Shloka 16
एवं विलपमाना सा नष्ट्संज्ञेव भारत | आरुरोह महद् वेश्म पुण्यश्लोकदिदृक्षया,भारत! इस प्रकार विलाप करती हुई दमयन्ती अचेत-सी हो गयी। वह पुण्यश्लोक नलके दर्शनकी इच्छासे ऊँचे महलकी छतपर जा चढ़ी
evaṁ vilapamānā sā naṣṭasaṁjñeva bhārata | āruroha mahad veśma puṇyaślokadidṛkṣayā ||
ഹേ ഭാരത! ഇങ്ങനെ വിലപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവൾ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടവളെപ്പോലെ ആയി. പുണ്യശ്ലോകനായ നളനെ കാണണമെന്ന ആകാംക്ഷയിൽ അവൾ ഒരു ഉയർന്ന മാളികമേൽ കയറിപ്പോയി।
बृहदश्चव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how intense sorrow can overwhelm discernment, yet the same sorrow can also propel determined action—here, Damayantī’s longing becomes a force that drives her to seek Nala actively rather than remain passive.
Damayantī, crying out in distress, becomes almost senseless. Hoping to catch sight of Nala (called Puṇyaśloka), she climbs to the top of a tall mansion, scanning for him in desperation.