Shloka 13
Adhyāya 14: Sudēṣṇā Sends Sairandhrī to Kīcaka’s House (सुदेष्णा–सैरन्ध्री–कीचक संवादः)
इस प्रकार श्रीमह्याभारत विराटपर्वके अन्तर्गत समयपालनपर्वमें जीयूतवधसम्बन्धी तेरहवाँ अध्याय पूरा हुआ
rūpam agryaṃ tathā kāntiḥ saukumāryam anuttamam | kāntyā vibhāti vaktraṃ te śaśāṅka iva nirmalam ||
“നിന്റെ രൂപം അത്യുത്തമം—സുന്ദരം, ദീപ്തിമയം, അതുല്യമായ സുകുമാരതയോടുകൂടിയത്. നിന്റെ നിർമ്മല മുഖം തന്റെ തന്നെ കാന്തിയാൽ കളങ്കരഹിതമായ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse models restrained, refined praise: beauty is described through clarity, purity, and gentle radiance (moon-like nirmalatā), suggesting that outward splendour is best framed in terms of inner refinement and spotless character.
In Vaiśampāyana’s narration, a speaker offers an encomium—admiring someone’s exceptional beauty and radiance—using the classical simile of the spotless moon; in the Gītā Press context this appears alongside the chapter-colophon material marking the close of the Jīyūtavadha-related section.