adhyāya 14: Sudēṣṇā Sends Sairandhrī to Kīcaka’s House (सुदेष्णा–सैरन्ध्री–कीचक संवादः)
हारालंकारयोग्यौ तु सतनौ चोभौ सुशोभनौ । सुजातौ सहितौ लक्ष्म्या पीनौ वृत्तौ निरन्तरौं
hārālaṅkārayogyau tu stanau cobhau suśobhanau | sujātau sahitau lakṣmyā pīnau vṛttau nirantarau ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— ഹാരാദി ആഭരണങ്ങൾ ധരിക്കാൻ യോജ്യമായ നിന്റെ ഇരുസ്തനങ്ങളും അത്യന്തം ശോഭനമാണ്. അവ സുസംഘടിതം, ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മംഗളപ്രഭയാൽ സമ്പന്നം, പുഷ്ടം, വൃത്താകാരം, പരസ്പരം ചേർന്നിരിക്കുന്നവയാണ്.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily serves a descriptive, courtly function rather than a direct moral injunction; it reflects the epic’s use of auspicious markers (lakṣmī) and idealized bodily features to signal fortune, status, and perceived excellence within the narrative world.
Vaiśampāyana is describing a woman’s physical features in ornate, evaluative language—emphasizing beauty, auspiciousness, and suitability for adornment—typical of epic characterization in scenes involving recognition, appraisal, or courtly observation.